#همنشین_خدا 101 ؛ صاحب خونه مهمون نمی‌خواهی؟

به نام الله به یاد الله و برای الله

سلام به شما معلم عزیز.

از عرش صدای ربنا‌‌ می‌آید * آوای خوشِ خداوند خدا‌‌ می‌آید

فریاد که درب خانه را باز کنید * مهمان خداوند سوی خداوند می‌آید

آقا امام مجتبی علیه السلام وقتی کنار در مسجد قرار‌‌ می‌گرفت با خداوند این طور صحبت‌‌ می‌کرد ، من و شما هم یاد بگیریم جملات را هنگام ورود به مسجد بگوییم.

می‌فرمودند : « إِلَهِی ضَیفُک بِبَابِک » خدا جون! مهمانت آمده در خانه ات ، صاحب خانه مهمان نمی‌خواهی؟[1]

از این جملات آقا بنده‌‌ می‌خواهم پنج نکته را استفاده کنم :

یک. مهمان به مهمان دیگر حتی اگر اذیت کند حق ندارد بگویید چرا آمده ای به این خانه ، دفعه‌ی بعد نیا.

همه‌ی ما مهمان‌های خدا هستیم به همین خاطر اگر نوزادی فرش مسجد را کثیف کرد ، نوجوانِ پر هیجانی سر و صدا کرد ، کودکی صدایش را بلند کرد ، هیچ نمازگزاری حق ندارد از گُل نازک تر به آنها بگوید ، به آنها حرفِ تلخ بزند ، چون همان‌گونه که ما مهمان خدا هستیم، آنها هم مهمان خداوند هستند.

دو. آیا می‌دانید خدای کریم از ورودِ مهمان چقدر خوشحال‌‌ می‌شود؟ همان مقدار که یعقوب بعد از سال ها که به یوسفش رسید خوشحال شد ، خداوند هم از ورود نمازگزار به مسجد این مقدار خوشحال‌‌ می‌شود.

« تَبَشبَشَ اللّهُ بِهِ کما یتَبَشبَشُ أهلُ الغائِبِ بِطَلعَتِهِ » [2]

سه. کریم هیچ گاه در خانه‌اش را به روی مهمان نمی‌بندد ، حتی اگر مهمان او را اذیت کرده باشد تازه منّت مهمانش را هم می‌کشد که بفرما داخل خانه. خداوند هم‌منت بندگان گناه‌کارش را‌‌ می‌کشد که بفرمایید مهمانی منزل ما.

ای بنده‌ی آلوده ام * در بر رویت بکشوده ام

چشم انتظارت بوده ام * از چه نمی‌آیی بیا

چهار. می‌دانید خداوند کدام مهمان را بیشتر تحویل‌‌ می‌گیرد؟ بیشتر به او احترام می‌کند؟ آن کسی که وقتی به درّه‌ی گناه دارد نزدیک‌‌ می‌شود ترمز دستی را بکشد. « إِنَّ أَکرَمَکمْ عِندَ اللَّهِ أَتْقَاکمْ » [3]

پنج. زشت است مهمان دیر به خانه میزبان برود و وقتی غذایش را خورد، سریع برگردد. مهمانی که صاحب خانه را دوست دارد زودتر می‌آید و دیرتر برمی‌گردد.

خداوند هم مهمانی را دوست دارد که بیشتر در خانه‌اش بنشیند.

« أَحَبُّ أَهْلِهَا إِلَى اللَّهِ أَوَّلُهُمْ دُخُولًا، وَ آخِرُهُمْ خُرُوجاً مِنْهَا » [4]

سعی کنیم زیاد در خانه خداوند بنشینیم و مهمان او باشیم.

[1] کانَ علیه السلام إِذَا بَلَغَ بَابَ الْمَسْجِدِ رَفَعَ رَأْسَهُ وَ یقُولُ إِلَهِی ضَیفُک بِبَابِک. ( بحار الأنوار ، ج‏43، ص 339)

[2] پیامبر اکرم : لا یتَوَضَّأُ أحَدٌ فَیحسِنُ وُضوءَهُ و یسبِغُهُ ثُمَّ یأتِی المَسجِدَ لا یریدُ إلَّا الصَّلاةَ فیهِ إلّا تَبَشبَشَ اللّهُ بِهِ کما یتَبَشبَشُ أهلُ الغائِبِ بِطَلعَتِهِ.

[3] سوره حجرات ، آیه 13.

[4] قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَیهِ وَ آلِهِ لِجَبْرَئِیلَ علیه السلام : یا جَبْرَئِیلُ، أَی الْبِقَاعِ أَحَبُّ إِلَى اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ؟ قَالَ: الْمَسَاجِدُ، وَ أَحَبُّ أَهْلِهَا إِلَى اللَّهِ أَوَّلُهُمْ دُخُولًا، وَ آخِرُهُمْ خُرُوجاً مِنْهَا. ( الکافی ، ج‏3، ص 489)