تاريخچه پيدايش نماز نماز از چه زمانى به وجود آمد؟

تاريخچه پيدايش نماز

نماز از چه زمانى به وجود آمد؟ آيااز اول خلقت برانسان واجب بوده يا تنها مسلمانان مأمور به آن بوده‏اند، اگر وجود داشته كيفيت وكميت آن چگونه بوده است؟

يكى از چيزهايى كه همه پيامبران الهى به آن دعوت مى‏كردند «پرستش خداوند» است. قرآن كريم از زبان پيامبران نقل مى‏كند كه به امّت‏هايشان مى‏گفتند: «اعبدوا اللَّه»؛ خدا را پرستش كنيد (مائده، آيه 72 و 117؛ اعراف، آيه 59 و 65 و 73 و 85؛ هود، آيه 50 و 61 و 84 و ...). اصل عبادت و پرستش خداوند در همه شريعت‏هاى الهى وجود داشته، ولى شكل و كيفيت آن متفاوت بود.

از قرآن‏كريم استفاده مى‏شود كه‏نماز در امّت‏هاى پيشين هم بوده است؛ همه پيامبران از حضرت آدم تا حضرت خاتم نماز مى خواندند، اما از چگونگى آن اطلاع دقيقى در دست نيست. خداوند متعال خطاب به‏

پرسمان قرآنى نماز، ص: 32

حضرت موسى‏ عليه السلام مى‏فرمايد: «إنّنى أنا اللَّه لآإلهَ إلّا أنا فاعبدنى و أقم الصّلوة لذكرى» «1»

؛ من «اللَّه» هستم، معبودى جز من نيست؛ مرا بپرست و نماز را براى ياد من بر پادار.

هم‏چنين قرآن كريم به نقل از حضرت عيسى‏ عليه السلام مى‏فرمايد: «و جعلنِى مبارَكًا أينَ ما كُنتُ و أوصنى بالصّلوة و الزَّكوة مادُمتُ حيًّا» «2»؛ و مرا وجودى پر بركت قرار داده، در هر كجا باشم و [خداوند] مرا به نماز و زكات توصيه كرده مادامى كه زنده‏ام.

از اين آيات شريف روشن مى‏شود كه نماز در مكتب دو پيامبر بزرگ الهى- موسى‏ و عيسى‏ عليهما السلام- وجود داشته همان‏گونه كه در مكتب ديگر پيامبران بوده است، چنان‏كه درباره حضرت شعيب عليه السلام آمده است: «قالوا يشعيب أصلوتكَ تأمرك أن نَّترك ما يعبد ءابآؤنآ» «3»؛ گفتند: اى شعيب! آيا نمازت به تو دستور مى‏دهد كه آنچه را پدرانمان مى‏پرستيدند، ترك كنيم .... و نيز از زبان حضرت اسماعيل، مى‏فرمايد: «وَ كَانَ يَأْمُرُ أَهْلَهُ بِالصَّلَوةِ وَ الزَّكَوةِ وَ كَانَ عِندَ رَبّهِ مَرْضِيًّا» «4»؛ او همواره خانواده خود را به نماز و زكات دعوت مى‏كرد و همواره مورد رضايت پروردگارش بود.

بنابراين هيچ شريعت و دينى، از نماز جدا نبوده، گرچه صورت‏

__________________________________________________

(1). طه، آيه 14

(2). مريم، آيه 31

(3). هود، آيه 87

(4). مريم، آيه 55

پرسمان قرآنى نماز، ص: 33

ظاهرى آن، تفاوت داشته است. زرتشتيان، پنج نماز دارند كه در هنگام طلوع آفتاب و ظهر و عصر و اوّل شب و هنگام خواب، بپا مى‏دارند. «1»

يهوديان در ساعت سوم و ششم و نهم روز و اوّل و آخر شب و هنگام تناول غذا، دعاهايى دارند «2». مسيحيان، روز يك‏شنبه و برخى روز شنبه در كليسا جلسه دعاى دسته‏جمعى تشكيل مى‏دهند.

