الإمام عليّ عليه السلام‏

الإمام عليّ عليه السلام‏- في وَصفِ رَسولِ اللَّهِ صلى الله عليه و آله-: كانَ صلى الله عليه و آله يَبكي حَتّى‏ يَبتَلَّ مُصَلّاهُ؛ خَشيَةً مِنَ اللَّهِ عز و جل مِن غَيرِ جُرمٍ.

امام على عليه السلام‏- در توصيف پيامبر خدا صلى الله عليه و آله-: ايشان از بيم خداوند عز و جل و نه [به خاطر] جرم‏ و تقصيرى مى ‏گريست، تا آن جا كه جايگاه نمازش تَر مى ‏شد.

بحار الانوار؛ ج 10 ؛ ص 25

امیرالمؤمنین علیه السلام

كشف اليقين‏- في ذِكرِ صَلاةِ عَلِيٍّ عليه السلام-: كانَ [عليه السلام‏] يَوماً في حَربِ صِفّينَ مُشتَغِلًا بِالحَربِ وَالقِتالِ، وكانَ مَعَ ذلِكَ بَينَ الصَّفَّينِ يُراقِبُ الشَّمسَ، فَقالَ لَهُ ابنُ عَبّاسٍ: يا أميرَ المُؤمِنينَ، ما هذَا الفِعلُ؟

فَقالَ [عليه السلام‏]: أنظُرُ إلَى الزَّوالِ حَتّى‏ نُصَلِّيَ.

فَقالَ لَهُ ابنُ عَبّاسٍ: هَل هذا وَقتُ الصَّلاةِ؟! إنَّ عِندَنا لَشُغلًا بِالقِتالِ عَنِ الصَّلاةِ.

فَقالَ لَهُ عليه السلام: فَعَلى‏ ما نُقاتِلُهُم؟! إنَّما نُقاتِلُهُم عَلَى الصَّلاةِ.

كشف اليقين‏- در توصيف نماز امام على عليه السلام-: ايشان روزى در جنگ صفّين، سرگرم پيكار و جنگ بود و با اين همه ميان دو صف، مراقب خورشيد بود. ابن عباس به ايشان گفت: اى امير مؤمنان! اين چه كارى است؟

فرمود: «به زوال خورشيد مى ‏نگرم تا نماز بگزاريم».

ابن عباس گفت: آيا اكنون، هنگام نماز است؟! جنگ، ما را از نماز به خود مشغول داشته است.

فرمود: «براى چه با اينها مى ‏جنگيم؟! ما فقط براى نماز با اينها مى‏ جنگيم».

بحار الانوار؛ ج 83 ؛ ص 23

تنبيهُ الغافِلين: عَن عَلِيِّ بن أبي طالِبٍ عليه السلام أنَّهُ كانَ إذا حَضَرَ وَقتُ الصَّلاةِ ارتَعَدَت فَرائِصُهُ‏، وتَغَيَّرَ لَونُهُ، فَسُئِلَ عَن ذلِكَ فَقالَ: جاءَ وَقتُ الأَمانَةِ الَّتي عَرَضَهَا اللَّهُ عَلَى السَّماواتِ وَالأَرضِ وَالجِبالِ، فَأَبَينَ أن يَحمِلنَها وأشفَقنَ مِنها، وحَمَلَهَا الإِنسانُ، فَلا أدري أاحسِنُ أداءَ ما حَمَلتُ أم لا؟!

تنبيه الغافلين: امام على عليه السلام هر گاه وقت نماز مى ‏شد، مى ‏لرزيد و رنگش تغيير مى ‏كرد.

از ايشان علّت را جويا شدند. فرمود: «وقت نماز فرا رسيده است؛ وقت امانتى كه خداوند، آن را بر آسمان‏ ها و زمين عرضه كرد و آنها از قبولش خوددارى ورزيدند و از آن ترسيدند، و من نمى‏ دانم از عهده آن بر مى ‏آيم يا نه؟».

بحار الانوار؛ ج 60 ؛ ص 280

حدیث

المناقب لابن شهرآشوب عن ابن عبّاس: اهدِيَ إلى‏ رَسولِ اللَّهِ صلى الله عليه و آله ناقَتانِ عَظيمَتانِ سَمينَتانِ، فَقالَ لِلصَّحابَةِ: هَل فيكُم أحَدٌ يُصَلّي رَكعَتَينِ بِقِيامِهِما ورُكوعِهِما وسُجودِهِما ووُضوئِهِما وخُشوعِهِما، لا يَهتَمُّ فيهِما مِن أمرِ الدُّنيا بِشَي‏ءٍ، ولا يُحَدِّثُ‏ قَلبَهُ بِفِكرِ الدُّنيا، أهدي إلَيهِ إحدى‏ هاتَينِ النّاقَتَينِ؟ فَقالَها مَرَّةً ومَرَّتينِ وثَلاثَةً لَم يُجِبهُ أحَدٌ مِن أصحابِهِ.

فَقامَ أميرُ المُؤمِنينَ عليه السلام فَقالَ: أنا يا رَسولَ اللَّهِ اصَلّي رَكعَتَينِ، اكَبِّرُ تَكبيرَةَ الاولى‏ وإلى‏ أن اسَلِّمُ مِنهُما لا احَدِّثُ نَفسي بِشَي‏ءٍ مِن أمرِ الدُّنيا.

فَقالَ: يا عَلِيُّ، صَلِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيكَ.

فَكَبَّرَ أميرُ المُؤمِنينَ ودَخَلَ فِي الصَّلاةِ، فَلَمّا سَلَّمَ مِنَ الرَّكعَتَينِ هَبَطَ جَبرَئيلُ عَلى النَّبِيِّ صلى الله عليه و آله فَقالَ: يا مُحَمَّدُ، إنَّ اللَّهَ يُقرِئُكَ السَّلامَ ويَقولُ لَكَ: أعطِهِ إحدَى النّاقَتَينِ.

فَقالَ رَسولُ اللَّهِ: إني شارَطتُهُ أن يُصَلِّيَ رَكعَتَينِ لا يُحَدِّثُ فيهِما بِشَي‏ءٍ مِنَ الدُّنيا اعطيهِ إحدَى النّاقَتَينِ إن صَلّاهُما، وإنَّهُ جَلَسَ فِي التَّشَهُّدِ فَتَفَكَّرَ في نَفسِهِ أيَّهُما يَأخُذُ!

فَقالَ جَبرَئيلُ: يا مُحَمَّدُ، إنَّ اللَّهَ يُقرِئُكَ السَّلامَ ويَقولُ لَكَ: تَفَكَّرَ أيَّهُما يَأخُذُها أسمَنَهُما وأعظَمَهُما فَيَنحَرَها ويَتَصَدَّقَ بِها لِوَجهِ اللَّهِ، فَكان تَفَكُّرُهُ للَّهِ عز و جل لا لِنَفسِهِ ولا لِلدُّنيا. فَبَكى‏ رَسولُ اللَّهِ وأعطاهُ كِلتَيهِما.

