دعوت به نماز

لینک کلیپ های ش (دعوت کودک و نوجوان به نماز) در آپارات

1. ش 1 ؛ فایده دعوت به نماز

https://aparat.com/v/Si7z4

2. ش 2 ؛ اهمیت دعوت به نماز

https://aparat.com/v/mYwsJ

3. ش 3 ؛ شیوه های اشتباه 1

https://aparat.com/v/TkHJ8

4. ش 4 ؛ شیوه های اشتباه 2

https://aparat.com/v/lOFUt

 

5. ش 5 ؛ موفقیت پلکانی

https://aparat.com/v/0yWOR

6. ش 6 ؛ شیوه یاری خواستن از خدا

https://aparat.com/v/2Afrm

7. ش 7 ؛ شیوه دعا و توسل 1

https://aparat.com/v/CjNFk

8. ش 8 ؛ شیوه دعا و توسل 2

https://aparat.com/v/8GkDd

9. ش 9 ؛ شیوه نذر

https://aparat.com/v/AZdY7

10. ش 10 ؛ شیوه الگویی 1

https://aparat.com/v/1oD3v

11. ش 11 ؛ شیوه الگویی 2

https://aparat.com/v/coHdZ

12. ش 12 ؛ شیوه الگویی 3

https://aparat.com/v/WxgY2

13. ش 13 ؛ شیوه الگویی 4

https://aparat.com/v/lWP73

14. ش 14 ؛ برجسته سازی الگو

https://aparat.com/v/QcpCG

15. ش 15 ؛ شیوه آسان سازی 1

https://aparat.com/v/PV2pz

16. ش 16 ؛ شیوه آسان سازی 2

https://aparat.com/v/5Elz9

17. ش 17 ؛ شیوه آسان سازی 3

https://aparat.com/v/bpuv6

18. ش 18 ؛ شیوه آسان سازی 4

https://aparat.com/v/hqxYP

19. ش 19 ؛ شیوه زمینه سازی 1

https://aparat.com/v/dI3So

20. ش 20 ؛ شیوه زمینه سازی 2

https://aparat.com/v/NzrRa

21. ش 21 ؛ شیوه زمینه سازی 3

https://aparat.com/v/NpzOR

22. ش 22 ؛ شیوه خاطره سازی 1

https://aparat.com/v/IpR6h

23. ش 23 ؛ شیوه خاطره سازی 2

https://aparat.com/v/WiNJv

24. ش 24 ؛ شیوه خاطره سازی 3

https://aparat.com/v/XliB9

25. ش 25 ؛ شیوه حضور در فضای معنوی 1

https://aparat.com/v/SZ80l

26. ش 26 ؛ شیوه حضور در فضای معنوی 2

https://aparat.com/v/NuRLG

27. ش 27 ؛ شیوه فضا سازی 1

https://aparat.com/v/pEn2e

28. ش 28 ؛ شیوه فضا سازی 2

https://aparat.com/v/4Htgx

29. ش 29 ؛ شیوه فضا سازی 3

https://aparat.com/v/X4hMU

30. ش 30 ؛ شیوه نماد سازی

https://aparat.com/v/ACrP7

31. ش 31 ؛ شیوه آموزشی 1

https://aparat.com/v/pY0Bd

32. ش 32 ؛ شیوه آموزشی 2

https://aparat.com/v/X25wi

33. ش 33 ؛ شیوه آموزشی 3

https://aparat.com/v/iUpVz

34. ش 34 ؛ شیوه آموزشی 4

https://aparat.com/v/wQAHp

35. ش 35 ؛ شیوه آگاه سازی 1

https://aparat.com/v/0cRrA

36. ش 36 ؛ شیوه آگاه سازی 2

https://aparat.com/v/dQKy6

37. ش 37 ؛ شیوه آگاه سازی 3

https://aparat.com/v/vcI27

38. ش 38 ؛ شیوه قانع سازی 1

https://aparat.com/v/Bw7Ux

39. ش 39 ؛ شیوه قانع سازی 2

https://aparat.com/v/gA7xj

40. ش 40 ؛ شیوه قانع سازی 3

https://aparat.com/v/mXybU

