#در_محضر_بهجت 11 ؛ نصیحت برای آدم شدن

بِسمِ اللّه الرَّحمنِ الرَّحیم

سلام به شما معلمان عزیز

در رابطه با سیره زندگی آیت‌الله بهجت رضوان اللّه علیه با هم گفتگو می‌‌کردیم.

بارها و بارها از ایشان سؤال می‌‌پرسیدند که شمایی که استاد اخلاق هستید نصیحتی کنید تا ما هم آدم بشیم، ما هم بنده خوب خدا بشیم. ایشان ‌می‌فرمودند : « بارها و بارها گفته‌ام باز هم می‌‌گویم کسی که بداند وقتی ذکر خدا را می‌‌گوید خدا همنشین اوست دیگر نیازی به هیچ نصیحت ندارد ». [1]

این حدیث قدسی را ‌می‌خواندند که خداوند متعال فرموده : « أَنَا جَلِیسُ مَنْ ذَکرَنِی ». [2]

وقتی انسان با قلبش یاد خدا می‌‌کند و بر زبانش نام خدا را می‌‌برد خدا هم همنشین او می‌‌شود و وقتی خدا کنار کسی بنشیند شیاطین جنی و شیاطین انسی از آن انسا­ن فرار می‌‌کنند. خداوند متعال خودش تربیت آن بنده‌اش را به عهده می‌‌گیرد و به دل او می‌‌اندازد که این کار خوب را انجام بده و این کار بد را ترک کن.

بنابراین خیلی مهم است که ما «ذکر زبانی» و «ذکر قلبی» داشته باشیم. ایشان ‌می‌فرمودند : مهمتر از این دو ذکر، «ذکرِ عملی» است. یعنی تصمیم بگیرد اگر صد سال عمر کرد حتی یک بار عالماً، عامداً معصیت خدا را نکند. [3]

یعنی وقتی به گناه رسید خدا را یاد بکند و ترمزِ گناه را بکشد و به سمت گناه نرود. بنابراین در بین این سه تا ذکر یعنی ذکر قلبی، ذکر زبانی که هر دو مهم‌اند، ذکر عملی، یعنی یاد خدا هنگام گناه از همه مهمتر است.

خداوند یادش را در دل ما زنده نگه دارد.

[1] کتاب به سوی محبوب ، ص 30.

[2] إِنَّ مُوسَى عَلَيْهِ السَّلَامُ لَمَّا نَاجَى اللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ قَالَ : يَا رَبِّ، أَ بَعِيدٌ أَنْتَ مِنِّي فَأُنَادِيَكَ أَمْ قَرِيبٌ فَأُنَاجِيَكَ؟ فَأَوْحَى اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ إِلَيْهِ : أَنَا جَلِيسُ مَنْ ذَكَرَنِي.

حضرت موسى علیه السلام در مناجات خود به خداوند گفت : خداوندا، آيا از من دورى تا تو را با آواز بلند صدا كنم و يا اين كه نزديک هستى كه با صداى آهسته با تو مناجات نمايم؟ خداوند به وى فرمود : من همنشين كسى هستم كه مرا ياد كند.

( كليات حديث قدسى ؛ ترجمه الجواهر السنية في الأحاديث القدسية ، ص 106 )

[3] آیت‌الله بهجت رضوان اللّه علیه : بالاترین ذکر، همین ذکری است که عرض می‌کنم : نیت بکند که اگر خدا به او صد سال عمر داد، یک دفعه عالماً، عامداً، مختاراً معصیت خدا را نکند. این بالاترین ذکر است. ذکر عملی است! اگر همه ما این ذکر را داشته باشیم، همه ما با فضل خدا اهل بهشتیم، اگر این ذکرمان دوام داشته باشد.

( بیانات آیت‌الله بهجت در درس خارج فقه، کتاب حج، ٢٧/٠۶/١٣٨۵ )