شهید ثانی کتابی دارد به نام کشف الريبۀ فی أحكام الغيبه. برخی به ایشان گفتند: غیبت این مقدار احکام ندارد که شما کتاب مستقلی راجع به آن نوشتید؟ در پاسخ می‌گوید: دیدم بیشتر مردم، از کسانی که خود را عالم می‌دانند و به فضل و عدالت منسوب می‌کنند و مقید به نماز و روزه و بسیاری از عبادات هستند؛ از پاره ای از گناهان مانند زنا، شراب خواری و دیگر زشتی‌های ظاهری پرهیز می‌کنند امّا با وجود این، بسیاری از اوقات خودشان را صرف بردن آبروی دیگران و غیبت می‌کنند، در حالی که اگر شیطان ایشان را به شراب خواری و زنا وسوسه کند از او اطاعت نمی کنند؛ چون می‌دانند کارهای زشتی است و با ارتکاب آن‌ها آبرویشان نزد مردم می‌رود؛ پایگاه اجتماعی خود را نزد آنان از دست می‌دهند؛ امّا اگر آنان به

عقلشان رجوع کنند و با نور بصیرت بنگرند خواهند دید بین این دو گناه فرق بسیاری است؛ یعنی نمی توان این گناهان (شرب خمر، زنا و غیبت دیگران) را با هم مقایسه کرد؛ چون شراب خوار تنها حق اللّه را پای مال کرده است و ممکن است روزی توبه کند و در آن صورت خداوند او را خواهد بخشید؛ امّا کسی که با غیبت آبروی مسلمانی را برده، علاوه بر حق اللّه به حق الناس هم گرفتار

می شود. [۱]

----------

[۱]: لمّا رأيت أكثر أهل هذا العصر ممن يتّسم بالعلم و يتصف بالفضل و ينسب إلى العدالة و يترشح للرئاسة يحافظون على أداء الصلوات و الدّووب فی الصيام و كثير من العبادات و القربات و يجتنبون جملة من المحرمات كالزناء و شرب الخمر و نحو هما من القبائح الظاهرات ثم هم مع ذلک يصرفون كثيرا من أوقاتهم و يتفكهون فی مجالسهم و محاوراتهم و يغذون نفوسهم بتناول أعراض إخوانهم من المؤمنين و نظرائهم من المسلمين و لا يعدونه من السيئات و لا يحذرون معه من مواخذة جبار السماوات فی سبب إقدام الناس على الغيبة و السبب المقدم لهم على ذلک دون غيره من المعاصى الواضحة إما لغفلة عن تحریمه و ما ورد فيه من الوعيد و المناقشة فی الآيات و الروايات و هذا هو السبب الأقل لأهل الغفلات و إما لأن مثل ذلک فی المعاصى لا يخل عرفا بمراتبهم و منازلهم من الرئاسات لخفاء هذا النوع من المنكر على من يرومون المنزلة عنده من أهل الجهالات و لو وسوس إليهم الشيطان أن شربوا الخمر أو زنوا بالمحصنات ما أطاعوه لظهور فحشه عند العام و سقوط محلهم به لديهم، بل عند متعاطى الرذائل الواضحات و لو راجعوا عقولهم و استضاووا بأنوار بصائرهم لوجدوا بين المعصيتين فرقا بعيدا و تفاوتا شدیدا، و بل لا نسبة بين المعاصى المستلزمة للإخلال بحق اللّه سبحانه على الخصوص و بين ما يتعلق مع ذلک بحق العبيد خصوصا أعراضهم؛ فإنها أجل من أموالهم.

[داستان های سمت خدا - حق الناس بالاتر از حق اللّه - جلد ۲، صفحه ۶۲]