المناقب‏، ابن شهرآشوب- به نقل از ابن عبّاس-: دو شتر ماده بزرگ و فربه را براى پيامبر خدا صلى الله عليه و آله هديه آوردند. به اصحاب فرمود: «آيا كسى در ميان شما هست كه دو ركعت نماز با قيام و ركوع و سجود و وضو و خشوع آن بگزارد، بى آن كه به هيچ كار دنيايى بينديشد و در دل به فكر دنيا باشد، تا يكى از اين دو شتر را به او بدهم؟»

و اين را يك بار و دو بار و سه بار فرمود؛ ولى هيچ يك از اصحاب پاسخ نداد.

امير مؤمنان برخاست و گفت: اى پيامبر خدا! من دو ركعت نماز مى ‏خوانم و از تكبير نخستين تا سلام پايان آن، در دل به هيچ كار دنيايى نمى ‏انديشم.

پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: «اى على! بخوان. درود خدا بر تو باد!».

امير مؤمنان تكبير گفت و به نماز ايستاد و هنگامى كه در پايان دو ركعت، سلام داد، جبرئيل بر پيامبر فرود آمد و گفت: اى محمّد! خدا به تو سلام مى ‏رساند و مى ‏فرمايد: يكى از دو شتر را به او ببخش.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله گفت: من با او شرط كرده بودم كه اگر در دو ركعت نمازى كه مى ‏خواند، به هيچ كار دنيايى نينديشد، يكى از دو شتر را به او بدهم، در حالى كه هنگام نشستن در تشهّد، با خود انديشيد كدام را بگيرد.

جبرئيل گفت: خداوند به تو سلام مى‏ رساند و مى ‏فرمايد: او انديشيد كدام فربه ‏تر و بزرگ‏ ترند تا آن را بگيرد و قربانى كند و در راه خدا صدقه دهد. پس انديشه ‏اش براى خداى عز و جل است و نه دنيا.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله گريست و هر دو را به او بخشيد.

بحار الانوار؛ ج 36 ؛ ص 161

الإمام الصادق عليه السلام: كانَ عَلِيٌّ عليه السلام يَركَعُ فَيَسيلُ عَرَقُهُ حَتّى‏ يَطَأَ في عَرَقِهِ مِن طولِ قِيامِهِ.

امام صادق عليه السلام: على عليه السلام، چنان ركوع به جا مى ‏آورد كه عرقش جارى مى‏ شد، به گونه‏ اى كه از طولانى شدن نماز، غرق در عرق مى ‏شد.

بحار الانوار؛ ج 85 ؛ ص 110

الإمام الصادق عليه السلام: إنَّ عَلِيّاً عليه السلام في آخِرِ عُمُرِهِ كانَ يُصَلّي في كُلِّ يَومٍ ولَيلَةٍ ألفَ رَكعَةٍ.

امام صادق عليه السلام: على عليه السلام در آخر عمر خود، در هر شبانه‏ روز، هزار ركعت نماز مى ‏گزارد.

بحار الانوار؛ ج 44 ؛ ص 24

حضرت فاطمه سلام الله علیها

رسول اللَّه صلى الله عليه و آله: أمَّا ابنَتي فاطِمَةُ فَإِنَّها سَيِّدَةُ نِساءِ العالَمينَ مِنَ الأَوَّلينَ والآخِرينَ ... مَتى‏ قامَت فِي مِحرابِها بَينَ يَدَي رَبِّها جَلَّ جَلالُهُ زَهَرَ نورُها لِمَلائِكَةِ السَّماءِ كَما يَزهَرُ نورُ الكَواكِبِ لِأَهلِ الأَرضِ، ويَقولُ اللَّهُ عز و جل لِمَلائِكَتِهِ: يا مَلائِكَتي، انظُروا إلى‏ أمَتي فاطِمَةَ سَيِّدَةِ إمائي قائِمَةً بَينَ يَدَيَّ تَرتَعِدُ فَرائِصُها مِن خيفَتي، وقَد أقبَلَت بِقَلبِها عَلى‏ عِبادَتي، اشهِدُكُم أنّي قد آمَنتُ شيعَتَها مِنَ النّارِ.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: امّا دخترم، فاطمه، همانا سَرور زنان جهان از آغاز تا پايان است... هر گاه در محرابش در پيشگاه پروردگار بزرگ و شكوهمندش مى ‏ايستد، نورش براى فرشتگان آسمان، جلوه مى ‏نمايد، همان گونه كه نور ستارگان براى ساكنان زمين جلوه مى ‏كند و خداوند عز و جل به فرشتگانش مى ‏گويد: «اى فرشتگان من! به كنيز من، فاطمه سَرور كنيزانم، بنگريد كه در پيشگاه من ايستاده و از ترس من گوشت تنش مى ‏لرزد و با دلش به عبادت من روى آورده است. شما را گواه مى ‏گيرم كه پيروانش را از آتش، ايمن ساختم».

بحار الانوار؛ ج 28 ؛ ص 38

عدّة الداعي: كانَت فاطِمَةُ عليها السلام تَنهَجُ‏ فِي الصَّلاةِ مِن خيفَةِ اللَّهِ تَعالى‏.

عدّة الداعى: فاطمه عليها السلام در نماز، از ترس خداوند متعال، نفس نفس مى ‏زد.

بحار الانوار؛ ج 70 ؛ ص 400

امام حسن و امام حسین

الإمام زين العابدين عليه السلام: إنَّ الحَسَنَ بنَ عَلِيِّ بنِ أبي طالبٍ عليه السلام ... كانَ إذا قامَ في صَلاتِهِ تَرتَعِدُ فَرائِصُهُ بَينَ يَدَي رَبِّهِ عز و جل، وكانَ إذا ذَكَرَ الجَنَّةَ وَالنّارَ اضطَرَبَ اضطِرابَ السَّليمِ‏، وسَأَلَ اللَّهَ تَعالَى الجَنَّةَ وتَعَوَّذَ بِهِ مِنَ النّارِ.

امام زين العابدين عليه السلام: همانا حسن بن على بن ابى طالب عليه السلام ... هر گاه در پيشگاه پروردگار عز و جل به نماز مى ‏ايستاد، وجودش مى ‏لرزيد و هر گاه بهشت و آتش را ياد مى ‏كرد، چون مارگزيده به خود مى ‏پيچيد و بهشت را از خدا مى ‏طلبيد و از آتش به خداوند، پناه مى‏ برد.

بحار الانوار؛ ج 43 ؛ ص 331

تاريخ الطبري عن حُمَيد بن مسلم‏- في ذِكرِ وَقعَةِ عاشوراءَ-: ... أبو ثُمامَةَ عَمرُو بنُ عَبدِاللَّهِ الصَّائِديُّ قالَ لِلحُسَينِ: يا أبا عَبدِاللَّهِ، نَفسي لَكَ الفِداءُ، إنّي أرى‏ هؤُلاءِ قَدِ اقتَرَبوا مِنكَ، ولا واللَّهِ‏ لا تُقتَلُ حَتّى‏ اقتَلَ دونَكَ إن شاءَ اللَّهُ، واحِبُّ أن ألقى‏ رَبِّي وقَد صَلَّيتُ هذِهِ الصَّلاةَ الَّتي دَنا وَقتُها.

