علم حضرت فاطمه علیها السلام به شهادت امام حسین علیه السلام

عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ 7 أَنَّ جَبْرَئِيلَ 77 نَزَلَ عَلَى مُحَمَّدٍ 9‏ فَقَالَ يَا مُحَمَّدُ إِنَّ اللَّهَ يَقْرَأُ عَلَيْكَ السَّلَامَ وَ يُبَشِّرُكَ بِمَوْلُودٍ يُولَدُ مِنْ فَاطِمَةَ 7 تَقْتُلُهُ أُمَّتُكَ مِنْ بَعْدِكَ فَقَالَ يَا جَبْرَئِيلُ وَ عَلَى رَبِّيَ السَّلَامُ لَا حَاجَةَ لِي فِي مَوْلُودٍ [يُولَدُ مِنْ فَاطِمَةَ] تَقْتُلُهُ أُمَّتِي مِنْ بَعْدِي قَالَ فَعَرَجَ جَبْرَئِيلُ 7 إِلَى‏ السَّمَاءِ ثُمَّ هَبَطَ فَقَالَ لَهُ مِثْلَ ذَلِكَ فَقَالَ يَا جَبْرَئِيلُ وَ عَلَى رَبِّيَ السَّلَامُ لَا حَاجَةَ لِي فِي مَوْلُودٍ تَقْتُلُهُ أُمَّتِي مِنْ بَعْدِي فَعَرَجَ جَبْرَئِيلُ إِلَى السَّمَاءِ ثُمَّ هَبَطَ فَقَالَ لَهُ يَا مُحَمَّدُ إِنَّ رَبَّكَ يُقْرِئُكَ السَّلَامَ وَ يُبَشِّرُكَ أَنَّهُ جَاعِلٌ فِي ذُرِّيَّتِهِ الْإِمَامَةَ وَ الْوَلَايَةَ وَ الْوَصِيَّةَ- فَقَالَ قَدْ رَضِيتُ ثُمَّ أَرْسَلَ إِلَى فَاطِمَةَ 7 إِنَّ اللَّهَ يُبَشِّرُنِي بِمَوْلُودٍ يُولَدُ مِنْكِ تَقْتُلُهُ أُمَّتِي مِنْ بَعْدِي فَأَرْسَلَتْ إِلَيْهِ أَنْ لَا حَاجَةَ لِي فِي مَوْلُودٍ يُولَدُ مِنِّي تَقْتُلُهُ أُمَّتُكَ مِنْ بَعْدِكَ فَأَرْسَلَ إِلَيْهَا إِنَّ اللَّهَ جَاعِلٌ فِي ذُرِّيَّتِهِ الْإِمَامَةَ وَ الْوَلَايَةَ وَ الْوَصِيَّةَ- فَأَرْسَلَتْ إِلَيْهِ إِنِّي قَدْ رَضِيتُ فَحَمَلَتْهُ كُرْهاً وَ وَضَعَتْهُ كُرْهاً- وَ حَمْلُهُ وَ فِصالُهُ ثَلاثُونَ شَهْراً حَتَّى إِذا بَلَغَ أَشُدَّهُ وَ بَلَغَ أَرْبَعِينَ سَنَةً قالَ رَبِّ أَوْزِعْنِي أَنْ أَشْكُرَ نِعْمَتَكَ الَّتِي أَنْعَمْتَ عَلَيَّ وَ عَلى‏ والِدَيَّ وَ أَنْ أَعْمَلَ صالِحاً تَرْضاهُ وَ أَصْلِحْ لِي فِي ذُرِّيَّتِي‏ فَلَوْ أَنَّهُ قَالَ أَصْلِحْ لِي ذُرِّيَّتِي لَكَانَتْ ذُرِّيَّتُهُ كُلُّهُمْ أَئِمَّةً. [1]

امام صادق 7 فرمودند: جبرئيل 7 بر رسول خدا 9 نازل شد پس عرض كرد: يا محمّد! خداوند سلام مى‏رساند و بشارت مى‏دهد شما را به فرزندى كه از حضرت فاطمه 8 متولّد شده و امّت پس از شما او را مى‏كشند. حضرت فرمودند: اى جبرئيل به پروردگار سلام من را برسان و عرض كن احتياجى به چنين فرزندى كه از فاطمه متولّد شود و بعد از من امّتم او را بكشند ندارم.

