روضه حضرت رقیّه علیها السلام

عماد الدین طبری از علمایی است که حدود ۸۰۰ سال پیش می‌زیسته و محدث قمی در وصف او می‌نویسد: ﴿عالمٌ ماهرٌ خبير متكلمٌ جليلٌ محدثٌ﴾، عالمی که در عرض ۱۲ سال کتاب کامل بهائی را تألیف کرد. به قول حاج شیخ عباس قمی، منابعی در دست او بود که به ما نرسیده است. در این کتاب، روضه حضرت رقیه را نقل می‌کند؛ به همان شکلی که ما در مجالس و منابر می‌خوانیم. عبارت کتاب چنین است:

خاندان نبوت در حال اسارت، حال مردانی را که در کربلا به شهادت رسیدند بر دختران و پسران کوچک پوشیده می‌داشتند. به هر کودکی وعده ای

می دادند که پدر تو به سفر رفته است و باز می‌گردد. تا این که ایشان را به شام به خانه یزید آوردند. دخترکی بود که شبی از خواب بیدار شد و گفت: پدر من، حسین کجاست؟ این ساعت او را خواب دیدم. با بی قراری او، سر امام حسین را بر طبقی برای او آوردند. وقتی آن دخترک درپوش طبق را کنار زد، با سر بریده پدر روبه رو شد و با دیدن سر، جان به جان آفرین تسلیم کرد. [۱]

کتابی به نام لباب الأنساب هست که تقریباً نه صد سال پیش نوشته شده است. در آن کتاب به هنگام ذکر اولاد امام حسین علیه السلام، آنان را چنین یاد می‌کند: « زین العابدین علیه السلام، فاطمه سكينه رقيه. » [۲]

----------

[۱]: عماد الدین، طبری کامل بھائی، ج ۲، ص ۱۷۹.

[۲]: لباب الأنساب، ص ۳۵۵.

[داستان های سمت خدا - سفارش مادر به قرآن - جلد ۲، صفحه ۴۲]