قالَ: فَرَفَعَ الحُسَينُ رَأسَهُ ثُمَّ قالَ: ذَكَرتَ الصَّلاةَ، جَعَلَكَ اللَّهُ مِنَ المُصَلّينَ الذَّاكِرينَ، نَعَم هذا أوَّلُ وَقتِها. ثُمَّ قالَ: سَلوهُم أن يَكُفّوا عَنّا حَتّى‏ نُصَلّيَ.

تاريخ الطبرى‏- به نقل از حُمَيد بن مسلم، در بيان واقعه عاشورا-: ... ابو ثمامه عمرو بن عبد اللَّه صائدى، به حسين عليه السلام گفت:

اى ابا عبد اللَّه! جانم فدايت! من مى ‏بينم اينان به تو نزديك مى ‏شوند. سوگند به خدا، كشته نمى ‏شوى تا اين كه من پيش از تو كشته گردم، إن شاء اللَّه. دوست دارم پروردگارم را ديدار كنم، در حالى كه اين نماز را كه وقتش نزديك شده، بگزارم.

حسين عليه السلام سرش را بلند كرد و فرمود: «نماز را ياد كردى؛ خداوند، تو را از نمازگزارانِ ذاكر قرار دهد! آرى، اكنون اوّل وقت آن است». سپس فرمود: «از آنان بخواهيد كه دست از ما بردارند تا نماز بگزاريم».

بحار الانوار؛ ج 45 ؛ ص 21

امام سجاد الإرشاد: كانَ عَليُّ بنُ الحُسينِ

امام سجاد

الإرشاد: كانَ عَليُّ بنُ الحُسينِ عليه السلام إذا تَوَضَّأَ اصفَرَّ لَونُهُ، فَيَقولُ لَهُ أهلُهُ: ما هذَا الَّذي‏ يَغشاكَ؟ فَيَقولُ: أتَدرونَ لِمَن أتَأَهَّبُ لِلقيامِ بَينَ يَدَيهِ؟!

الإرشاد: هر گاه على بن الحسين (زين العابدين عليه السلام) وضو مى‏ گرفت، رنگش زرد مى ‏شد. خانواده ‏اش به ايشان مى‏ گفتند: اين چيست كه شما را فرا مى ‏گيرد؟ و ايشان‏ مى‏ فرمود: «آيا مى ‏دانيد براى ايستادن در پيشگاه چه كسى آماده مى ‏شوم؟»

بحار الانوار؛ ج 46 ؛ ص 74

الإمام الصادق عليه السلام: كانَ عَلِيُّ بنُ الحُسَينِ- صَلَواتُ اللَّهِ عَلَيهِما- إذا قامَ فِي الصَّلاةِ تَغَيَّرَ لَونُهُ، فَإِذا سَجَدَ لَم يَرفَع رَأسَهُ حَتّى‏ يَرفَضَّ عَرَقاً.

امام صادق عليه السلام: زين العابدين عليه السلام هر گاه در نماز مى ‏ايستاد، رنگش تغيير مى ‏كرد و هنگامى كه به سجده مى ‏رفت، سر بر نمى ‏داشت، تا اين كه عرق از ايشان جارى مى ‏شد.

بحار الانوار؛ ج 46 ؛ ص 64

الإمام الباقر عليه السلام: كانَ عَليُّ بنُ الحُسينِ عليه السلام ... وكانَ قِيامُهُ في صَلاتِهِ قِيامَ العَبدِ الذَّليلِ بَينَ يَدَيِ المَلِكِ الجَليلِ، كانَت أعضاؤُهُ تَرتَعِدُ مِن خَشيَةِ اللَّهِ عز و جل، وكانَ يُصَلّي صَلاةَ مُوَدِّعٍ يَرى‏ أنَّهُ لا يُصَلّي بَعدَها أبَدًا.

امام باقر عليه السلام: ... ايستادنش زين العابدين عليه السلام در نماز، ايستادن بنده ‏اى خوار در برابر سلطانى بزرگ بود. اندامش از ترس خداى عز و جل مى ‏لرزيد و همچون كسى نماز مى ‏گزارد كه آخرين نمازش را مى ‏خوانَد و چنين مى ‏بيند كه پس از آن، هرگز نماز نمى ‏خواند.

بحار الانوار؛ ج 46 ؛ ص 61

الإمام الباقر عليه السلام: كانَ عَليُّ بنُ الحُسينِ- صَلَواتُ اللَّهِ عَلَيهِما- إذا قامَ فِي الصَّلاة كَأَنَّهُ ساقُ شَجَرَةٍ لا يَتَحَرَّكُ مِنهُ شَي‏ءٌ إلّاما حَرَّكَهُ الرّيحُ مِنهُ.

امام باقر عليه السلام: زين العابدين عليه السلام هر گاه به نماز مى ‏ايستاد، گويى ساقه گياهى است كه هيچ حركتى ندارد، جز حركتى كه باد به آن مى ‏دهد.

بحار الانوار؛ ج 46 ؛ ص 64

الإمام الباقر عليه السلام: كانَ عَلِيُّ بنُ الحُسَينِ عليه السلام يُصَلّي فِي اليَومِ وَ اللَّيلَةِ ألفَ رَكعَةٍ كَما كانَ‏ يَفعَلُ أميرُ المُؤمِنينَ عليه السلام، كانَت لَهُ خَمسُمِئَةِ نَخلَةٍ، وكانَ يُصَلّي عِندَ كُلِّ نَخلَةٍ رَكعَتَينِ.

امام باقر عليه السلام: زين العابدين عليه السلام در شبانه ‏روز، هزار ركعت نماز مى‏ خواند، همان گونه كه‏ امير مؤمنان انجام مى ‏داد. او پانصد نخل خرما داشت و نزد هر درخت، دو ركعت نماز مى ‏خواند.

بحار الانوار؛ ج 41 ؛ ص 15

امام صادق و امام رضا

الكافي عن أبان بن تَغلِب: دَخَلتُ عَلى‏ أبي عَبدِ اللَّهِ عليه السلام وهُوَ يُصَلّي، فَعَدَدتُ لَهُ فِي الرُّكوعِ وَالسُّجودِ سِتّينَ تَسبيحَةً.

الكافى‏- به نقل از ابان بن تغلب- : بر امام صادق عليه السلام وارد شدم. نماز مى‏ خواند. پس در ركوع و سجودش شصت تسبيح شمردم.

بحار الانوار؛ ج 47 ؛ ص 50

رجال النجاشي عن أبي الحسن عليّ بن عليّ: خَلَعَ الرِّضا عليه السلام عَلى‏ أخي دِعبِلٍ قَميصاً خَزّاً أخضَرَ، وأعطاهُ خاتَماً فَصُّهُ عَقيقٌ، ودَفَعَ إلَيهِ دَراهِمَ رَضَوِيَّةً، وقالَ لَهُ: يا دِعبِلُ، مُرَّ عَلى‏ قُمَّ فَإِنَّكَ سَتُفيدُها، وقالَ لَهُ: احتَفِظ بِهذَا القَميصِ فَقَد صَلَّيتُ فيهِ ألفَ لَيلَةٍ ألفَ رَكعَةٍ، وخَتَمتُ فيهِ القُرآنَ ألفَ خَتمَةٍ.