جبرئيل 7 به آسمان بالا رفت و سپس به زمين فرود آمد و محضر رسول‏ خدا 9 مشرّف شد و همان گویدار را تكرار كرد.

رسول خدا 9 فرمودند: اى جبرئيل به پروردگارم سلام من را برسان و عرض كن احتياجى به چنين فرزندى كه از فاطمه سلام اللَّه عليها متولّد شود و بعد از من امّتم او را بكشند ندارم.

پس جبرئيل 7 به آسمان بالا رفت و سپس به زمين فرود آمد و محضر رسول خدا 9 مشرّف شد و عرض كرد. اى محمّد! پروردگارت به تو سلام مى‏رساند و بشارت مى‏دهد كه امامت و ولايت و وصايت را در نسل اين مولود قرار مى‏دهد. پيامبر اكرم 9 فرمود: راضى و خشنود شدم.

سپس حضرت براى فاطمه سلام اللَّه عليها خبر فرستاد .. و اظهار نمودند كه: خداوند به من بشارت داده كه فرزندى از شما متولّد گشته و پس از من امّتم او را مى‏كشند.

حضرت فاطمه سلام اللَّه عليها براى پيامبر اكرم 9 خبر فرستاده و اظهار كردند كه: به فرزندى كه امّت بعد از شما او را بكشند نيازى ندارم.

پيامبر اكرم 9 خبر فرستادند كه: خداوند امامت و ولايت و وصايت را در نسل اين فرزند قرار داده. حضرت فاطمه سلام الله عليها براى رسول خدا خبر فرستادند كه راضى شدم.

پس در حالى كه از کشته شدن آن فرزند ناراحت بود به او باردار گرديد و سپس در حالى كه از اخبار جبرئيل به شهادت فرزندش ناراحت بود، وضع حمل کرد و مجموع دوران حمل و شيرخوارگى آن طفل سى ماه بود تا آنكه به سن بلوغ و سپس به چهل سالگى رسيد و به درگاه الهى‏ عرضه داشت: بار خدايا من را بر نعمتى كه به من و پدر و مادرم عطاء فرمودى شكر، و مرا به كار شايسته‏اى كه خشنودى تو در آن است موفق نما و فرزندان من را صالح گردان.

قابل توجّه آنكه: اگر جناب سيّد الشهداء به جاى «اصلح في ذرّيّتى» عبارت «اصلح لى ذرّيّتى» را ايراد مى‏كردند به طور قطع و حتم تمام ذرّيه آن جناب از پيشوايان مى‏شدند.

علم امام حسین علیه السلام به شهادت خودشان

عَنْ أَبِي جَعْفَرٍ 7 قَالَ: إِنَّ الْحُسَيْنَ 7 خَرَجَ مِنْ مَكَّةَ قَبْلَ التَّرْوِيَةِ بِيَوْمٍ فَشَيَّعَهُ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ الزُّبَيْرِ فَقَالَ يَا أَبَا عَبْدِ اللَّهِ لَقَدْ حَضَرَ الْحَجُّ وَ تَدَعُهُ وَ تَأْتِي الْعِرَاقَ فَقَالَ يَا ابْنَ الزُّبَيْرِ لَأَنْ أُدْفَنَ بِشَاطِئِ الْفُرَاتِ أَحَبُّ إِلَيَّ مِنْ أَنْ أُدْفَنَ بِفِنَاءِ الْكَعْبَةِ. [2]

امام باقر 7 فرمودند: امام حسین 7 يك روز قبل از ترويه (ترویه روز هشتم ذیحجه است) از مكّه خارج شدند و عبد اللَّه بن زبير آن جناب را مشایعت كرده و به حضرتش عرض نمود: يا ابا عبد اللَّه وقت انجام اعمال حجّ رسيده شما مكّه را ترك كرده و به عراق تشريف مى‏بريد؟

حضرت فرمودند: اى ابن زبير! اگر در كنار فرات دفن شوم بهتر است تا در اطراف مكّه مدفون گردم.

عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ 7 قَالَ: لَمَّا صَعِدَ الْحُسَيْنُ بْنُ عَلِيٍّ 7 عَقَبَةَ الْبَطْنِ قَالَ لِأَصْحَابِهِ مَا أَرَانِي إِلَّا مَقْتُولًا قَالُوا وَ مَا ذَاكَ يَا أَبَا عَبْدِ اللَّهِ قَالَ رُؤْيًا رَأَيْتُهَا فِي الْمَنَامِ قَالُوا وَ مَا هِيَ قَالَ رَأَيْتُ كِلَاباً تَنْهَشُنِي أَشَدُّهَا عَلَيَّ كَلْبٌ أَبْقَعُ. [3]

امام صادق 7 فرمودند: هنگامى كه حسين بن على 8 بالاى عقبه بطن ( یکی از منزل گاه ها به سمت کرفه) رفتند به اصحاب و يارانشان فرمودند: نمى‏بينم خودم را مگر كشته شده.

اصحاب عرضه داشتند: يا ابا عبد اللَّه اين چه سخنى است كه مى‏فرمائيد؟ حضرت فرمودند: خوابى است كه ديده‏ام. عرض كردند: شرح آن چيست؟ فرمودند: سگ‏هائى را ديدم كه من را نيش مى‏زند و موذى‏ترين ايشان نسبت به من سگى پيس بود.

علم اَمّ سلمه به شهادت امام حسین علیه السلام

عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ 7 قَالَ: نَعَى جَبْرَئِيلُ 7 الْحُسَيْنَ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ 9‏ فِي بَيْتِ أُمِّ سَلَمَةَ فَدَخَلَ عَلَيْهِ الْحُسَيْنُ 7 وَ جَبْرَئِيلُ عِنْدَهُ فَقَالَ إِنَّ هَذَا تَقْتُلُهُ أُمَّتُكَ- فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ 9‏ أَرِنِي مِنَ التُّرْبَةِ الَّتِي يُسْفَكُ فِيهَا دَمُهُ فَتَنَاوَلَ جَبْرَئِيلُ 7 قَبْضَةً مِنْ تِلْكَ التُّرْبَةِ فَإِذَا هِيَ تُرْبَةٌ حَمْرَاءُ. ( وَ فِی رِوایَةِ اُخری) فَلَمْ تَزَلْ عِنْدَ أُمِّ سَلَمَةَ حَتَّى مَاتَتْ رَحِمَهَا اللَّهُ. [4]

امام صادق 7 فرمودند: امام حسين 7 در خانه ‏ام سلمه بر پيامبر اكرم 9 وارد شد در حالى كه جبرئيل 7 در محضر ایشان بود، جبرئيل عرضه داشت: امّت شما اين (امام حسين 7) را خواهند كشت.

رسول خدا 9 فرمودند: از آن خاكى كه خون او در آن مى‏ريزد مقدارى را به من نشان بده.

جبرئيل يك مشت از آن را برداشت و وقتى به آن حضرت خواست نشان دهد خاك قرمز گرديد. اين تربت پيوسته نزد ام سلمه بود تا از دنيا رفت رحمة اللَّه عليها.

