#بهای_بهشت ۱۶ ؛ نمازش نماز نیست

بِسْمِ اللّهِ الرَّحْمنِ الرَّحیم

در روایاتِ نماز سه جور واژه « لاصَلاةَ » به کار رفته.

یک. مثلاً « لا صَلاةَ لِحاقِنٍ وَ لا لِحاقِبٍ » [1] کسی که در فشارِ ادرار و مدفوع باشد و نماز بخواند ، نمازش نماز نیست.

چون آداب و مستحبات نماز را رعایت نکرده ، نمازش نمازِ کامل نیست ، نمره ۲۰ را نمی‌گیرد.

بنابراین در اینجا منظور « لا صَلاةَ کامِلَةً » است.

دو. « لا صَلاةَ اِلّا بِحُضورِ القَلبِ »[2] کسی که در نمازش قلبش حاضر نباشد نمازش نماز نیست.

منظور در اینجا « لا صَلاةَ مَقبولَةً » هست یعنی خدا آن نماز را مُهر قبولی نمی‌زند.

به هر میزانی که حضورِ قلب داشته باشد ، مثلاً ۵۰ درصد ، خداوند ۵۰ درصد نمازش مُهر قبولی می‌زند.

سه. « لا صَلاةَ اِلّا بِفاتِحَةِ الکتابِ »[3] کسی که سوره حمد را در نمازش نخواند نمازش نماز نیست.

در اینجا منظور این است که نمازش صحیح نیست. چون شرطِ صحت نماز خواندن سوره حمد است.

منظور « لا صَلاةَ صَحیحَةً » است

پس واژه « لاصَلاةَ » سه تا معنی دارد :

  1. نمازش کامل نیست.
  2. نمازش قبول نمی‌شود.
  3. نمازش صحیح نیست.

سعی کنیم روایاتِ نماز را دقیق بفهمیم.

[1] بحار الانوار ؛ ج 84 ؛ ص 319.

[2] احاديث نبوي در متون كهن فارسي ، ص ۴۰۰.

[3] (مستدرك الوسائل و مستنبط المسائل ، ج‏4 ، 158)