#دعوت_به_بهشت 59 ؛ شیوه مشارکت
#دعوت_به_بهشت 59 ؛ شیوه مشارکت 2
بِسمِ اللّه الرَّحمنِ الرَّحیم
سلام به شما والدین و معلمان عزیز
موضوع گفتوگوی ما شیوه مشارکت در دعوت کودک و نوجوان به نماز بود.
خدمت شما عرض شد که هر اندازه مشارکت دانشآموزان در فعالیت های مذهبی و نماز جماعت بیشتر باشد حضور آنها در آن مجالس، بانشاطتر و فعالتر خواهد شد.
قرار شد چند نمونه مشارکت را در این جلسه بیان کنیم:
یک. بنده در جایی امام جماعت بودم و نوجوانی آمد برای مُکبّری.
چون بنده میکروفن یقهای داشتم. یک نمازگزار به مُکبّر گفت : «بچه برو بشین، مُکبّر نمیخواهیم».
به او گفتم : «شاید من در رکعاتِ نماز اشتباه کنم یا برق برود. پس باید مُکبّر داشته باشیم». آن شخص هم قبول کرد و چیزی نگفت.
البته علت اصلی آن بود که من میخواستم آن نوجوان را مشارکت بدهم در مراسم نماز جماعت تا حضور پر رنگ تر و با دوام تری در مسجد داشته باشد و چون فرصت نبود نشد برای آن نمازگزار علت اصلی را توضیح بدهم.
دو. حتماً اذان حلقومی داشته باشیم و از نوجوانهای مدرسه بخواهیم خودشان اذان بگوین. اذان رادیو آن صفا را ندارد و آن مشارکت را هم ایجاد نمیکند.
سه. جدول مُکبّران داشته باشیم و در تابلوی اعلانات نام مُکبّر ها و عکس آنها را بگذاریم.
به آنها جایزه بدهیم و تشویق کنیم تا در نماز جماعت فعالیت داشته باشند.
بنده با همین شیوه در مسجدی تعداد مُکبّران را از دو نفر به شانزده نفر رساندم.
چهار. کارت خادم نماز درست کنیم برای دانشآموزانی که علاقه دارند. وظیفه آنها انداختن و جمع کردن نوارِ جا نماز باشد و جلوی در ورودی، عطر یا گلاب به نمازگزاران بزنند و...
اگر قرار شد سفره نذری پخش کنیم یا شیرینی و شربتی بین دانشآموزان پخش کنیم از آن دانشآموزان بخواهیم که فعالیت کنند.
هنگام مشارکتِ دانشآموزان ابتدایی خودمان هم نظارت کنیم تا سبب هرجومرج و شلوغی نشود.
پنج. در برخی مدارس ابتدایی بنده دیدم مراسم دعای توسل دارند و میکروفون را برای هر معصوم به یک دانشآموز میدهند تا بخواند و دانش آموزان هم استقبال میکردند چون دعای توسل دعای آسانی هست و آنها میتوانند به راحتی آن را یاد بگیرند.
شش. اگر در نمازخانه شما مُهرها کثیف یا شکسته هست، آنها را کنار بذاریم و به دانشآموزان بگویید هر دانشآموزی از خانه یک مُهر به نمازخانه مدرسه هدیه کند. این هدیه سبب علاقه آنها به نمازخانه می شود و یک مدیر با این شیوه بچهها را جذب کرده بود.
مدیر دیگری میگفت : نمازخانه مدرسه فرش نداشت. به دانشآموزان گفتم با پدر و مادر خود صحبت کنید. هر که فرش تمیزِ اضافه دارد به نمازخانه مدرسه هدیه کند. با این تدبیر هم مشکل فرش مدرسه حل شد و هم آن دانش آموزانی که در آوردن مُهر و آوردن فرش مشارکت کرده بودند بیشتر در نمازخانه مدرسه حضور پیدا می کردند.