41. ش 41 ؛ شیوه اخلاق زیبا 1

https://aparat.com/v/itfYa

42. ش 42 ؛ شیوه اخلاق زیبا 2

https://aparat.com/v/wQbsk

43. ش 43 ؛ شیوه اخلاق زیبا 3

https://aparat.com/v/ovKc1

44. ش 44 ؛ شیوه گفتاری 1

https://aparat.com/v/2P3N8

45. ش 45 ؛ شیوه گفتاری 2

https://aparat.com/v/zabJp

46. ش 46 ؛ شیوه گفتاری 3

https://aparat.com/v/BQzs1

47. ش 47 ؛ شیوه گفتاری 4

https://aparat.com/v/KW1j7

48. ش 48 ؛ شیوه گفتاری 5

https://aparat.com/v/b41M7

49. ش 49 ؛ شیوه گفتاری 6

https://aparat.com/v/zSVP8

50. ش 50 ؛ شیوه گفتاری 7

https://aparat.com/v/dWQTI

51. ش 51 ؛ شیوه اعتقاد سازی 1

https://aparat.com/v/98AOB

52. ش 52 ؛ شیوه اعتقاد سازی 2

https://aparat.com/v/ZH6ce

53. ش 53 ؛ شیوه اعتقاد سازی 3

https://aparat.com/v/4DtGU

54. ش 54 ؛ شیوه اعتقاد سازی 4

https://aparat.com/v/xlOdC

55. ش 55 ؛ شیوه تدریج 1

https://aparat.com/v/V85rI

56. ش 56 ؛ شیوه تدریج 2

https://aparat.com/v/HbcVz

57. ش 57 ؛ شیوه تدریج 3

https://aparat.com/v/qQ0SO

58. ش 58 ؛ شیوه مشارکت 1

https://aparat.com/v/9i28k

59. ش 59 ؛ شیوه مشارکت 2

https://aparat.com/v/IyNXC

60. ش 60 ؛ شیوه مشارکت 3

https://aparat.com/v/q8fHN

61. ش 61 ؛ شیوه دوستی 1

https://aparat.com/v/9FBls

62. ش 62 ؛ شیوه دوستی 2

https://aparat.com/v/Rl0y6

63. ش 63 ؛ شیوه ورود به قلب مخاطب 1

https://aparat.com/v/12OyL

64. ش 64 ؛ شیوه ورود به قلب مخاطب 2

https://aparat.com/v/1aflT

65. ش 65 ؛ شیوه تشویق و تنبیه 1

https://aparat.com/v/6RGQB

66. ش 66 ؛ شیوه تشویق و تنبیه 2

https://aparat.com/v/QwgTp

67. ش 67 ؛ شیوه تشویق و تنبیه 3

https://aparat.com/v/ou8BX

68. ش 68 ؛ شیوه تشویق و تنبیه 4

https://aparat.com/v/alWnB

69. ش 69 ؛ شیوه تشویق و تنبیه 5

https://aparat.com/v/FBXOg

70. ش 70 ؛ شیوه نظرسنجی 1

https://aparat.com/v/cO0NZ

71. ش 71 ؛ شیوه نظرسنجی 2

https://aparat.com/v/KZR7S

قرآن

بار خدايا! من عهد و كتاب تو را گشودم. بار خدايا! نگاه كردنم در آن را عبادت، و خواندنم را همراه با انديشيدن، و انديشيدنم را همراه با عبرت گرفتن، قرار ده و مرا از كسانى قرار ده كه از اندرزهاى تو در آن، پند مى‏گيرند و از نافرمانى تو دورى مى‏كنند، و هنگام خواندن كتابت، بر دل و بر گوشم مُهر مَنِه و بر ديده‏ام پرده ميفكن و خواندنم را خواندنى بدون تدبّر [و انديشيدن‏]، قرار مده؛ بلكه مرا چنان گردان كه در آيات و احكام آن بينديشم و به شرايع دين تو چنگ زنم، و نگاه كردنم در آن را غفلت‏آميز، و تلاوتم را شتاب‏زده قرار مده، كه به راستى تو دلسوز و مهربانى».