اما بايد توجه داشت كه آنچه امروزه، پيروان حضرت موسى‏ عليه السلام (يهوديان) و پيروان حضرت عيسى‏ عليه السلام (مسيحيان) به عنوان نيايش در كليسا و كنيسه به جاى مى‏آورند، با مناسكى كه به وسيله اين پيامبران الهى آورده شده بود، بسيار متفاوت است، زيرا آيين و كتاب‏هاى آسمانى اين دو پيامبر الهى دچار تحريف و دست‏خوش انحرافات پيروان آنها شده است. «3» در واقع نماز فعلى يهوديان و مسيحيان به دعا، نزديك‏تر است تا به مجموعه‏اى از اعمال.

از اين‏رو كيفيت و كميت نماز در شريعت اسلام با شرايع پيشين متفاوت است، لكن در بيشتر آن آيين‏ها، سجده‏جزئى از اين عبادت محسوب مى‏شود.

علاوه بر تشريع نماز در اديان الهى، بت‏پرستان نيز در برابر

__________________________________________________

(1). محمدخزائلى، همان، ص 40

(2). ر. ك: محمدخزائلى، همان، ص 40

(3). ر. ك: آيت‏اللَّه مكارم شيرازى و ديگران، تفسير نمونه، ج 14، ص 163 و 164

پرسمان قرآنى نماز، ص: 34

بت‏هايشان، وِردهايى مى‏خوانده‏اند. «1» اعراب جاهلى هم در مقابل كعبه مى‏ايستادند و باكف‏زدن و صوت‏كشيدن اظهار عبادت مى‏كردند: «وَمَا كَانَ صَلَاتُهُمْ عِندَ الْبَيْتِ إِلَّا مُكَآءً وَتَصْدِيَةً» «2» و «3»

و نماز و دعاى آنان نزد آن خانه جز سوت كشيدن و كف زدن نيست.

  چه كنيم كه براى نماز صبح خواب نمانيم

چه كنيم كه براى نماز صبح خواب نمانيم و يا اگر پدر و مادر صدا زدند از خواب بلند شويم؟

در اين‏باره به نكات زير دقت و عمل كنيد:

1. كتاب‏هايى درباره اهميت و ارزش نماز مطالعه كنيد، تا شناخت شما در مورد نماز بيشتر شود. وقتى بدانيم نماز به معناى ارتباط و سخن گفتن مستقيم با خداوند بزرگ است و اين بالاترين توفيقى است كه يك انسان مى‏تواند از آن برخوردار باشد، سعى مى‏كند همواره خود را آماده سازد.

قرآن كريم مى‏فرمايد: «... وَالَّذِينَ يُؤْمِنُونَ بِالْأَخِرَةِ يُؤْمِنُونَ بِهِ وَهُمْ عَلَى‏ صَلَاتِهِمْ يُحَافِظُونَ» «1»؛ ... آنها كه به آخرت ايمان دارند به آن (قرآن) ايمان مى‏آورند و مراقب نمازهاى خويش مى‏باشند.

2. سعى كنيد براى نماز برنامه‏ريزى كنيد؛ مثلًا شب‏ها كمتر غذا

__________________________________________________

(1). انعام، آيه 92

پرسمان قرآنى نماز، ص: 56

بخوريد و زودتر بخوابيد و از هر گونه سستى و تنبلى دورى كنيد، زيرا سستى و تنبلى به ويژه براى نماز صبح از وسوسه‏هاى شيطان است. براى رهايى از وسوسه‏هاى شيطان شايسته است به خداوند بزرگ پناه برد: «قُلْ أَعُوذُ بِرَبّ النَّاس* مَلِكِ النَّاس* إِلهِ النَّاسِ* مِن شَرّ الْوَسْوَاسِ الْخَنَّاس* الَّذِى يُوَسْوِسُ فِى صُدُورِ النَّاس* مِنَ الْجِنَّةِ وَ النَّاسِ» «1»؛ بگو پناه مى‏برم به پروردگار مردم، پادشاه مردم، خداى مردم، از شر وسوسه‏هاى شياطين از جنى و انسانى و .... «2»

