مناجات الخائفین

  1. إِلَهِي أَ تَرَاک بَعْدَ الْإِيمَانِ بِک تُعَذِّبُنِي أَمْ بَعْدَ حُبِّي إِيَّاک تُبَعِّدُنِي أَمْ مَعَ رَجَائِي لِرَحْمَتِک وَ صَفْحِک تَحْرِمُنِي أَمْ مَعَ اسْتِجْارَتِي بِعَفْوِک تُسْلِمُنِي حَاشَا لِوَجْهِک الْکرِيمِ أَنْ تُخَيِّبَنِي.

اى معبود من، آيا مى‏پسندى که بعد از ايمانم به تو مرا عذاب کنى يا بعد از محبتم به تو مرا دور کنى،

يا با وجود اميدم به رحمت و گذشتت مرا محروم سازى، يا با وجود پناهندگيم به گذشتت مرا رها کنى، از کرمت دور است که مرا محروم کنى.

  1. إِلَهِي هَلْ تُسَوِّدُ وُجُوهاً خَرَّتْ سَاجِدَةً لِعَظَمَتِک أَوْ تُخْرِسُ أَلْسِنَةً نَطَقَتْ بِالثَّنَاءِ عَلَى مَجْدِک وَ جَلَالَتِک أَوْ تَطْبَعُ عَلَى قُلُوبٍ انْطَوَتْ عَلَى مَحَبَّتِک

أَوْ تُصِمُّ أَسْمَاعاً تَلَذَّذَتْ بِسَمَاعِ ذِکرِک فِي إِرَادَتِک أَوْ تَغُلُّ أَکفّاً رَفَعَتْهَا الْآمَالُ إِلَيْک رَجَاءَ رَأْفَتِک

أَوْ تُعَاقِبُ أَبْدَاناً عَمِلَتْ بِطَاعَتِک حَتَّى نَحِلَتْ فِي مُجَاهَدَتِک أَوْ تُعَذِّبُ أَرْجُلًا سَعَتْ فِي عِبَادَتِک

اى معبود من آيا چهره‏هايى را که در برابر عظمتت به خاک افتاده‏اند سياه مى‏کنى؟ يا زبانهايى که به ستايش بزرگى و شکوهت گويايند لال مى‏کنى؟ يا بر دلهايى که محبتت‏ آنها را فرا گرفته مُهر مى‏زنى؟

يا گوشهايى را که از شنيدن ذکر مورد پسند تو لذّت مى‏برند، کر مى‏کنى؟ يا دستهايى را که آرزوها به اميد مهربانيت آنها را به درگاهت بلند کرده، به زنجير مى‏کشى؟

يا بدنهايى‏ را که به بندگيت عمل نموده تا جايى که براى کوشش در راهت ضعيف شده کيفر مى‏دهى؟ يا پاهايى را که‏ در مسير بندگيت تلاش کرده عذاب مى‏کنى؟

  1. يَا غَفَّارُ يَا سَتَّارُ نَجِّنِي بِرَحْمَتِک مِنْ عَذَابِ النَّار وَ فَضِيحَةِ الْعَارِ إِذَا امْتَازَ الْأَخْيَارُ مِنَ الْأَشْرَارِ

وَ حَالَتِ الْأَحْوَالُ وَ هَالَتِ الْأَهْوَالُ وَ قَرُبَ الْمُحْسِنُونَ وَ بَعُدَ الْمُسِيئُونَ‏ وَ وُفِّيَتْ کلُّ نَفْسٍ ما کسَبَتْ وَ هُمْ لا يُظْلَمُون‏.

اى آمرزنده، اى عيب‏پوش‏، به رحمتت مرا از عذاب دوزخ و رسوايى ننگ نجات ده، در آن هنگام که نيکان از بدان‏ جدا شوند

و حالها دگرگون شود و وحشت‏ها به هراس اندازند و نيکوکاران نزديک و بدکاران‏ دور شوند، و به هر کس آنچه بدست آورده داده شود در حالى که بر ايشان ستم نشود.