1221. الإقبال عن عليّ بن ميمون الصائغ أبي الأكراد عن الإمام الصادق‏ قالَ: إنَّهُ كانَ مِن دُعائِهِ عليه السلام إذا أخَذَ مُصحَفَ القُرآنِ وَالجامِعَ قَبلَ أن يَقرَأَ القُرآنَ وقَبلَ أن يَنشُرَهُ، يَقولُ حينَ يَأخُذُهُ بِيَمينِهِ: بِسمِ اللَّهِ، اللَّهُمَّ إنّي أشهَدُ أنَّ هذا كِتابُكَ المُنزَلُ مِن عِندِكَ عَلى‏ رَسولِكَ مُحَمَّدِ بنِ عَبدِ اللَّهِ صلى الله عليه و آله، وكِتابُكَ النّاطِقُ عَلى‏ لِسانِ رَسولِكَ وفيهِ حُكمُكُ وشَرايِعُ دينِكَ، أنزَلتَهُ عَلى‏ نَبِيِّكَ وجَعَلتَهُ عَهداً مِنكَ إلى‏ خَلقِكَ وحَبلًا مُتَّصِلًا فيما بَينَكَ وبَينَ عِبادِكَ.

اللَّهُمَّ إنّي نَشَرتُ عَهدَكَ وكِتابَكَ، اللَّهُمَّ فَاجعَل نَظَري فيهِ عِبادَةً وقِراءَتي تَفَكُّراً وفِكرِي اعتِباراً، وَاجعَلني مِمَّنِ اتَّعَظَ بِبَيانِ مَواعِظِكَ فيهِ وَاجتَنَبَ مَعاصِيَكَ، ولا تَطبَع عِندَ قَراءَتي كِتابَكَ عَلى‏ قَلبي ولا عَلى‏ سَمعي ولا تَجعَل عَلى‏ بَصَري غِشاوَةً، ولا تَجعَل قِراءَتي قِراءَةً لا تَدَبُّرَ فيها، بَلِ اجعَلني أتَدَبَّرُ آياتِهِ وأحكامَهُ آخِذاً بِشَرايِعِ دينِكَ، ولا تَجعَل نَظَري فيهِ غَفلَةً ولا قِراءَتي هَذرَمَةً[1]، إنَّكَ أنتَ الرَّؤوفُ الرَّحيمُ.[2]

---

[1] الهَذرَمة: السرعة في الكلام والمشي ويقال للتخليط: هَذرَمة( النهاية: ج 5 ص 256« هذرم»).

[2] الإقبال: ج 1 ص 231، الاختصاص: ص 141، مكارم الأخلاق: ج 2 ص 140 ح 2350 كلاهما نحوه، بحار الأنوار: ج 98 ص 5 ح 2.

1222. الإقبال- به نقل از ابو الأكراد على بن ميمون صائغ‏-: از دعاى امام صادق عليه السلام پس از خواندن قسمتى از قرآن بزرگ، اين بود: «خدايا! بخشى از كتابت را كه بر پيامبرت محمّد- كه درودهاى تو و رحمتت بر او باد- فرو فرستادى و تلاوتش را برايم مقدّر فرمودى، خواندم. پس ستايش و سپاس و منّت، تو را- اى پروردگار- براى آنچه مقدّر فرمودى و از بهر توفيقى كه [در خواندن قرآن به من‏] دادى.

خدايا! مرا از كسانى قرار ده كه حلال تو را حلال و حرامت را حرام مى‏شمارد و از معاصى تو دورى مى‏كند و به محكم و متشابه و ناسخ و منسوخ آن، ايمان دارد، و آن را برايم شفا و رحمت و پناه و اندوخته قرار ده.

خدايا! قرآن را مونس من در قبرم و مونسم در هنگام محشور شدنم و مونسم در رستاخيزم قرار ده و به ازاى هر آيه‏اى كه خواندم، به من بركتى ده و در برابر هر حرفى كه مطالعه كردم، برايم يك درجه در اعلى علّيين بيفزاى. آمين، اى پروردگار جهانيان!

خدايا! بر محمّد، پيامبرت و برگزيده‏ات و هم‏نجوايت و راه‏نمايت و دعوت كننده به راهت، و بر امير مؤمنان، دوست و جانشين تو پس از پيامبرت، و بر اوصياى آن دو- كه پاسداران دين تو و امانتداران حقّ تو و سرپرستان خلق تو اند، درود فرست. سلام و رحمت و بركات خدا بر همه ايشان باد!».

1222. الإقبال عن عليّ بن ميمون الصائغ أبي الأكراد عن الإمام الصادق- إنَّه كانَ مِن دُعائِهِ عِندَ الفَراغِ مِن قِراءَةِ بَعضِ القُرآنِ العَظيمِ-: اللَّهُمَّ إنّي قَرَأتُ بَعضَ ما قَضَيتَ لي مِن كِتابِكَ الَّذي أنزَلتَهُ عَلى‏ نَبِيِّكَ مُحَمَّدٍ صَلَواتُكَ عَلَيهِ ورَحمَتُكَ، فَلَكَ الحَمدُ رَبَّنا ولَكَ الشُّكرُ وَالمِنَّةُ عَلى‏ ما قَدَّرتَ ووَفَّقتَ.