رفتار والدين در نشان‏دادن اهميت نماز

رفتارهاى مناسب و مؤثّر پدر و مادر براى نمازخوان كردن فرزندان را بيان كنيد:

برخى از رفتارهايى كه پدر و مادر در خصوص نمازخوان كردن فرزندان لازم به رعايت هستند، به شرح ذيل مى‏باشد:

1. بالا بردن سطح آگاهى و شناخت فرزندان به طور غير مستقيم نسبت به فوايد نماز و نقش آن در زندگى انسان.

2. زبان نرم و گويا با حكمت و موعظه و گفت‏وگوى جذاب و دل‏پسند درباره نماز و عمل به واجبات دينى: «ادْعُ إِلَى‏ سَبِيلِ رَبّكَ بِالْحِكْمَةِ

__________________________________________________

(1). ناس، آيه 1- 6

(2). ر. ك: همان، ج 5، ص 342

پرسمان قرآنى نماز، ص: 57

وَالْمَوْعِظَةِ الْحَسَنَةِ وَ جدِلْهُم بِالَّتِى هِىَ أَحْسَن» «1»؛ به راه پروردگارت با حكمت و پند پسنديده فراخوان و به روشى كه آن [روش‏] بهتر است، با آنان مناظره كن.

3. فراهم كردن امكانات دل‏پذير (مانند: زيبا سازى محل، تهيه عطر، تهيه كردن سجاده براى فرزند)، كوتاه بودن برنامه نماز، تشويق و وعده جايزه، استمرار در برنامه‏ها و ....

4. مشاوره با افرادى كه در اين زمينه مهارت دارند.

5. آگاهى دقيق از شرايط امر به معروف و نهى از منكر براى والدين.

6. تمرين عملى، به اين صورت كه پدر يا مادر از فرزند بخواهند كه هم زمان با آنها به نماز بايستد و هر آن‏چه آنها به زبان جارى كردند او نيز تكرار كند.

7. بردن به مساجد براى شركت در نماز جماعت: از سفارشات حضرت لقمان به فرزندش اين است كه فرزندم! نماز بسيار بخوان! و هرگز نماز را از اول وقت تأخير نينداز و با جماعت نمازبگذار، هر چند در سخت‏ترين حالات باشد. «2»

8. تهيه و نمايش فيلم‏هايى درباره نماز. «3»

__________________________________________________

(1)

. نحل، آيه 125

(2). كلينى، اصول كافى، ج 8، ص 348

(3). ر. ك: همان، تفسير نمونه، ج 11، ص 454- 462؛ همان، ج 17، ص 47- 48

پرسمان قرآنى نماز، ص: 58

امام باقر علیه السلام فرمودند:

امام باقر علیه السلام فرمودند: کسی که بدون علت و عذر نماز جماعت را ترک کند، نمازش نماز کاملی نیست. «مَنْ تَرَكَ الْجَمَاعَةَ رَغْبَةً عَنْهَا وَ عَنْ‏ جَمَاعَةِ الْمُؤْمِنِينَ‏ مِنْ غَيْرِ عِلَّةٍ فَلَا صَلَاةَ لَهُ.» (المحاسن، ج‏ 1، ص 84)

عبدالله بن مسعود روزی به تکبیر ابتدای نماز جماعت نرسید. بعد از نماز از پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله پرسید اگر بنده ای آزاد کنم ثواب از دست رفته جبران می شود؟ حضرت فرمود: نه. پرسید اگر دو بنده را آزاد کنم، چطور؟ حضرت فرمود: اگر تمام زمین برای تو بود و در راه خدا می دادی جای آن تکبیر ابتدای نماز جماعت را نمی گرفت.

