فداییان امام هادی علیه السلام

مناجات الراجين

1. يا مَنْ اِذا سَئَلَهُ عَبْدٌ اَعْطاهُ، وَ اِذا اَمَّلَ ما عِنْدَهُ بَلَّغَهُ مُناهُ، وَ اِذا اَقْبَلَ عَلَيْهِ قَرَّبَهُ وَ اَدْناهُ، وَ اِذا جاهَرَهُ بِالْعِصْيانِ سَتَرَ عَلى ذَنْبِهِ وَ غَطّاهُ.

اى که هرگاه بنده اى از او درخواست کند دهدش و هر گاه چيزى را که نزد اوست آرزو کند بدان آرزو رساندش و چون بدو رو کند به مقام قرب خويشش ببرد و چون به آشکارى گناهش کند پرده بر گناهش کشد و آن را بپوشاند.

2. اِلـهى ... اَيَحْسُنُ اَنْ اَرْجِعَ عَنْ بابِک بِالْخَيْبَةِ مَصْرُوفاً، وَ لَسْتُ اَعْرِفُ سِواک مَوْلىً بِالْاِحْسانِ مَوْصُوفاً، کيْفَ اَرْجُو غَيْرَک وَ الْخَيْرُ کلُّهُ بِيَدِک، وَ کيْفَ اُؤَمِّلُ سِواک وَ الْخَلْقُ وَ الْاَمْرُ لَک.

خداي من! ... آيا خوب است که من نا اميد از درگاهت باز گردم با اين که جز تو مولايى را که به احسان مشهور باشد نشناسم چگونه به جز تو اميد داشته باشم با اين که تمام خير بدست توست و چگونه به جز تو آرزومند باشم با اين که خلقت و فرمان از آن توست.

3. اِلـهى ... أَ اَقْطَعُ رَجآئى مِنْک وَ قَدْ اَوْلَيْتَنى ما لَمْ اَسْئَلْهُ مِنْ فَضْلِک، اَمْ تُفْقِرُنى اِلى مِثْلى وَ اَنـَا اَعْتَصِمُ بِحَبْلِک.

آيا اميدم را از تو قطع کنم با اين که تو از فضلت به من عطا کردى چيزى را که من درخواست نکرده بودم يا مرا بمانند خودم نيازمند سازى با اين که من به رشته توچنگ زدم.

4. اِلـهى ... کيْفَ اَنْسيک وَ لَمْ تَزَلْ ذاکرى، وَ کيْفَ اَلْهُو عَنْک وَ اَنْتَ مُراقِبى.

خداي من! ... چگونه فراموشت کنم با اين که تو هميشه به ياد منى و چگونه از ياد تو بيرون روم با اين که تو هميشه مراقب من هستى.

5. يا خَيْرَ مَرْجُوٍّ، وَ يا اَکرَمَ مَدْعُوٍّ، وَ يا مَنْ لا يَرُدُّ سآئِلَهُ، وَ لا يُخَيِّبُ آمِلَهُ ... اَسْئَلُک بِکرَمِک اَنْ تَمُنَّ عَلَىَّ مِنْ عَطآئِک بِما تَقِرُّ بِهِ عَيْنى، وَ مِنْ رَجآئِک بِما تَطْمَئِنُّ بِهِ نَفْسى، وَ مِنَ الْيَقينِ بِما تُهَوِّنُ بِهِ عَلَىَّ مُصيباتِ الدُّنْيا ... بِرَحْمَتِک يا اَرْحَمَ الرّاحِمينَ.

اى بهترين مايه اميد و اى بزرگوارترين خوانده شده و اى که خواهنده اش را مأيوس نکند و آرزومندش را نوميد نسازد ... از تو خواهم به بزرگواريت که بر من بخشى از عطاى خويش به حدى که ديده ام بدان روشن گردد و از اميدت بدان مقدار که خاطرم اطمينان يابد و از يقين بدان اندازه که پيش آمدهاى ناگوار دنيا بر من آسان گردد ... به رحمتت اى مهربانترين مهربانان.