رجال النجاشى‏- به نقل از ابو الحسن على بن على-: سَرورم ابو الحسن رضا عليه السلام به برادرم دعبل، پيراهنى سبزرنگ از پشمى لطيف و نازك، و انگشترى با نگينى از عقيق، خلعت داد و به او درهم ‏هايى رضوى بخشيد و فرمود: «اى دعبل! به قم برو كه از آنها بهره ‏مند مى‏ گردى» و سپس فرمود: «اين پيراهن را نگاه ‏دار كه در آن، هزار شب و هر شب، هزار ركعت نماز گزارده و هزار بار قرآن را ختم كرده ‏ام».

بحار الانوار؛ ج 1 ؛ ص 53

فصل دهم : نماز های مستحبی

اهمیت نماز مستحبی

عن الفضيل: سَأَلتُ أبا جَعفَرٍ عليه السلام عَن قَولِ اللَّهِ عز و جل: «وَ الَّذِينَ هُمْ عَلى‏ صَلَواتِهِمْ يُحافِظُونَ»، قالَ: هِيَ الفَريضَةُ، قُلتُ: «الَّذِينَ هُمْ عَلى‏ صَلاتِهِمْ دائِمُونَ»؟ قالَ: هِيَ النّافِلَةُ.

الكافى‏- به نقل از فضيل-: از امام باقر عليه السلام در باره سخن خداى عز و جل: «و كسانى كه بر نمازهايشان مواظبت مى ‏ورزند» پرسيدم. فرمود: «مقصود، نمازهاى فريضه (واجب) است».

گفتم: «كسانى كه بر نمازشان مداومت مى‏ ورزند»؟ فرمود: «مقصود، نافله (نماز مستحبّى) است».

بحار الانوار؛ ج 69 ؛ ص 269

الإمام الكاظم عليه السلام: صَلاةُ النَّوافِلِ قُربانُ‏ كُلِّ مُؤمِنٍ.

امام كاظم عليه السلام: نمازهاى نافله (مستحبی) ، وسيله نزدیک شدن هر مؤمن (به خداوند) است.

بحار الانوار؛ ج 78 ؛ ص 326

تهذيب الأحكام عن أبي حمزة الثّماليّ: رَأَيتُ عَلِيَّ بنَ الحُسَينِ عليه السلام يُصَلّي فَسَقَطَ رِداهُ عَن مَنكِبَيهِ، قالَ: فَلَم يُسَوِّهِ حَتّى‏ فَرَغَ مِن صَلاتِهِ، قالَ: فَسَأَلتُهُ عَن ذلِكَ فَقالَ:

وَيحَكَ! أتَدري بَينَ يَدَي مَن كُنتُ؟ إنَّ العَبدَ لا تُقبَلُ مِنهُ صَلاةٌ إلّاما أقبَلَ مِنها.

فَقُلتُ: جُعِلتُ فِداكَ! هَلَكنا. فَقالَ: كَلّا، إنَّ اللَّهَ تَعالى‏ يُتَمِّمُ ذلِكَ بِالنَّوافِلِ.

تهذيب الأحكام‏- به نقل از ابو حمزه ثُمالى-: على بن الحسين (زين العابدين عليه السلام) را ديدم كه نماز مى ‏خوانْد و ردايش از شانه ‏هايش افتاد؛ ولى آن را صاف نكرد تا از نمازش فارغ شد. علّت را از ايشان جويا شدم. فرمود: «واى بر تو! آيا مى ‏دانى جلوى چه كسى بودم؟ از نماز بنده، جز آنچه را به آن توجّه داشته، نمى ‏پذيرند».

گفتم: فدايت شوم! هلاك شديم! فرمود: «هرگز! خداى متعال، آن نمازها را با نافله ‏ها (نماز مستحبی) كامل مى‏ كند».

بحار الانوار؛ ج 46 ؛ ص 61

الإمام الباقر عليه السلام: إنَّما تُقبَلُ النّافِلَةُ بَعدَ قَبولِ الفَريضَةِ، وإذا لَم يُؤَدِّ الرَّجُلُ الفَريضَةَ لَم يُقبَل مِنهُ النافِلَةُ، وإنَّما جُعِلَتِ النّافِلَةُ لِيَتِمَّ بِها ما افسِدَ مِنَ الفَريضَةِ.

امام باقر عليه السلام: نافله (نماز مستحبّى) تنها در صورت قبولى فريضه (واجب) ، قبول مى‏ شود و هنگامى كه انسان، نماز واجبش را ادا نكند، نافله او قبول نمى ‏شود و نافله تنها براى اين قرار داده شده كه آنچه از فريضه تباه شده است، با آن تكميل شود.

بحار الانوار؛ ج 87 ؛ ص 28

الإمام الباقر عليه السلام: كُلُّ سَهوٍ فِي الصَّلاةِ، يُطرَحُ مِنها، غَيرَ أنَّ اللَّهَ تَعالى‏ يُتِمُّ بِالنَّوافِلِ.

امام باقر عليه السلام: هر بى توجّهى در نماز، چيزى از آن را به دور مى ‏اندازد؛ اما خداى متعال، آن را با نافله‏ ها (نماز مستحبی) تكميل مى ‏كند.

وسائل الشیعه ؛ ج 3 ؛ ص 53

نافله های روزانه

الإمام الصادق عليه السلام: سَنَّ رَسولُ اللَّهِ صلى الله عليه و آله النَّوافِلَ أربَعاً وثَلاثينَ رَكعَةً مِثلَيِ الفَريضَةِ، فَأَجازَ اللَّهُ عز و جل لَهُ ذلِكَ، وَالفَريضَةُ وَالنّافِلَةُ إحدى‏ وخَمسونَ رَكعَةً.

امام صادق عليه السلام: پيامبر خدا صلى الله عليه و آله نافله‏ ها را بر سى و چهار ركعت، دو برابر نمازهاى فريضه، بنيان نهاد و خداوند نيز آن را تأييد كرد و مجموع فريضه و نافله، پنجاه و يك ركعت شد.

بحار الانوار؛ ج 17 ؛ ص 5

الإمام العسكري عليه السلام: عَلاماتُ المُؤمِنِ خَمسٌ: صَلاةُ الإِحدى‏ وَالخَمسينَ، وزِيارَةُ الأَربَعينَ، وَالتَّخَتُّمُ فِي اليَمينِ، وتَعفيرُ الجَبينِ، وَالجَهرُ بِبِسمِ اللَّهِ الرَّحمنِ الرَّحيمِ.

امام عسكرى عليه السلام: نشانه ‏هاى مؤمن، پنج چيز است: پنجاه و يك ركعت نماز [در هر شبانه ‏روز]، زيارت [امام حسين عليه السلام‏] در اربعين، انگشتر به دست راست كردن، پيشانى بر خاك نهادن، و آشكارا «بسم اللَّه الرحمن الرحيم» گفتن.