اللَّهُمَّ اجعَلني مِمَّن يُحِلَّ حَلالَكَ ويُحَرِّمُ حَرامَكَ ويَجتَنِبُ مَعاصِيَكَ، ويُؤمِنُ بِمُحكَمِهِ ومُتَشابِهِهِ وناسِخِهِ ومَنسوخِهِ، وَاجعَلهُ لي شِفاءً ورَحمَةً وحِرزاً وذُخراً.

اللَّهُمَّ اجعَلهُ لي انساً في قَبري وانساً في حَشري وانساً في نَشري، وَاجعَل لي بَرَكَةً بِكُلِّ آيَةٍ قَرَأتُها، وَارفَع لي بِكُلِّ حَرفٍ دَرَستُهُ دَرَجَةً في أعلى‏ عِلِّيّينَ آمينَ يا رَبَّ العالَمينَ.

اللَّهُمَّ صَلِّ عَلى‏ مُحَمَّدٍ نَبِيِّكَ وصَفِيِّكَ ونَجِيِّكَ ودَليلِكَ وَالدّاعي إلى‏ سَبيلِكَ، وعَلى‏ أميرِ المُؤمِنينَ وَلِيِّكَ وخَليفَتِكَ مِن بَعدِ رَسولِكَ، وعَلى‏ أوصِيائِهِمَا المُستَحفَظينَ دينَكَ المُستَودَعينَ حَقَّكَ المُستَرعَينَ خَلقَكَ، وعَلَيهِم أجمَعينَ السَّلامُ ورَحمَةُ اللَّهِ وبَرَكاتُهُ.[1]

---

[1] الإقبال: ج 1 ص 233، مكارم الأخلاق: ج 2 ص 141 ح 235 من دون إسنادٍ إلى أحدٍ من أهل البيت عليهم السلام نحوه، الاختصاص: ص 141، بحار الأنوار: ج 98 ص 7.

1223. الكافى: امام صادق عليه السلام هنگام خواندن كتاب خداوند عز و جل، اين دعا را مى‏خواند: «بار خدايا، اى پروردگار ما! تو را ستايش، كه تو در قدرت و سلطنت استوار، يگانه‏اى. تو را ستايش، كه تو در عزّت و كبريا، برترينى و بر فراز آسمان‏ها و عرش بزرگى. اى پروردگار ما! تو را ستايش، كه تو در علم خويش، خودكفايى، و هر صاحب علمى، به تو نيازمند است. اى پروردگار ما! تو را ستايش، اى فرو فرستنده آيات و قرآن بزرگ! اى پروردگار ما! تو را ستايش، از بهر آن كه حكمت و قرآن بزرگ و روشن را به ما آموختى.

خدايا! پيش از آن كه ما به آموختن آن رغبت نشان دهيم، تو آن را به ما آموختى، و پيش از آن كه به سودمندى آن رغبت نماييم، آن را به ما ارزانى داشتى. بار خدايا! حال كه چنين بنده‏نوازى و فضل و بخششى و لطف و محبّتى به ما كردى و بر ما بى آن كه ما را در اين كار، حركت و چاره‏گرى و قدرتى باشد، منّت نهادى- بار خدايا-، خوش تلاوت كردن آن و حفظ نمودن آياتش را، و ايمان داشتن به متشابهاتش، و عمل كردن به محكماتش را نيز محبوبِ ما گردان، و وسيله تأويل آن را، و راه‏نمايى و تدبيرش را، و بينايى با نور آن را به ما عنايت فرما.

خدايا! همچنان كه آن را شفايى براى دوستانت، و مايه بدبختىِ دشمنانت، و سبب كورىِ نافرمانانت، و روشنايى براى فرمان‏بردارانت فرو فرستادى- بار خدايا-، آن را براى ما دژى در برابر عذابت، و نگهدارنده از خشمت، و جلوگير از نافرمانى‏ات، و مصون دارنده از ناخشنودى‏ات، و راه‏نما به طاعتت قرار بده، و نيز نورى براى آن روزى كه تو را ديدار مى‏كنيم تا در ميان خلقَت، از آن نور بهره گيريم، و به وسيله آن، از صراط تو بگذريم، و به بهشتت راه يابيم.

