#همنشین_خدا 115 ؛ شهوتِ شُهرت

به نام خداوند و فقط برای خدا

سلام به شما معلم عزیز

همان طور که می‌دانید خداوند تبارک و تعالی ما را از منکرات و شهوات نهی کرده و برای دور شدن ما از این دو آلودگی ، عبادتی به نام نماز قرار داده تا روزانه پنج بار با این دو مبارزه کنیم مثلاً بعضی‌ها شهوتی دارند به نام شهوتِ شُهرت طلبی.

اینکه مدلِ ماشین ، نوع لباس ، رشته تحصیلی ، جهیزیه آنها را به گونه‌ای انتخاب ‌کنند تا انگشت نما بشوند.

دوست دارند همسری انتخاب کنند که به واسطه زیبایی او ، مالِ او و موقعیت اجتماعی او سرِ زبان‌ها بیفتند.

عکس و فیلمی از خودشان در فضای مجازی پخش می‌کنند که سببِ جلب توجه بشود و به واسطه آن مشهور بشوند.

همان طور که شراب‌خورها با شراب ، مست می‌کنند آنها با شُهرت ، مست می‌شوند.

بعد به جای اینکه تلاش کنند بنده خداوند باشند می‌شوند اسیر قضاوت مردم ، به جای اینکه به دنبال راضی کردن خداوند باشند‌‌ ، می‌روند به دنبال راضی کردن مردم ـ یعنی مریدانشان ـ و هیچ گاه نمی‌توانند همه مریدان خود را راضی نگه‌ دارند.

خدا می‌فرماید: نماز واجبت را درحضور دیگران بخوان تا دیگران هم تشویق به عبادت بشوند اما اگر انگیزه‌ات این است که نمازت را طولانی کنی یا قرائتِ زیبای خود را به گوش دیگران برسانی تا « شُهرتُ الصّلاة » به دست بیاوری در بین مردم به نماز مشهور بشوی و دیگران بَه بَه و چَه چَه کنند آن نمازت باطل است و اگر لباسی پوشیدی به قصد شُهرت با آن لباست نماز نخوان.

نمازهای مستحبی را اگر در جایی بخوانی که کسی تو را نمی‌بیند « حَیثُ لا یراهُ النّاسُ » [1] من پاداش ۲۵ برابری را به تو می‌دهم چون این جور با شهوتِ شُهرت طلبی خودت هم مبارزه کرده‌ای.

خداوند می‌فرماید : اگر میلیاردی هزینه کردی و مسجدی ساختی به قصد مشهور شدن بین مردم ، من به تو پاداش نمی‌دهم.

می‌گویم برو پاداش آن را از کسانی بگیر که به قصد آنها مسجد ساختی. [2]

نماز روزانه پنج بار به ما یادآوری می‌کند که : « إنْ قَدَرْتُم أنْ لا تُعْرَفوا فافْعَلوا » [3]

اگر می‌توانی گمنام بمانی ، گمنام بمان و مشهور نشو.

[1] پیامبر اکرم : صَلاةُ الرَّجُلِ تَطَوُّعاً حَیثُ لا یراهُ النّاسُ، تَعدِلُ صَلاتَهُ عَلى‏ أعینِ النّاسِ خَمساً وعِشرین‏. (محمدی ری شهری ، شناخت نامه نماز، ج‏2، ص 775)

[2] یقُولُ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ أَنَا خَیرُ شَرِیک فَمَنْ عَمِلَ لِی وَ لِغَیرِی فَهُوَ لِمَنْ عَمِلَهُ غَیرِی. ( وسائل الشیعة، ج‏1، ص 72)

[3] امام صادق : میزان الحکمة، ج‏3 ، ص 512.