بحار الانوار؛ ج 85 ؛ ص 75

رسول اللَّه صلى الله عليه و آله‏- فِي الرَّكعَتَينِ قَبلَ صَلاةِ الفَجرِ-: هُما أحَبُّ إلَيَّ مِنَ

الدُّنيا جَميعاً. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله‏

الدُّنيا جَميعاً.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله‏- در باره دو ركعت نافله صبح-: آن دو ركعت برايم از همه دنيا محبوب‏ تر است.

علل الشرایع ؛ ص 363

علل الشرائع عن أبي بصيرٍ: قالَ [أبو عَبدِاللَّهِ‏] عليه السلام: مَن كانَ يُؤمِنُ بِاللَّه وَاليَومِ الآخِرِ فَلا يَبيتَنَّ إلّا بِوَترٍ. قالَ: قُلتُ: تَعنِي الرَّكعَتَينِ بَعدَ العِشاءِ الآخِرَةِ؟ قالَ: نَعَم، إِنَّهُما بِرَكعَةٍ؛ فَمَن صَلّاهُما ثُمَّ حَدَثَ بِهِ حَدَثٌ ماتَ عَلى‏ وَترٍ، فَإِن لَم يَحدُث بِهِ حَدَثُ‏ المَوتِ يُصَلِّي الوَترَ في آخِرِ اللَّيل.

علل الشرائع‏- به نقل از ابو بصير-: [امام صادق عليه السلام‏] فرمود: «هر كس به خدا و روز آخرت ايمان دارد، جز با [خواندن نماز] وَتر نخوابد».

گفتم: مقصودتان دو ركعت پس از نماز عشاست؟

فرمود: «آرى، آن دو، يك ركعت حساب مى‏ شوند. هر كس آن دو ركعت را بخواند و سپس برايش پيشامدى مرگبار رخ دهد. نمازِ وتر خوانده مى ‏ميرد و اگر پيشامد مرگبارى برايش رخ نداد، نماز وتر را در آخر شب بخواند».

بحار الانوار؛ ج 87 ؛ ص 105

آداب نماز مستحبی

رسول اللَّه صلى الله عليه و آله: صَلّوا- أيُّهَا النّاسُ- في بُيوتِكُم، ولا تَترُكُوا النَّوافِلَ فيها.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: اى مردم! در خانه ‏هايتان نماز بخوانيد و نافله‏ ها را در آنها ترك نكنيد.

شناخت نامه نماز ؛ ج 2؛ حدیث 1101

رسول اللَّه صلى الله عليه و آله: صَلاةُ الرَّجُلِ تَطَوُّعاً حَيثُ لا يَراهُ النّاسُ، تَعدِلُ صَلاتَهُ عَلى‏ أعيُنِ النّاسِ خَمساً وعِشرينَ.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: نماز مستحبّى انسان در جايى كه مردم او را نمى ‏بينند، بيست و پنج برابر نماز وى جلوى چشم مردم مى‏ ارزد.

شناخت نامه نماز ؛ ج 2؛ حدیث 1104

رسول اللَّه صلى الله عليه و آله: إنَّ صَلاةَ النّافِلَةِ فِي السِّرِّ تَفضُلُ عَلَى العَلانِيَةِ، كَفَضلِ الفَريضَةِ عَلَى النّافِلَةِ.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: برترى نماز نافله در نهان بر نماز آشكار، مانند برترى نماز واجب بر نافله است.

بحار الانوار؛ ج 83 ؛ ص 369

رسول اللَّه صلى الله عليه و آله: ما يَتَقَرَّبُ العَبدُ إلَى اللَّهِ بِشَي‏ءٍ أفضَلَ مِنَ السُّجودِ الخَفِيِّ.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: بنده به چيزى برتر از سجده پنهان، به خدا نزديک نشده است.

وسائل الشیعه ؛ ج 3 ؛ ص 556

رسول اللَّه صلى الله عليه و آله: إنَّ لِلقُلوبِ إقبالًا وإدباراً، فَإِذا أقبَلَت فَتَنَفَّلوا، وإذا أدبَرَت فَعَلَيكُم بِالفَريضَةِ.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: دل ‏ها اقبال و ادبار دارند. هنگامى كه اقبال دارند، به نافله (مستحب) بپردازيد و هنگامى كه ادبار دارند، فقط به فريضه بپردازيد.

بحار الانوار؛ ج 87 ؛ ص 30

نماز امیرالمؤمنین

الإمام الصّادق عليه السلام: مَن صَلّى‏ مِنكُم أربَعَ رَكَعاتٍ صَلاةَ أميرِ المُؤمِنينَ عليه السلام، خَرَجَ مِن ذُنوبِهِ كَيَومَ وَلَدَتهُ امُّهُ، وقُضِيَت حَوائِجُهُ، يَقرَأُ في كُلِّ رَكعَةٍ «الحَمدَ» مَرَّةً، وخَمسينَ مَرَّةً «قُل هُوَ اللَّهُ أحَدٌ».

امام صادق عليه السلام: هر يك از شما كه چهار ركعت نماز امير مؤمنان عليه السلام را بخواند، از گناهانش بيرون مى ‏رود، مانند روزى كه مادرش او را زاده است، و حاجت ‏هايش برآورده مى‏ شود. در هر ركعت، حمد را يك مرتبه و سوره توحيد را پنجاه مرتبه مى ‏خواند. (دعایی پس از نماز دارد که برای قرائت آن می توانید به کتاب مراجعه کنید)

بحار الانوار؛ ج 91 ؛ ص 172

نماز فاطمه زهراء

مصباح المتهجّد: صَلاةُ الطّاهِرَةِ فاطِمَةَ عليها السلام: هُما رَكعَتانِ، تَقرَأُ فِي الاولَى «الحَمدَ» ومِئَةَ مَرَّةٍ «إنّا أنزَلناهُ في لَيلَةِ القَدرِ»، وفِي الثّانِيَةَ «الحَمدَ» ومِئَةَ مَرَّةٍ «قُل هُوَ اللَّهُ‏ أحَدٌ»، فَإِذا سَلَّمتَ سَبَّحتَ تَسبيحَ الزَّهراءِ عليها السلام.

مصباح المتهجّد: نماز فاطمه طاهره عليها السلام دو ركعت است كه در ركعت اوّل، حمد و صد مرتبه سوره قدر را مى‏ خوانى و در ركعت دوم، حمد و صد مرتبه سوره توحيد را مى‏ خوانى و چون سلام دادى، تسبيح زهرا عليها السلام را مى ‏گويى. (دعایی پس از نماز دارد که برای قرائت آن می توانید به کتاب مراجعه کنید)

بحار الانوار؛ ج 91 ؛ ص 180

نماز امام زمان

جمال الاسبوع: صَلاةُ الحُجَّةِ القائِمِ عليه السلام: رَكعَتَينِ، تَقرَأُ في كُلِّ رَكعَةٍ الفاتِحَةَ إلى‏ «إِيَّاكَ نَعْبُدُ وَ إِيَّاكَ نَسْتَعِينُ»، ثُمَّ تَقولُ مِئَةَ مَرَّةٍ: «إِيَّاكَ نَعْبُدُ وَ إِيَّاكَ نَسْتَعِينُ»، ثُمَّ تُتِمُّ قِراءَةَ الفاتِحَةِ، وتَقرَأُ بَعدَهَا الإِخلاصَ مَرَّةً واحِدَةً، وتَدعو عَقيبَها فَتَقولُ:

اللَّهُمَّ عَظُمَ البَلاءُ، وبَرِحَ الخَفاءُ، وَانكَشَفَ الغِطاءُ، وضاقَتِ الأَرضُ بِما وَسِعَتِ السَّماءُ، وإلَيكَ يا رَبِّ المُشتَكى‏ وعَلَيكَ المُعَوَّلُ فِي الشِّدَّةِ وَالرَّخاءِ، اللَّهُمَّ صَلِّ عَلى‏ مُحَمَّدٍ وآلِ مُحَمَّدٍ، الَّذينَ أمَرتَنا بِطاعَتِهِم، وعَجِّلِ اللَّهُمَّ فَرَجَهُم بِقائِمِهِم، وأَظهِر إعزازَهُ، يا مُحَمَّدُ يا عَلِيُّ، يا عَلِيُّ يا مُحَمَّدُ، اكفِياني فَإِنَّكُما كافِيايَ، يا مُحَمَّدُ يا عَلِيُّ، يا عَلِيُّ يا مُحَمَّدُ، انصُراني فَإِنَّكُما ناصِرايَ، يا مُحَمَّدُ يا عَلِيُّ، يا عَلِيُّ يا مُحَمَّدُ، احفَظاني فَإِنَّكُما حافِظايَ، يا مَولايَ يا صاحِبَ الزَّمانِ- ثَلاثَ مَرّاتٍ-، الغَوثَ الغَوثَ الغَوثَ، أدرِكني أدرِكني أدرِكني، الأَمانَ الأَمانَ الأَمانَ.

جمال الاسبوع: نماز حجّت قائم عليه السلام، دو ركعت است كه در هر ركعت، سوره حمد را مى‏ خوانى تا به‏ «إِيَّاكَ نَعْبُدُ وَ إِيَّاكَ نَسْتَعِينُ» برسى. سپس آن را صد مرتبه مى‏ گويى و سپس سوره حمد را تا پايان قرائت مى ‏كنى و پس از آن، سوره توحيد را يك مرتبه مى‏ خوانى و پس از نماز مى‏ گويى: «خدايا! بلا، بزرگ شده و نهان، آشكار شده و پرده، كنار رفته و زمين با همه گستردگى و فراگيرى ‏اش، تنگ شده است و اى خداى من، شِكوه‏ ها و دردها را نزد تو مى ‏آورند و تكيه‏گاه در سختى و راحتى، تويى.

خدايا! بر محمّد و خاندان محمّد درود فرست؛ كسانى كه ما را به اطاعتشان فرمان دادى. خدايا! در گشايش امرشان به دست قائم ايشان، تعجيل فرما و عزّتش را آشكار بفرما. اى محمّد، اى على! اى على، اى محمّد! مرا كفايت كنيد، كه شما كفايت كننده من هستيد. اى محمّد، اى على! اى على، اى محمّد! مرا يارى كنيد، كه شما ياوران من هستيد. اى محمّد، اى على! اى على، اى محمّد! مرا حفظ كنيد، كه شما حافظان من هستيد.

اى مولاى من، اى صاحب الزمان! به فرياد برس، به فرياد برس، به فرياد برس. مرا درياب، مرا درياب، مرا درياب. امان، امان، امان». (دعایی پس از نماز دارد که برای قرائت آن می توانید به کتاب مراجعه کنید)

بحار الانوار؛ ج 91 ؛ ص 190

نماز هدیه به معصومین

عن أحمد بن عبد اللَّه البجلي بإسناد رفعه إليهم صلوات اللَّه عليهم، قال: مَن جَعَلَ ثَوابَ صَلاتِهِ لِرَسولِ اللَّهِ وأَميرِ المُؤمِنينَ وَالأَوصِياءِ مِن بَعدِهِ صَلَواتُ اللَّهِ عَلَيهِم أجمَعينَ وسَلَّمَ، أضعَفَ اللَّهُ لَهُ ثَوابَ صَلاتِهِ أضعافاً مُضاعَفَةً حَتّى‏ يَنقَطِعَ النَّفَسُ، ويُقالُ لَهُ قَبلَ أن يَخرُجَ روحُهُ عَن جَسَدِهِ: يا فُلانُ، هَدِيَّتُكَ إلَينا وأَلطافُكَ لَنا، فَهذا يَومُ مُجازاتِكَ ومُكافاتِكَ، فَطِب نَفساً وقَرَّ عَيناً بِما أعَدَّ اللَّهُ لَكَ، وهَنيئاً لَكَ بِما صِرتَ إلَيهِ.

قالَ: قُلتُ: كَيفَ يُهدي صَلاتَهُ ويَقولُ؟ قالَ: يَنوي ثَوابَ صَلاتِهِ لِرَسولِ اللَّهِ صلى الله عليه و آله، ولَو أمكَنَهُ أن يَزيدَ عَلى‏ صَلاةِ الخَمسينَ شَيئاً ولَو رَكعَتَينِ في كُلِّ يَومٍ ويُهديها إلى‏ واحدٍ مِنهُم.

جمال الاسبوع‏- به نقل از احمد بن عبد اللَّه بجلى كه حديث را با سندش به امامان عليهم السلام مى ‏رساند-: فرمود: «هر كس پاداش نمازش را براى فرستاده خدا و امير مؤمنان و اوصياى پس از او- كه درودها و سلام خداوند بر همه ايشان باد- قرار دهد، خداوند، پاداش نمازش را چندين و چند برابر و تا هنگامى كه جان دارد، به او مى ‏دهد و پيش از آن كه جان از بدنش بيرون رود، به او گفته مى‏ شود:" اى فلان! هديه ‏ات و لطف‏ هايت به ما رسيده است، و امروز روز جبران و پاداش ما به توست.

آسوده ‏خاطر باش و چشمت به آنچه خداوند برايت آماده كرده است، روشن باشد و آنچه را به سوى آن ره‏ سپارى، گوارايت باشد"».

