#همنشین_خدا 96 ؛ سپاس و ستایش

یا مَنْ حَمْدُهُ عِزٌّ لِلْحامِدین

به نام خدایی که هر کس حَمد او را بجا آورد عزیز شد.

سلام به شما معلم عزیز‌‌ می‌خواهیم با هم درباره معارف نماز صحبت کنیم.

همه ما می‌دانیم که ذکرهای نماز یک ظاهر دارند و یک باطنی دارند مثلاً وقتی می‌گوییم « اَلحَمدُلله » ظاهرش این است که خدایا تو را به خاطر نعمت‌هایت سپاس می‌گویم و به خاطر خوبی‌هایت ستایش می‌کنم اما باطن این ذکر چیست؟ سه تا از باطن‌های این ذکر را با هم دوره می‌کنیم :

یک. دانش : باطنِ ذکر « اَلحَمدُلله » این است که خدایا‌‌ می‌دانم نعمت‌ها را در دنیا تو به من دادی و از بلاها تو دورم می‌کنی.

خداوند هم می‌فرماید ؛ حالا که این را دانستی نعمت‌های آخرت را هم به تو عطا می‌کنم « اُضیفُ لَهُ إلى نِعَمِ الدُّنیا نِعَمَ الآخِرَة » و از بلاهای آخرت دورت می‌کنم. [1]

دو. خواهش : آقا امام صادق علیه السلام فرمودند : اگر خداوند نعمتی به تو داده و دوست داشتی آن نعمت ادامه دار باشد « فَأَحبَبتَ بَقاءَها » آن نعمت را در ذهنت یادآور شو و از خداوند تشکر کن. زیاد بگو « اَلحَمدُلله ». [2]

پس باطن ذکر « اَلحَمدُلله » خواهش از خداست که خداوند نعمت‌هایش را ادامه دهد.

سه. بخشش و آسایش : همه انسان‌ها در روز قیامت دوست دارند اولین گروهی باشند که مورد بخشش خداوند قرار می‌گیرند.

پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله فرمودند : اولین گروهی که خداوند آنها را می‌بخشد و از وانفسای روز قیامت نجاتشان می‌دهد ، آنها را به محلِ آسایش یعنی بهشت می‌رساند « حامدون» هستند ، یعنی کسانی که زیاد حمد خداوند را بجا می‌آورند در خوشی و ناخوشی ، تلخی و شیرینی ، « الَّذِینَ یحمَدُونَ اللَّهَ عَلَى السَّرّاءِ وَالضَّرّا » [3]

ما هم هر روز که نماز می‌خوانیم یا در یک حالت خوش یا ناخوش هستیم. یا در آن روز تلخی دیدیم یا شیرینی.

بیاییم هر بار نماز می‌خوانیم از صمیم قلب این ذکر « اَلحَمدُلله » را بگوییم تا ما از اولین گروه‌های باشیم که وارد بهشت می‌شویم.

[1] پیامبر اکرم : إذا قالَ العَبدُ: ... «الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعالَمِینَ» قالَ اللّهُ جَلَّ جَلالُهُ: حَمِدَنی عَبدی‏ ... أُشْهِدُکمْ أَنِّی أُضِیفُ لَهُ إِلَى نِعَمِ الدُّنْیا نِعَمَ الْآخِرَة و أدفَعُ عَنهُ بَلایا الآخِرَةِ کما دَفَعتُ عَنهُ بَلایا الدُّنیا. (عیون أخبار الرضا علیه السلام : ج 1 ص 300)

[2] الإمام الصادق علیه السلام لِسُفیانَ الثَّورِی: یا سُفیانُ، إذا أنعَمَ اللّهُ عَلَیک بِنِعمَةٍ فَأَحبَبتَ بَقاءَها و دَوامَها فَأَکثِر مِنَ الحَمدِ وَ الشُّکرِ عَلَیها؛ فَإِنَّ اللّهَ عز و جل قالَ فی کتابِهِ: «لَئِنْ شَکرْتُمْ لَأَزِیدَنَّکمْ» ( نهج الذکر، ج‏2، ص 224)

[3] أَوَّلَ مَن یدعى‏ إِلَى الجَنَّةِ الحَمّادُونَ؛ الَّذِینَ یحمَدُونَ اللَّهَ عَلَى السَّرّاءِ وَالضَّرّا. ( نهج الذکر، ج‏2، ص 254)