خدايا! به تو پناه مى‏بريم از بدبختى در حمل آن، و بى توجّهى در به كار بستن آن، و انحراف از فرمان آن، و تجاوز از راه آن، و كوتاهى نمودن در حقّ آن.

خدايا! سنگينى آن را از ما بردار، و ما را مستوجب پاداش آن گردان، و سپاس‏گزارى از آن را به ما الهام فرما، و چنانمان قرار ده كه از آن، نگهبانى و محافظت كنيم.

خدايا! ما را چنان قرار ده كه از حلال آن، پيروى كنيم، و از حرامش دورى نماييم، و حدود آن را برپا داريم، و فرايض آن را به جا آوريم.

خدايا! شيرينى تلاوت آن را، و كوشايى در پرداختن به آن را، و ترس در هنگام خواندن آن را، و قدرت به كار بستن آن در هر لحظه از شب و روز را روزىِ ما گردان.

خدايا! ما را از خواب به اندك آن، كفايت كن، و در ساعت [مخصوص‏] شب، از خوابِ خفتگان بيدارمان كن، و در اوقاتى كه دعا مستجاب مى‏شود، ما را از چرت، بيدار گردان.

خدايا! براى دل‏هاى ما در برابر شگفتى‏هاى بى‏پايان آن (قرآن)، تيزفهمى، و در هنگام تكرار كردنش لذّت، و در وقت بازخوانى‏اش عبرت آموختن، و هنگام درك كردنش سودى آشكار، قرار ده.

خدايا! به تو پناه مى‏بريم از نفوذ نكردن قرآن در دل‏هاى ما، و از اين كه آن را بالش خواب خود سازيم،[1] و پشت سرمان افكنيم، و پناه مى‏بريم به تو از اين كه دل‏هايمان در برابر اندرزهايى كه به ما دادى، سخت باشد [و آنها را نپذيرند].

---

[1] يعنى شب با آن بخوابيم و آن را نخوانيم و نيمه‏هاى شب به تلاوتش نپردازيم.

خدايا! ما را از آيات گوناگون آن، بهره‏مند ساز، و به مَثَل‏هايى كه در آن آورده‏اى،

متذكّر گردان، و به بركت تأويل آن، بدى‏ها را از ما بزداى، و پاداش نيكى‏هاى ما را دو چندان ساز، و به پاداش آن، درجات ما را بالا ببر، و پس از مردن، آن را مايه شادمانى ما قرار ده.

خدايا! قرآن را براى ما توشه‏اى قرار ده كه در هنگام ايستادن در برابرت [در قيامت‏]، بِدان ما را نيرو بخشى، و راهى روشن قرار ده كه از آن به سوى تو آييم، و دانشى سودمند كه به وسيله آن، نعمت‏هاى تو را سپاس گزاريم، و خشوع راستينى كه به وسيله آن، نام‏هاى تو را به پاكى بستاييم؛ زيرا تو آن را حجّتى بر ما قرار دادى كه به وسيله آن، بهانه را از ما گرفتى، و با فرستادن آن، محبّتى به ما نمودى كه زبان ما از گزاردن سپاس آن، ناتوان است.

خدايا! آن را براى ما سرپرستى قرار ده كه از لغزش، نگاهمان دارد، و راه‏نمايى كه به كار نيك، هدايتمان كند، و معاون و هدايتگرى كه از منحرف شدن، بازمان دارد، و دستيارى كه در خستگى، نيرويمان بخشد، تا اين كه ما را به بهترين آرزويمان برساند.

بار خدايا! آن را براى ما شفيعى در روز ديدار (قيامت)، و سلاحى در روز ارتقا [ى درجات‏]، و وكيل مدافعى در روز داورى، و نورى در روز تاريكى قرار ده؛ روزى كه نه زمينى است و نه آسمانى؛ روزى كه هر كوشنده‏اى پاداش كوشش خود را دريافت مى‏كند.

خدايا! آن را براى ما وسيله سيرابى در روز تشنگى قرار ده و نيز مايه رهايى در روز پاداش از آتش سوزانى كه به هر كس در آن سوزد و به شعله‏اش گرفتار آيد، رحم نمى‏كند.