گفتم: نمازش را چگونه هديه بدهد و چه بگويد؟

فرمود: «نيّت مى‏ كند پاداش نمازش براى پيامبر خدا صلى الله عليه و آله باشد و اگر برايش ممكن بود، هر روز، چيزى حتّى دو ركعت بر پنجاه ركعت نمازش [كه شامل نمازهای واجب و مستحبی شبانه ‏روز است] بيفزايد و آن را به يكى از اهل بيت عليهم السلام هديه دهد. (در روایت شیوه خاصی از نماز گفته شده ولی از روایات دیگر استفاده می شود که هر نماز مستحبی را می توان به معصومین علیهم السلام هدیه کرد)

بحار الانوار؛ ج 91 ؛ ص

بحار الانوار؛ ج 91 ؛ ص 215

نماز جعفر طیار

عَن الإمام الصادق عليه السلام: قالَ رَسولُ اللَّهِ صلى الله عليه و آله لِجَعفَرٍ: يا جَعفَرُ، ألَاأَمنَحُكَ؟ ألَا أُعطيكَ؟ ألَاأَحبوكَ؟ فَقالَ لَهُ جَعفَرٌ: بَلى يَا رَسولَ اللَّهِ. قالَ: فَظَنَّ النَّاسُ أَنَّهُ يُعطيهِ ذَهَباً أَو فِضَّةً؛ فَتَشَرَّفَ النَّاسُ لِذلِكَ. فَقَالَ لَهُ: إنِّي أُعطِيكَ شَيئاً إن أَنتَ صَنَعتَهُ فِي كُلِّ يَومٍ كَانَ خَيراً لَكَ مِنَ الدُّنيَا وَمَا فيها، وَإن صَنَعتَهُ بَينَ يَومَينِ غُفِرَ لَكَ ما بَينَهُمَا، أَو كُلَّ جُمعَةٍ أَو كُلَّ شَهرٍ أَو كُلَّ سَنَةٍ غُفِرَ لَكَ مَا بَينَهُما:

تُصَلِّي أَربَعَ رَكَعَاتٍ؛ تَبتَدِئُ فَتَقرَأُ، وتَقُولُ إذَا فَرَغتَ: «سُبحَانَ اللَّهِ وَالحَمدُللَّهِ وَلا إلهَ إلَّااللَّهُ وَاللَّهُ أَكبَرُ» تَقولُ ذلِكَ خَمسَ عَشرَةَ مَرَّةً بَعدَ القِراءَةِ، فَإِذَا رَكَعتَ قُلتَهُ عَشرَ مَرّاتٍ، فَإِذا رَفَعتَ رَأسَكَ مِنَ الرُّكُوعِ قُلتَهُ عَشرَ مَرّاتٍ، فَإِذَا سَجَدتَ قُلتَهُ عَشرَ مَرَّاتٍ، فَإِذا رَفَعتَ رَأسَكَ مِنَ السُّجُودِ فَقُل بَينَ السَّجدَتَينِ عَشرَ مَرَّاتٍ، فَإِذا سَجَدتَ‏ الثّانِيَةَ فَقُل عَشرَ مَرّاتٍ، فَإِذَا رَفَعتَ رَأسَكَ مِنَ السَّجدَةِ الثَّانِيَةِ قُلتَ عَشرَ مَرّاتٍ وأَنتَ قَاعِدٌ قَبلَ أَن تَقومَ؛ فَذلِكَ خَمسٌ وَسَبعونَ تَسبِيحَةً، فِي كُلِّ رَكعَةٍ ثَلاثُمِئَةِ تَسبِيحَةٍ، فِي أَربَعِ رَكَعَاتٍ أَلفٌ وَمِئَتا تَسبِيحَةٍ وَتَهلِيلَةٍ وَتَكبِيرَةٍ وَتَحمِيدَةٍ، إِن شِئتَ صَلَّيتَهَا بِالنَّهَارِ وإن شِئتَ صَلَّيتَها بِاللَّيلِ.

الكافى‏- به نقل از امام صادق عليه السلام-: «پيامبر خدا صلى الله عليه و آله به جعفر [بن ابى طالب‏] فرمود: «اى جعفر! آيا به تو چيزى نبخشم؟ آيا به تو چيزى ندهم؟ آيا به تو هديه ‏اى ندهم؟»

جعفر به ايشان گفت: چرا، اى پيامبر خدا!

مردم گمان بردند كه پيامبر خدا صلى الله عليه و آله به جعفر، زر و يا سيمى مى‏ بخشد. از اين رو سر بر كشيدند.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله به جعفر فرمود: «من به تو چيزى مى‏ دهم كه اگر آن را هر روز انجام دهى، برايت از دنيا و همه آنچه در آن است، بهتر است و اگر يك روز در ميان انجام دهى، گناهانِ ميان آن دو روز برايت بخشيده مى ‏شوند، يا اگر هر هفته و يا هر ماه و يا هر سال يك بار انجام دهى، گناهان فاصله ميان روزهاى آن مدّت برايت بخشيده مى ‏شوند، چهار ركعت نماز مى ‏گزارى و پس از پايان يافتن قرائت، پانزده بار «سبحان اللَّه و الحمد للَّه‏و لا إله إلّااللَّه و اللَّه أكبر» مى‏ گويى. زمانى كه به ركوع رفتى، ده بار و با سر برداشتن از ركوع، ده بار، و زمانى كه به سجده رفتى، ده بار، و با سر برداشتن از سجده و ميان دو سجده، ده بار، و در سجده دوم، ده بار و پس از سجده دوم و پيش از برخاستن هم ده بار، اين را مى‏ گويى، كه جمعاً مى‏ شود هفتاد و پنج تسبيح در هر ركعت و جمع همه تسبيح‏ ها در چهار ركعت، سيصد بار مى‏ شود، و [اين، روى هم‏]، هزار و دويست تسبيح و تهليل و تكبير و تحميد مى‏ شود. اگر خواستى آن را در روز مى‏ خوانى و اگر خواستى، در شب مى‏ خوانى».

بحار الانوار؛ ج 91 ؛ ص 211

الإمام الصادق عليه السلام: صَلِّ صَلاةَ جَعفَرٍ في أيِّ وَقتٍ شِئتَ مِن لَيلٍ أو نَهارٍ، وإِن شِئتَ حَسَبتَها مِن نَوافِلِ اللَّيلِ، وإِن شِئتَ حَسَبتَها مِن نَوافِلِ النَّهارِ؛ تُحسَبُ لَكَ مِن‏ نَوافِلِكَ وتُحسَبُ لَكَ مِن صَلاةِ جَعفَرٍ عليه السلام.

امام صادق عليه السلام: نماز جعفر [طيّار] را در هر زمانى از اوقات شبانه‏ روز كه خواستى، بخوان و اگر خواستى، آن را از نمازهاى نافله شب و اگر خواستى از نافله ‏هاى روز حساب كن كه برايت هم از نافله ‏هايت حساب مى‏ شود و هم نماز جعفر.

بحار الانوار؛ ج 5 ؛ ص 201

عن الإمام الرضا عليه السلام، قال: سَأَلتُهُ عَن صَلاةِ جَعفَرٍ، فَقالَ:

أينَ أنتَ عَن صَلاةِ النَّبِيِّ صلى الله عليه و آله؟ فَعَسى‏ رَسولُ اللَّهِ صلى الله عليه و آله لَم يُصَلِّ صَلاةَ جَعفَرٍ قَطُّ، ولَعَلَّ جَعفَراً لَم يُصَلِّ صَلاةَ رَسولِ اللَّهِ صلى الله عليه و آله قَطُّ. فَقُلتُ: عَلِّمنيها، قالَ:

تُصَلّي رَكعَتَينِ، تَقرَأُ في كُلِّ رَكعَةٍ فاتِحَةَ الكِتابِ و «إنّا أنزَلناهُ في لَيلَةِ القَدرِ» خَمسَ عَشرَةَ مَرَّةً، ثُمَّ تَركَعُ فَتَقرَأُها خَمسَ عَشرَةَ مَرَّةً، وخَمسَ عَشرَةَ مَرَّةً إذَا استَوَيتَ قائِماً، وخَمسَ عَشرَةَ مَرَّةً إذا سَجَدتَ، وخَمسَ عَشرَةَ مَرَّةً إذا رَفَعتَ رَأسَكَ مِنَ السُّجودِ، وخَمسَ عَشرَةَ مَرَّةً فِي السَّجدَةِ الثّانِيَةِ، وخَمسَ عَشرَةَ مَرَّةً قَبلَ أن تَنهَضَ إلَى الرَّكعَةِ الاخرى‏.

