دوست داشتن ایتام و مساکین

علی علیه السلام در دوران حکومت خویش افراد مستمند و بی نوا را مورد عنایت قرار می‌داد. شخصی به نام «ابو الطفيل» می‌گوید: روزی او را مشاهده کردم که بچه‌های یتیم و بی سر پرست را به دور خود فرا خوانده، سفره مناسبی باز کرد و «عسل» و سایر مواد خوراکی را دور هم چید و لقمه‌های لذیذ در دهان آنان گذاشت.

این منظره آن چنان مؤثّر و جالب بود که یکی از اصحاب گفت:

«لَوَدِدْتُ أَنِّي كُنْتُ يَتِيماً»؛ اى كاش من هم يتيم بودم و این چنین مورد الطاف علی علیه السلام قرار می‌گرفتم. [۱]

----------

[۱]: بحار الأنوار، ج ۴۱، ص ۲۹

[داستان های سمت خدا - دوست داشتن ایتام و مساکین - جلد ۱، صفحه ۹۸]