خدايا! آن را براى ما بُرهانى در ملأ عام، در آن روز كه اهل آسمان‏ها و زمين گرد مى‏آيند، قرار ده.

خدايا! منزلگاه‏هاى شهيدان، و زندگى نيك‏بختان، و همرَهى با پيامبران را روزىِ ما كن. به راستى كه تو شنواى دعايى.

قرآن

«إِنَّ الَّذِينَ أُوتُوا الْعِلْمَ مِنْ قَبْلِهِ إِذا يُتْلى‏ عَلَيْهِمْ يَخِرُّونَ لِلْأَذْقانِ سُجَّداً* وَ يَقُولُونَ سُبْحانَ رَبِّنا إِنْ كانَ وَعْدُ رَبِّنا لَمَفْعُولًا* وَ يَخِرُّونَ لِلْأَذْقانِ يَبْكُونَ وَ يَزِيدُهُمْ خُشُوعاً».[1]

«كسانى كه پيش از [نزول‏] آن دانش يافته‏اند، چون [اين كتاب‏] بر آنان خوانده شود، سجده‏كنان به روى در مى‏افتند و مى‏گويند: «منزّه است پروردگار ما! وعده پروردگار ما قطعاً انجام شدنى است» و بر روى زمين مى‏افتند و مى‏گريند و بر فروتنى آنها مى‏افزايد».

«أُولئِكَ الَّذِينَ أَنْعَمَ اللَّهُ عَلَيْهِمْ مِنَ النَّبِيِّينَ مِنْ ذُرِّيَّةِ آدَمَ وَ مِمَّنْ حَمَلْنا مَعَ نُوحٍ وَ مِنْ ذُرِّيَّةِ إِبْراهِيمَ وَ إِسْرائِيلَ وَ مِمَّنْ هَدَيْنا وَ اجْتَبَيْنا إِذا تُتْلى‏ عَلَيْهِمْ آياتُ الرَّحْمنِ خَرُّوا سُجَّداً وَ بُكِيًّا».[2]

«آنان كسانى از پيامبران بودند كه خداوند بر ايشان نعمت ارزانى داشت: از فرزندان آدم بودند و از كسانى كه همراه نوح [بر كشتى‏] سوار كرديم، و از فرزندان ابراهيم و اسرائيل و از كسانى كه [آنان را] هدايت نموديم و برگزيديم. هر گاه آيات [خداى‏] رحمان بر ايشان خوانده مى‏شد، سجده‏كنان و گريان به خاك مى‏افتادند».

---

[1] الإسراء: 107- 109.

[2] مريم: 58.

1211. شعب الإيمان عن عبداللَّه بن عروة بن الزبير: قُلتُ لِجَدَّتي أسماءَ: كَيفَ كانَ أصحابُ رَسولِ اللَّهِ صلى الله عليه و آله إذا سَمِعُوا القُرآنَ؟ قالَت: تَدمَعُ أعيُنُهُم، وتَقشَعِرُّ جُلودُهُم كَما نَعَتَهُمُ اللَّهُ.[1]

1211. شعب الإيمان- به نقل از عبد اللَّه بن عروة بن زبير-: به مادربزرگم اسماء گفتم: اصحاب پيامبر خدا صلى الله عليه و آله زمانى كه قرآن را مى‏شنيدند، چه حالتى داشتند؟

گفت: همان گونه كه خدا وصفشان كرده است: از چشمانشان اشك مى‏ريخت و مو بر بدنشان راست مى‏شد.

---

[1] شعب الإيمان: ج 2 ص 365 ح 2062، تاريخ دمشق: ج 69 ص 19، تفسير الثعلبي: ج 8 ص 230.

«أَ لَمْ يَأْنِ لِلَّذِينَ آمَنُوا أَنْ تَخْشَعَ قُلُوبُهُمْ لِذِكْرِ اللَّهِ وَ ما نَزَلَ مِنَ الْحَقِّ وَ لا يَكُونُوا كَالَّذِينَ أُوتُوا الْكِتابَ مِنْ قَبْلُ فَطالَ عَلَيْهِمُ الْأَمَدُ فَقَسَتْ قُلُوبُهُمْ وَ كَثِيرٌ مِنْهُمْ فاسِقُونَ».[1]

«آيا براى كسانى كه ايمان آورده‏اند، هنگام آن نرسيده كه دل‏هايشان به ياد خدا و آن حقيقتى كه نازل شده، نرم [و فروتن‏] گردد؟! و مانند كسانى نباشند كه از پيش، بِدانها كتاب داده شد و [عمر و] انتظار بر آنان به درازا كشيد، و دل‏هايشان سخت گرديد و بسيارى از آنها فاسق بودند».