ثُمَّ تَقومُ إلَى الثّانِيَةِ فَتَفعَلُ كَما فَعَلتَ فِي الرَّكعَةِ الاولى‏، ثُمَّ تَنصَرِفُ ولَيسَ بَينَكَ وبَينَ اللَّهِ تَعالى‏ ذَنبٌ إلّاوقَد غَفَرَ لَكَ، وتُعطى‏ جَميعَ ما سَأَلتَ.

جمال الاسبوع‏ - به نقل از هشام-: از ايشان (امام رضا عليه السلام) در باره نماز جعفر [طيّار] پرسيدم. فرمود: «چرا از نماز پيامبر صلى الله عليه و آله نمى ‏پرسى؟ شايد كه پيامبر خدا صلى الله عليه و آله هيچ گاه نماز جعفر و جعفر نيز نماز پيامبر صلى الله عليه و آله را نخوانده باشد».

گفتم: آن را به من بياموز.

فرمود: «دو ركعت نماز مى ‏خوانى و در هر ركعت، سوره حمد و پانزده مرتبه سوره قدر را مى ‏خوانى. سپس ركوع مى ‏كنى و آن را پانزده بار مى‏ خوانى و پانزده بار نيز هنگامى كه از ركوع بر مى ‏خيزى و مى ‏ايستى. پانزده بار در سجده و پانزده بار نيز هنگامى كه سرت را از سجده بر مى ‏دارى و پانزده بار در سجده دوم و پانزده بار پيش از برخاستن براى ركعت ديگر.

آن گاه براى ركعت دوم بر مى‏ خيزى و همان گونه مى ‏كنى كه در ركعت اوّل كردى و سپس از نماز فارغ مى ‏شوى، در حالى كه هيچ گناهى ميان تو و خداى متعال نيست، مگر آن كه آن را برايت آمرزيده است و همه خواسته ‏هايت داده شده است. (دعایی پس از نماز دارد که برای قرائت آن می توانید به کتاب مراجعه کنید)

بحار الانوار؛ ج 91 ؛ ص 169

الكافي عن إسحاق بن عمّار: قلت لأبي عَبدِ اللَّهِ عليه السلام: مَن صَلّى‏ صَلاةَ جَعفَرٍ كَتَبَ اللَّهُ عز و جل لَهُ مِنَ الأَجرِ مِثلَ ما قالَ رَسولُ اللَّهِ صلى الله عليه و آله لِجَعفَرٍ؟ قالَ: إي ‏واللَّهِ.

الكافى‏- به نقل از اسحاق بن عمّار-: به امام صادق عليه السلام گفتم: آيا هر كس نماز جعفر بخواند، خداوند عز و جل برايش به همان مقدار كه پيامبر خدا صلى الله عليه و آله به جعفر فرمود، ثواب مى ‏نويسد؟ فرمود: «آرى، به خدا سوگند».

وسائل الشیعه ؛ ج 5 ؛ ص 195

الإمام الصادق عليه السلام: مَن كانَ مُستَعجِلًا يُصَلّي صَلاةَ جَعفَرٍ مُجَرَّدَةً، ثُمَّ يَقضِي التَّسبيحَ وهُوَ ذاهِبٌ في حَوائِجِهِ.

امام صادق عليه السلام: هر كس عجله دارد، نماز جعفر [طيّار] را جدا بخواند و سپس تسبيحات آن را در همان حالى بگويد كه در پىِ كار خود مى‏ رود.

بحار الانوار؛ ج 91 ؛ ص 207

نماز روزی و قرض

عن أبي جعفر عليه السلام: جاءَ رَجُلٌ إلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه و آله فَقالَ: يا رَسولَ اللَّهِ، إنّي ذو عِيالٍ، وعَلَيَّ دَينٌ، وقَدِ اشتَدَّت حالي، فَعَلِّمني دُعاءً أدعُو اللَّهَ عز و جل بِهِ، لِيَرزُقَني ما أقضي بِهِ دَيني، وأستَعينُ بِهِ عَلى‏ عِيالي.

فَقالَ رَسولُ اللَّهِ صلى الله عليه و آله: يا عَبدَ اللَّهِ، تَوَضَّأْ وأسبِغ وُضوءَكَ، ثُمَّ صَلِّ رَكعَتَينِ تُتِمُّ الرُّكوعَ وَالسُّجودَ، ثُمَّ قُل: يا ماجِدُ، يا واحِدُ، يا كَريمُ، يا دائِمُ، أتَوَجَّهُ إلَيكَ بِمُحَمَّدٍ نَبِيِّكَ نَبِيِّ الرَّحمَةِ صلى الله عليه و آله، يا مُحَمَّدُ يا رَسولَ اللَّهِ، إنّي أتَوَجَّهُ بِكَ إلَى اللَّهِ رَبِّكَ ورَبّي ورَبِّ كُلِّ شَي‏ءٍ، أن تُصَلِّيَ عَلى‏ مُحَمَّدٍ وأهلِ بَيتِهِ، وأسأَلُكَ نَفحَةً كَريمَةً مِن نَفَحاتِكَ، وفَتحاً يَسيراً، ورِزقاً واسِعاً، ألُمُّ بِهِ شَعَثي، وأقضي بِهِ دَيني، وأستَعينُ بِهِ عَلى‏ عِيالي.

امام باقر عليه السلام: مردى خدمت پيامبر صلى الله عليه و آله آمد و گفت: اى پيامبر خدا! من عيالوار و بدهكارم و وضعيتم سخت شده است. دعايى به من بياموز كه خداوند عز و جل را با آن بخوانم تا به من روزى دهد و با آن، بدهى ‏ام را بپردازم و به خانواده ‏ام يارى برسانم.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله فرمود: «اى بنده خدا! وضو بگير و كامل و شاداب هم وضو بگير.

سپس دو ركعت نماز بخوان كه در آن ركوع و سجود را كامل به جا مى‏ اورى و آن گاه بگو:" اى بشكوه، اى يگانه، اى بزرگوار، اى جاويد! با محمّد، پيامبرت، پيامبر رحمت، به تو روى آورده ‏ام. اى محمّد، اى فرستاده خدا! با همراهى تو، به خدايت روى آورده ‏ام؛ خداى تو و خداى من و خداى هر چيز، كه بر محمّد و خاندانش درود فرستى و نسيمى از نسيم‏ هاى رحمتت را از تو مى ‏خواهم و گشايشى آسان و روزىِ گسترده تا پريشانى ‏ام را با آن سامان دهم و بدهى ‏ام را با آن بپردازم و خانواده‏ ام را با آن يارى دهم"».

بحار الانوار؛ ج 91 ؛ ص 360