«وَ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ‏ بْنِ‏ مَسْعُودٍ أَنَّهُ فَاتَتْهُ تَكْبِيرَةُ الِافْتِتَاحِ يَوْماً فَأَعْتَقَ رَقَبَةً وَ جَاءَ إِلَى النَّبِيِّ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ فَاتَتْنِي تَكْبِيرَةُ الِافْتِتَاحِ يَوْماً فَأَعْتَقْتُ رَقَبَةً هَلْ كُنْتُ مُدْرِكاً فَضْلَهَا فَقَالَ لَا فَقَالَ ابْنُ مَسْعُودٍ ثُمَّ أُعْتِقُ أُخْرَى هَلْ كُنْتُ مُدْرِكاً فَضْلَهَا فَقَالَ لَا يَا ابْنَ مَسْعُودٍ وَ لَوْ أَنْفَقْتَ‏ مَا فِي الْأَرْضِ‏» (مستدرك الوسائل، ج‏6، ص 445)

در تفسير آيه 78 سوره اسراء نيز از امام صادق عليه السلام نقل شده كه:

مقصود از «قرءان الفجر» نماز صبح است كه اگر در اول وقتش خوانده شود، دوبار براى او ثبت مى‏شود هم فرشتگان شب آن را ثبت مى‏كنند و هم فرشتگان روز؛ «إِنَّ قُرْءَانَ الْفَجْرِ كَانَ مَشْهُودًا» «4»؛ چرا كه قرآن فجر، مشهود (فرشتگان شب و روز) است! «1»

(1). ر. ك: شيخ حر عاملى، وسائل الشيعة، ج 4، ص 212- 213؛ همان، تفسير نمونه، ج 12، ص 222- 223

امام صادق عليه السلام نيز مى‏فرمايد: هر گاه نمازگزار نماز صبح را با طلوع فجر به جاى آورد دو مرتبه براى او نوشته مى‏شود، هم فرشته صبح و هم فرشته شب مى‏نويسد [نماز صبح را فرشته روز و فرشته شب هر دو مشاهده مى‏كنند!] «2»

نخستين نمازگزاران  

نخستين نمازگزاران [1]

صفيف كندي مي‌گويد:

براي خريدن لباس و عطر به مكّه سفر كردم. در مكه، نزد عبّاس بن عبدالمطلّب رفتم كه فروشندة پارچه‌هاي حجازي و عطرهاي خوشبو بود. با او سخن مي‌گفتم كه خورشيد به ميانة آسمان رسيد. در آن حال، مرد ميان‌سالي را ديدم كه در برابر كعبه ايستاد و ذكر مي‌گفت. چندي نگذشت كه مردي جوان پشت سر او ايستاد. پس از او بانويي از راه رسيد و او نيز پشت آن مرد ايستاد. سپس همگي دست‌هاي خود را بالا بردند و پايين آوردند. پس از چندي، به ركوع رفتند و سپس سجده كردند.

به عباس بن مطلب گفتم: اين سه تن كيستند و اينجا چه مي‌كنند؟

گفت: آن مرد كه جلو ايستاده است، برادرزادة من، محمد بن عبدالله است. آن نوجوان، علي است و بانويي كه با همراه آن دو است، خديجه، همسر محمد است. آنان هر روز كه خورشيد به ميانة آسمان مي‌رسد، به مسجدالحرام مي‌آيند و نماز مي‌گزارند.

پرسيدم: جز اين سه نفر، آيا كساني ديگر هم نماز مي‌گزارند؟

گفت: سوگند به خدا، در روي زمين جز اين سه تن، خداي خويش را اين‌گونه عبادت نمي‌كنند.[2]


[1]. رضا بابايي ؛ نماز در حكايت‌ها و داستان‌ها ؛ ص 29

[2]. تاريخ طبري، ج 2، ص 56.

منظور از «به پا داشتن نماز» در قرآن كريم چيست؟

منظور از «به پا داشتن نماز» در قرآن كريم چيست؟

قرآن كريم، درباره «اقامه نماز» بسيار تأكيد كرده است؛ تا آن جا كه 46 بار، نماز را با واژه «اقامه» در تعبيرهاى گوناگون، تكرار كرده است.

