آخوند خراسانی و کمک به نیازمند

مرحوم آیت اللّه بهجت رحمه اللّه علیه می‌فرمودند: آخوند خراسانی استاد بزرگ حوزۀ نجف در خانه خود نشسته بود. سائل نیازمندی آمد و تقاضای کمک کرد. مرحوم آخوند فرمود: من چیزی ندارم. تا بچه‌های من نیامده اند، فرش زیر پای مرا جمع کن و ببر اگر آن‌ها بیایند ممکن است

اعتراض کنند. همین را ببر ما روی حصیر می‌نشینیم. این آرامش زندگی است. یعنی این‌ها روزی که در اوج فقر بودند، با روزی که در اوج غنا بودند تفاوتی در زندگی شان نبود.

[داستان های سمت خدا - رضایت و سپاس - جلد ۱، صفحه ۵۱]