گریه‌های محدث قمی

مرحوم حاج میرزا علی آقا محدث زاده، فرزند مرحوم محدث قمی، صاحب «مفاتيح الجنان» مرد بسیار وارسته ای بود. اهل منبر و سخنرانی بود. ایشان قصه ای از پدر نقل می‌کند. می‌گوید: اولاً پدر ما مقید بود که در چهار فصل سال، یک ساعت به اذان صبح برای نماز شب بلند شود. ما با صدای گریۀ پدر از خواب بیدار می‌شدیم.

ایشان می‌نویسد: مرحوم محدث قمی معتقد بود بهترین عمل مستحبّی که انسان را به خدا نزدیک می‌کند تهجد و نافله شب است. نقل می‌کند شبی پدر ما برای نماز شب بلند شد. نماز شب تمام شد و تلاوت قرآن را شروع کرد. سوره مبارکه یس را می‌خواند. به این آیه رسید:

﴿ هذِهِ جَهَنَّمُ الَّتى كُنتُمْ تُوعَدُون ﴾؛ [۱] این همان دوزخی است که به شما وعده داده می‌شد!

ایشان می‌گوید: پدر آن قدر بعد از خواندن این آیه گریه کرد که دیگر نتوانست قرآن را ادامه بدهد.

----------

[۱]: سوره يس، آيه ۶۳

[داستان های سمت خدا - میرزای قمی و فتح علی شاه - جلد ۱، صفحه ۳۶]