عبارت: «أقيموا الصلوة» نماز را به پا داريد؛ بارها در قرآن بيان شده‏

__________________________________________________

(1). احزاب، آيه 56

(2). نساء، آيه 103

(3). انفال، آيه 35

(4). بقره، آيه 157

(5). حج، آيه 40

پرسمان قرآنى نماز، ص: 29

است؛ مانند: «وَأَوْحَيْنَا إِلَيْهِمْ فِعْلَ الْخَيْرَاتِ وَإِقَامَ الصَّلَاةِ ...» «1»

؛ انجام دادن كارهاى نيك و برپاداشتن نماز را به آن‏ها وحى كرديم؛ چنان كه ملاحظه مى‏شود، كارهاى نيك با تعبير «فعل» (انجام دادن) ذكر شده، ولى در ميان كارهاى نيكو، نماز با تعبير «اقامه» (برپايى) مطرح شده است.

براى اقامه نماز چند تفسير ارائه كرده‏اند:

1. منظور از «اقامه» اين است كه تنها خودتان نمازخوان نباشيد؛ بلكه چنان كنيد كه آيين نماز در جامعه انسانى برپا شود و مردم با عشق و علاقه، به آن روى آورند.

2. به گفته بعضى مفسران، تعبير «اقامه نماز» به جاى «خواندن» يا «به‏جاآوردن نماز»، بيان‏گر اين نكته است كه نماز شما تنهايك سرى از وردها اذكار و حركات نيست، بلكه‏بايد آن را به طور كامل بپا داريد؛ آن گونه كه آثار نماز در چهره و زندگى شما ديده شود؛ تنها لقلقه زبان و راست و خم شدن نباشد، بلكه روح نماز- كه همان تسليم مطلق در برابر خدا در همه امور است- در زندگى شما جلوه كند و حضور دل و توجّه قلبى به خدا- كه روح نماز است- در نماز حاصل شود. «2»

3. اقامه نماز آن است كه با حدود و فرائضش انجام شود.

__________________________________________________

(1)

. انبياء، آيه 73

(2). ر. ك: آية اللَّه مكارم شيرازى و ديگران، تفسير نمونه، ج 1، ص 209، دارالكتب الاسلامية؛ محمد محمّدى اشتهاردى، نماز از ديدگاه قرآن و عترت‏

پرسمان قرآنى نماز، ص: 30

4. برخى «اقامه» را به معناى ادامه دادن مى‏دانند؛ يعنى كسى نماز را به درستى بر پا مى‏دارد كه هميشه آن را ادامه دهد نه گه‏گاهى نماز بخواند:

«فَوَيْلٌ لّلْمُصَلّينَ* الَّذِينَ هُمْ عَن صَلَاتِهِمْ سَاهُونَ» «1»

؛ پس واى بر نمازگزارانى كه در نماز خود سهل‏انگارى مى‏كنند.

با مرورى به آيه‏هاى قرآن مى‏توان همه اين معانى را در اقامه منظور كرد، زيرا اقامه نماز- كه بدان مأموريم- مى‏تواند معناى جامعى داشته باشد و همه اين معانى را فراگيرد و آن اين كه نماز كامل، پيوسته و با خشوع و اثر گذار در جامعه باشد. «الَّذِينَ هُمْ عَلَى‏ صَلَاتِهِمْ دَآئِمُونَ» «2»؛ «الَّذِينَ هُمْ فِى صَلَاتِهِمْ خشِعُونَ» «3»

از لوازم متقى بودن و برپا كردن نماز اين است كه نمازگزاران علاوه بر خواندن‏نماز، براى برپا داشتن آن در جامعه نيز تلاش كند. «4»

__________________________________________________

(1)

. ماعون، آيه 5- 6

(2). معارج، آيه 23

(3). مؤمنون، آيه 2؛ ر. ك: على اكبر قرشى، قاموس قرآن، واژه قيام‏

(4). على‏اكبر هاشمى رفسنجانى و ديگران، تفسير راهنما، ج 1، ص 107