---

[1] الحديد: 16.

1213. سنن أبي داوود عن عبداللَّه بن سلمة: دَخَلتُ عَلى‏ عَلِيٍّ عليه السلام ... فَدَخَلَ المَخرَجَ‏[1] ثُمَّ خَرَجَ، فَدَعا بِماءٍ فَأَخَذَ مِنهُ حَفنَةً فَتمَسَّحَ بِها، ثُمَّ جَعَلَ يَقرَأُ القُرآنَ، فَأَنكَروا ذلِكَ، فَقالَ: إنَّ رَسولَ اللَّهِ صلى الله عليه و آله كانَ يَخرُجُ مِنَ الخَلاءِ فَيُقرِئُنَا القُرآنَ، ويَأكُلُ مَعَنَا اللَّحمَ، ولَم يَكُن يَحجُبُهُ- أو قالَ: يَحجُزُهُ- عَنِ القُرآنِ شَي‏ءٌ لَيسَ الجَنابَةَ.[2]

1213. سنن أبى داوود- به نقل از عبد اللَّه بن سَلَمه-: به خانه على عليه السلام رفتم .... به آبريزگاه (مستراح) رفت و چون بيرون آمد، آب طلبيد و مشتى از آن برداشت و دستانش را شست. سپس شروع به خواندن قرآن نمود. به اين عمل او خُرده گرفتند. فرمود:

«پيامبر خدا صلى الله عليه و آله از آبريزگاه بيرون مى‏آمد و براى ما قرآن مى‏خواند و با ما گوشت مى‏خورد، و هيچ چيزى جز جنابت، مانع او از خواندن قرآن نمى‏شد».

---

[1] المخرج: هو موضع قضاء الحاجة( عون المعبود: ج 1 ص 263).

[2] سنن أبي داوود: ج 1 ص 59 ح 229، مسند ابن حنبل: ج 1 ص 228 ح 840، المستدرك على الصحيحين: ج 1 ص 253 ح 541 و ج 4 ص 120 ح 7083، السنن الكبرى: ج 1 ص 142 ح 414 كلّها نحوه، كنز العمّال: ج 2 ص 338 ح 4182.

1219. الإمام الصادق عليه السلام‏: قالَ رَسولُ اللَّهِ صلى الله عليه و آله: نَظِّفوا طَريقَ القُرآنِ. قيلَ: يا رَسولَ اللَّهِ! وما طَريقُ القُرآنِ؟ قالَ: أفواهُكُم. قيلَ بِماذا؟ قالَ: بِالسِّواكِ.[1]

1219. امام صادق عليه السلام‏: پيامبر خدا صلى الله عليه و آله فرمود: «راه قرآن را نظافت كنيد». گفته شد: اى پيامبر خدا! راه قرآن چيست؟ فرمود: «دهان‏هايتان». گفته شد: با چه نظافت كنيم؟ فرمود:

«با مسواك».

---

[1] المحاسن: ج 2 ص 377 ح 2323 عن إسماعيل بن أبان الحنّاط، الجعفريّات: ص 15 عن الإمام الكاظم عن آبائه عليهم السلام، دعائم الإسلام: ج 1 ص 119 عن الإمام الصادق عن آبائه عليهم السلام، بحار الأنوار: ج 76 ص 131 ح 22.

قرآن

1202. عنه صلى الله عليه و آله‏: مَن سَمِعَ القُرآنَ كَتَبَ اللَّهُ لَهُ بِكُلِّ حَرفٍ حَسَنَةً، وحُشِرَ في جُملَةِ مَن يَقرَأُ ويَرقى‏.[1]

1202. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله‏: هر كس قرآن را بشنود، خداوند به ازاى هر حرفى، يك حسنه براى او مى‏نويسد و در زمره كسانى كه قرآن مى‏خوانند و [از درجات و پلّه‏هاى بهشت‏] بالا مى‏روند، محشور مى‏گردد.

---

[1] كنز العمّال: ج 1 ص 535 ح 2396 نقلًا عن الديلمي عن أنس.

