#همنشین_خدا 13 ؛ بنده خوب خد
#همنشین_خدا 13 ؛ بنده خوب خدا
بِسمِ اللّه الرَّحمنِ الرَّحیم
سلام به شما معلّم عزیز.
شما بندهی خوب خدا.
همان طور که میدانید ما سه جا در نماز از بندگی خداوند حرف میزنیم.
در سوره حمد « إِیاک نَعْبُد » ما فقط بنده تو هستیم.
در تشهد نماز « أَشْهَدُ أَنَّ مُحَمَّداً عَبْدُه » ؛ شهادت میدهیم که پیامبر عبد و بنده خداوند بود.
در آخرِ نماز هم سلام میدهیم به بندگان نیکوکار خدا. « السَّلَامُ عَلَینَا وَ عَلَى عِبَادِ اللَّهِ الصَّالِحِین .»
یکی از فایدههای نماز این است که روزانه بارها و بارها به ما یادآوری میکند که سعی کن بندهی خداوند باشی.
یک سؤال : واژه عَبد ـ یعنی بنده ـ دقیقاً به چه معناست؟ نشانههای بنده واقعی خداوند چیست؟
امام صادق علیه السلام به شخصی به نام «عُنوانِ بصری» فرمود : « بنده خداوند » سه ویژگی مهم دارد : [1]
یک. اعتقاد دارد تمام داراییاش ـ یعنی جان و مالش ـ برای خداست. خودش را مالک آنها نمیداند ، به همین خاطر به خاطر داراییهایش هیچ گاه بین مردم فخر فروشی نمیکند.
همین جور که رئیس بانک از ثروتِ زیادی که در گاو صندوقش دارد فخرفروشی نمیکند ـ چون خودش را مالک نمیداند ـ بندهی خداوند هم به خاطر صورتِ زیبایی که خداوند به او داده ، و ثروت زیادی که خداوند به او داده هیچ گاه فخر فروشی نمیکند ، چون خودش را مالکِ اصلی نمیداند.
و از آن مال و از آن جان در راهی که خداوند گفته خرج میکند چون خودش را مالک نمیداند.
خدا میگوید : صدقه دهید ! خمس دهید ! میگوید : چشم !
خدا میگوید : چشمت را به این منظره نینداز ! با گوشهایت به این موسیقی گوش نده ! با پایت به این مجلس گناه نرو ! چون خودش را مالکِ بدن خودش هم نمیداند به راحتی میگوید : چشم !
دو. اعتقاد دارد برنامهریز اصلی زندگیاش خداست به همین دلیل اگر تقدیرِ خداوند ، قضا و قدر خداوند ، برنامه زندگی ایشان را به هم ریخت، او به هم نمیریزد ؛ اعصابش خُرد نمیشود.
مثلاً مصیبتی در زندگیاش آمد که برنامه زندگیاش را دچار تلاطم کرد ، ماشینش بدون اینکه مقصّر باشد آتش گرفت ، خانهاش خراب شد ، همسر یا فرزند یا نزدیکترین افرادش ـ که برنامهریزی داشت مثلاً چهل پنجاه سال با او زندگی کند ـ زودتر از دنیا رفت، به مصیبتی در مالش یا جانش مبتلا شد ، اینها را به آسانی صبر و تحمل میکند !
چرا؟؟ چون مدبّر اصلی را او میداند.
سه. اعتقاد دارد برای تکِ تکِ لحظاتش و برای تک تک کارهایش باید در نزدِ خداوند که مالکِ اوست پاسخگو باشد ؛ به همینِ خاطر تمام همّت و تمام وقتش را در انجام درست وظایفش ـ یعنی واجبات ـ و ترک کردن آنچه خداوند نمیپسندد ـ یعنی حرامها ! ـ میگذارد.
به همین دلیل در وقتش بسیار بخیل است و به راحتی وقتِ گرانبهایش را هدر نمیدهد.
سعی کنیم « إِیاک نَعْبُد » را با توجه بیشتری در نماز بگوییم و همیشه بنده خوبی برای خداوند باشیم.
[1] ِ عَن عنوانِ البَصری قال : قُلْتُ یا أَبَا عَبْدِ اللَّهِ مَا حَقِیقَةُ الْعُبُودِیةِ قَالَ ثَلَاثَةُ أَشْیاءَ أَنْ لَا یرَى الْعَبْدُ لِنَفْسِهِ فِیمَا خَوَّلَهُ اللَّهُ مِلْکاً لِأَنَّ الْعَبِیدَ لَا یکونُ لَهُمْ مِلْک یرَوْنَ الْمَالَ مَالَ اللَّهِ یضَعُونَهُ حَیثُ أَمَرَهُمُ اللَّهُ بِهِ وَ لَا یدَبِّرُ الْعَبْدُ لِنَفْسِهِ تَدْبِیراً وَ جُمْلَةُ اشْتِغَالِهِ فِیمَا أَمَرَهُ تَعَالَى بِهِ وَ نَهَاهُ عَنْهُ فَإِذَا لَمْ یرَ الْعَبْدُ لِنَفْسِهِ فِیمَا خَوَّلَهُ اللَّهُ تَعَالَى مِلْکاً هَانَ عَلَیهِ الْإِنْفَاقُ فِیمَا أَمَرَهُ اللَّهُ تَعَالَى أَنْ ینْفِقَ فِیهِ وَ إِذَا فَوَّضَ الْعَبْدُ تَدْبِیرَ نَفْسِهِ عَلَى مُدَبِّرِهِ هَانَ عَلَیهِ مَصَائِبُ الدُّنْیا وَ إِذَا اشْتَغَلَ الْعَبْدُ بِمَا أَمَرَهُ اللَّهُ تَعَالَى وَ نَهَاهُ لَا یتَفَرَّغُ مِنْهُمَا إِلَى الْمِرَاءِ وَ الْمُبَاهَاةِ مَعَ النَّاسِ فَإِذَا أَکرَمَ اللَّهُ الْعَبْدَ بِهَذِهِ الثَّلَاثَةِ هَانَ عَلَیهِ الدُّنْیا وَ إِبْلِیسُ وَ الْخَلْقُ وَ لَا یطْلُبُ الدُّنْیا تَکاثُراً وَ تَفَاخُراً وَ لَا یطْلُبُ مَا عِنْدَ النَّاسِ عِزّاً وَ عُلُوّاً وَ لَا یدَعُ أَیامَهُ بَاطِلًا