#دعوت_به_بهشت 9 ؛ شیوه نذر
#دعوت_به_بهشت 9 ؛ شیوه نذر
بِسمِ اللّه الرَّحمنِ الرَّحیم
سلام به شما والدین و معلمان عزیز
خداوند قاضی الحاجات یعنی بر آورنده حاجت هاست! یکی از راه‌‌های گرفتن حاجت از خداوند، نذر کردن است.
ما مسلمانان به نذر، خیلی اعتقاد داریم و خیلی از حاجت‌‌های خود را هم، با نذر می‌گیریم.
معلمی می‌گفت: به دانش آموزم گفتم: نذر کن، اگر پدرت خوب شد و از «آی سی یو» ی بیمارستان آمد خانه، دیگر همه نماز هایت را بخوانی.
پدرش خوب شد و این دانش‌آموز، چند ماه است که همه‌ی نماز هایش را می‌خواند.
به ایشان گفتم: اگر سال بعد مادرش رفت «آی سی یو» و ایشان نذر کرد که اگر مادرش خوب بشود، روزه‌‌های ماه رمضانش را هم بگیرد؛ ولی مادرش مُرد، روزه که نمی‌گیرد هیچ، نماز را هم دیگر نمی‌خواند، با خدا قهر می‌کند.
گفت: مشکل کجا بوده؟ کجای این شیوه را اشتباه انجام دادم؟
گفتم: ببین! نذرکردن برای امور مستحبی خوب هست، مثلاً خدایا اگر پدرم خوب شد، نماز جعفر طیار که مستحب است می‌خوانم.
امیرالمؤمنین و حضرت زهرا علیهما السلام نذر کردند که خدایا اگر امام حسن و امام حسین که مریض هستند خوب بشوند؛ سه روز روزه‌ی مستحبی می‌گیریم.[1]
شیوه‌ی نذر می‌گوید: همان طور که سرباز برای انجام وظیفه‌اش یعنی پُست دادن، حق شرط گذاشتن با فرمانده را ندارد؛ ما هم که بندگان خدا هستیم، برای انجام وظیفه خود، یعنی نماز‌‌های پنجگانه، حق شرط گذاشتن با خدا را نداریم،
حق نداریم درباره‌ی نماز‌‌های واجب نذر کنیم؛
بله! برای نماز دیگران می‌توانیم نذر کنیم؛ که خدایا اگر همسر من اهل نماز بشود؛ یک گوسفند نذر مجلس امام حسین می‌کنم!
اگر پسرم نمازخوان بشود، این مقدار پول را داخل ضریح امام رضا علیه السلام می‌اندازم.
برای بالا بردن کیفیت نماز‌‌های خودمان هم می‌توانیم نذر کنیم!
مثلاً من نسبت به مسجد رفتن سُست هستم؛ می‌گویم: خدایا این حاجتم را بده، امروز می‌روم مسجد.
یا اهل نماز شب نیستم، می‌گویم خدایا این حاجتم را بده، امشب قبل از خواب، دو رکعت نماز شب می‌خوانم.
فقط باید دقت کنیم در نذر کردن، نذر طولانی و زیاد نکنیم؛ مثلاً نذر نکنیم که اگر این حاجتم را دادی، چهل روز پشت سر هم مسجد می‌روم!
با نذرهای طولانی، عبادت را برای خودمان تلخ نکنیم و خودمان را از مستحبات، زده نکنیم.
می گویند: سنگ بزرگ، نشانه نزدن است!
نذرهای کمی انجام بدهیم، ولی پشت سر هم!
[1] عَنِ الصَّادِقِ جَعْفَرِ بْنِ مُحَمَّدٍ عَنْ أَبِیهِ علیهما السلام فِی قَوْلِهِ عَزَّ وَ جَلَّ یوفُونَ بِالنَّذْرِ قَالا مَرِضَ الْحَسَنُ وَ الْحُسَینُ علیهما السلام وَ هُمَا صَبِیانِ صَغِیرَانِ فَعَادَهُمَا رَسُولُ اللَّهِ صلی الله علیه و آله وَ مَعَهُ رَجُلَانِ فَقَالَ أَحَدُهُمَا یا أَبَا الْحَسَنِ لَوْ نَذَرْتَ فِی ابْنَیكَ نَذْراً إِنِ اللَّهُ عَافَاهُمَا فَقَالَ أَصُومُ ثَلَاثَةَ أَیامٍ شُكْراً لِلَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ وَ كَذَلِكَ قَالَتْ فَاطِمَةُ علیها السلام وَ قَالَ الصَّبِیانِ وَ نَحْنُ أَیضاً نَصُومُ ثَلَاثَةَ أَیامٍ وَ كَذَلِكَ قَالَتْ جَارِیتُهُمْ فِضَّةُ فَأَلْبَسَهُمَا اللَّهُ عَافِیتَهُ. (بحار الأنوار، ج35، ص: 237)