آیت اللّه بروجردی در آرزوی شهادت

آیت اللّه شبیری زنجانی از قول داماد آیت اللّه بروجردی (آیت اللّه علوی طباطبائی) که از ائمه جماعات تهران بودند، نقل می‌کنند: روزی وارد اتاق آیت اللّه بروجردی شدم، دیدم عده ای از علما نشسته اند، ولی بر جلسه سکوت غم بار و عمیقی حکم فرماست. تعجب کردم که هیچ کس چیزی

نمی گوید. من کنار دست آیت اللّه حاج آقا علی صافی گلپایگانی نشستم. گفتم: چه خبر است؟ سکوت سنگینی بر مجلس حاکم است؟ گفت: آیت اللّه بروجردی مطلبی فرمودند که این سکوت حاکم شد. گفتم: چه فرمود؟ گفتند: ایشان فرمودند من در ماجرای کشف حجاب وقتی رضا خان مسئله کشف اجباری حجاب را مطرح کرد، تصمیم گرفتم قیام کنم حتّی اگر کشته شوم و به فیض شهادت برسم؛ ولی اطرافیان، منصرفم کردند و گفتند: این کار، صحیح نیست. الآن متأسف هستم که چرا این کار را نکردم. وقتی آیت اللّه بروجردی این مطلب را گفتند، یکی از علمای بزرگواری که کنارشان نشسته بودند، شروع کردند ده دقیقه خدمات آیت اللّه بروجردی را بر شمردند. آقای بروجردی فرمودند: درست است، ولی اگر محاسب شما بودید، مشکلی نداشت، مگر نشنیدید در روایت هست: ﴿أخلِصِ الْعَمَلَ؛ فَإِنّ النّاقِدَ بصير؛ [۱] عمل با اخلاص به کار می‌آید. کسی که اعمال را وارسی و بررسی می‌کند دقیق است. ﴾ نمی دانم در کارهایی که کردم اخلاص داشتم یا نه.

این سخن از این مرد، بسیار عجیب بود. دوباره مجلس در سکوت فرو رفت. آیت اللّه گلپایگانی که در مجلس، نشسته بودند، وقتی می‌بینند آقای بروجردی خیلی ناراحت هستند، می‌گویند شما سند این حدیث را قبول دارید كه ﴿مِدادُ العُلماءِ أفضَلُ مِنْ دِماءِ الشُّهداء؟ [۲] اگر خون شهید با مرکب علما مقایسه

شود، مركّب علم از خون شهدا بالاتر است؟ این حدیث را قبول دارید یا نه؟ می‌گوید: بله. می‌گوید: پس شما این خدمت را انجام دادید. کتاب جامع احاديث الشیعه را تنظیم کردید. وقتی این حدیث را می‌خوانند، ایشان مقداری آرام می‌شوند و می‌گویند: امیدم به همین است که مصداق این جمله باشم. [۱]

----------

[۱]: شيخ صدوق، من لا يحضره الفقيه، ج ۴، ص ۳۹۹ و همو، الأمالی، ص ۱۶۸.

[۲]: شیخ مفید، اختصاص، ص ۳۴۱.

[۱]: جرعه ای از دریا ج ۴ ص ۵۴۵ و عالم برزخ آیت اللّه احمدی میانجی، ج ۲، ص ۱۰۲.

[داستان های سمت خدا - حساب گری آسان - جلد ۲، صفحه ۳۳]