1200. عنه صلى الله عليه و آله‏: مَنِ استَمَعَ إلى‏ آيَةٍ مِن كِتابِ اللَّهِ تَعالى‏، كُتِبَت لَهُ حَسَنَةٌ مُضاعَفَةٌ.[1]

1200. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله‏: هر كس به يك آيه از كتاب خداوند متعال گوش دهد، برايش ثوابى دو چندان نوشته مى‏شود.

---

[1] مسند ابن حنبل: ج 3 ص 245 ح 8502 عن أبي هريرة، كنز العمّال: ج 1 ص 518 ح 2316.

1198. رسول اللَّه صلى الله عليه و آله‏: وَالَّذي نَفسي بِيَدِهِ، لَسَماعُ آيَةٍ مِن كِتابِ اللَّهِ أعظَمُ أجراً مِن مِثلِ صُبَيرٍ[1] يُتَصَدَّقُ بِهِ.[2]

1198. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله‏: سوگند به آن كه جانم در دست اوست، شنيدن يك آيه از كتاب خدا، اجرش بيشتر از صدقه دادن به اندازه صُبَير[3] است.

---

[1] صُبَير- كثوير-: من أعظم جبال اليمن( مجمع البحرين: ج 2 ص 1006« صبر»).

[2] الفردوس: ج 4 ص 369 ح 7070 وص 367 ح 7061 نحوه وكلاهما عن صهيب، كنز العمّال: ج 1 ص 535 ح 2397.

[3] صُبَير: از بزرگ‏ترين كوه‏هاى يمن.

1196. صحيح البخاري‏ عن عبداللَّه بن مسعود: قالَ لِيَ النَّبِي صلى الله عليه و آله: اقرَأ عَلَيَّ القُرآنَ، قُلتُ: أقرَأُ عَلَيكَ، وعَلَيكَ انزِلَ؟! قالَ: إنّي احِبُّ أن أسمَعَهُ مِن غَيري.[1]

1196. صحيح البخارى‏- به نقل از عبد اللَّه بن مسعود-: پيامبر صلى الله عليه و آله به من فرمود: «برايم قرآن بخوان».

گفتم: من برايتان بخوانم، در حالى كه قرآن بر شما نازل شده است؟!

فرمود: «دوست دارم كه آن را از زبان ديگرى بشنوم».

1197. الإمام عليّ عليه السلام‏: اسمَعوا ما أتلو عَلَيكُم مِن كِتابِ اللَّهِ المُنزَلِ عَلى‏ نَبِيِّهِ المُرسَلِ لِتَتَّعِظوا؛ فَإِنَّهُ وَاللَّهِ عِظَةٌ لَكُم، فَانتَفِعوا بِمَواعِظِ اللَّهِ.[2]

1197. امام على عليه السلام‏: آنچه را از كتابِ فرو فرستاده خدا بر پيامبرش برايتان مى‏خوانم، بشنويد تا اندرز گيريد؛ زيرا- به خدا سوگند- آن، اندرزى براى شماست. پس، از اندرزهاى خدا سود بريد.

---

[1] صحيح البخاري: ج 4 ص 1925 ح 4762، صحيح مسلم: ج 1 ص 551 ح 248، سنن أبي داوود: ج 3 ص 324 ح 3668 وفيه« سورة النساء» بدل« القرآن»، سنن الترمذي: ج 5 ص 238 ح 3025، مسند ابن حنبل: ج 2 ص 17 ح 3606، المستدرك على الصحيحين: ج 3 ص 361 ح 5394، كنز العمّال: ج 1 ص 614 ح 2826.

[2] الإرشاد: ج 1 ص 262، الاحتجاج: ج 1 ص 407 ح 88، بحار الأنوار: ج 32 ص 388 ح 360.

نرم‏دلى‏

1208. عنه صلى الله عليه و آله‏- لِأَبي ذَرٍّ-: يا أبا ذَرٍّ! اخفِض صَوتَكَ عِندَ الجَنائِزِ، وعِندَ القِتالِ، وعِندَ القُرآنِ.[1]

1208. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله‏- به ابو ذر-: اى ابو ذر! در نزد جنازه‏ها، و هنگام جنگ، و هنگام [تلاوت‏] قرآن، صدايت را پايين بياور.

---

[1] الأمالي للطوسي: ص 533 ح 1162، مكارم الأخلاق: ج 2 ص 371 ح 2661، تنبيه الخواطر: ج 2 ص 59 كلّها عن أبي‏ذرّ، بحار الأنوار: ج 77 ص 82 ح 3.