علم فطرس به شهادت امام حسین علیه السلام

عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ 7 قَالَ:‏ إِنَّ الْحُسَيْنَ بْنَ عَلِيٍّ 7 لَمَّا وُلِدَ أَمَرَ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ جَبْرَئِيلَ 7 أَنْ يَهْبِطَ فِي أَلْفٍ مِنَ الْمَلَائِكَةِ فَيُهَنِّئَ رَسُولَ اللَّهِ 9‏ مِنَ اللَّهِ وَ مِنْ جَبْرَئِيلَ 7 قَالَ وَ كَانَ مَهْبِطُ جَبْرَئِيلَ 7 عَلَى جَزِيرَةٍ فِي الْبَحْرِ فِيهَا مَلَكٌ يُقَالُ لَهُ فُطْرُسُ كَانَ مِنَ الْحَمَلَةِ فَبُعِثَ فِي شَيْ‏ءٍ فَأَبْطَأَ فِيهِ فَكُسِرَ جَنَاحُهُ وَ أُلْقِيَ فِي تِلْكَ الْجَزِيرَةِ يَعْبُدُ اللَّهَ فِيهَا سِتَّمِائَةِ عَامٍ حَتَّى وُلِدَ الْحُسَيْنُ 7 فَقَالَ الْمَلَكُ لِجَبْرَئِيلَ 7 أَيْنَ تُرِيدُ- قَالَ إِنَّ اللَّهَ تَعَالَى أَنْعَمَ عَلَى مُحَمَّدٍ 9‏ بِنِعْمَةٍ فَبُعِثْتُ أُهَنِّئُهُ مِنَ اللَّهِ وَ مِنِّي فَقَالَ يَا جَبْرَئِيلُ احْمِلْنِي مَعَكَ لَعَلَّ مُحَمَّداً 9‏ يَدْعُو اللَّهَ لِي قَالَ فَحَمَلَهُ فَلَمَّا دَخَلَ جَبْرَئِيلُ عَلَى النَّبِيِّ 9‏ وَ هَنَّأَهُ مِنَ اللَّهِ وَ هَنَّأَهُ مِنْهُ وَ أَخْبَرَهُ بِحَالِ فُطْرُسَ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ 9‏ يَا جَبْرَئِيلُ أَدْخِلْهُ فَلَمَّا أَدْخَلَهُ أَخْبَرَ فُطْرُسُ النَّبِيَّ 9‏ بِحَالِهِ فَدَعَا لَهُ النَّبِيُّ 9‏ وَ قَالَ لَهُ تَمَسَّحْ بِهَذَا الْمَوْلُودِ وَ عُدْ إِلَى مَكَانِكَ قَالَ فَتَمَسَّحَ فُطْرُسُ بِالْحُسَيْنِ 7 وَ ارْتَفَعَ وَ قَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ 9‏ أَمَا إِنَّ أُمَّتَكَ سَتَقْتُلُهُ- وَ لَهُ عَلَيَّ مُكَافَاةُ أَنْ لَا يَزُورَهُ زَائِرٌ إِلَّا بَلَّغْتُهُ عَنْهُ وَ لَا يُسَلِّمَ عَلَيْهِ مُسَلِّمٌ إِلَّا بَلَّغْتُهُ سَلَامَهُ وَ لَا يُصَلِّيَ عَلَيْهِ مُصَلٍّ إِلَّا بَلَّغْتُهُ عَلَيْهِ صَلَاتَهُ قَالَ ثُمَّ ارْتَفَعَ. [5]

شنيدم امام صادق 7 فرمودند: هنگامى كه حسين بن على 8 متولّد شدند حق تعالى به جبرئيل امر فرمود كه در ضمن هزار فرشته ديگر به زمين فرود آيد و از طرف خدا و خودش به رسول خدا 9 تهنيت بگويد.

حضرت فرمودند: محل فرود آمدن جبرئيل جزيره‏اى بود در ميان دريائى و در آن جزيره فرشته‏اى مى‏زيست بنام فطرس كه از جمله عرش محسوب مى‏شد و حق تعالى او را بر انجام كارى مبعوث نمود و چون وى در آن کار سستى نمود بالش شكسته شد و او در آن جزيره افتاد و مدت ششصد سال خداوند را عبادت مى‏كرد تا امام حسین 7 متولد شدند. در این دیدار فطرس به‏ جبرئيل عرضه داشت: اراده كجا دارى؟

جبرئيل فرمود: خداوند متعال بر حضرت محمّد 9 نعمتى عنايت فرموده و من را براى گفتن تبریک از جانب خودش و خودم به نزد آن جناب فرستاده اكنون محضر مبارك آن حضرت مى‏روم.

فطرس عرضه داشت: اى جبرئيل من را با خودت ببر شايد حضرت رسول خدا 9 براى من دعا فرمايد.

حضرت فرمودند: جبرئيل فطرس را با خود برد و هنگامى كه به محضر رسول خدا رسيد فطرس را بيرون گذارد و خودش محضر مبارك آن جناب مشرّف گرديد و از ناحيه خدا و خود به حضرتش تهنيت گوید و سپس حال فطرس را گزارش داد.

حضرت رسول خدا 9 فرمودند: اى جبرئيل او را داخل كن. جبرئيل او را داخل نمود و وى حال خود را براى آن جناب بازگو نمود.

پيامبر اكرم برايش دعا نموده و فرمودند: بال شكسته خودت را به اين مولود بكش و به جاى خودت برگردد.

فطرس بال شكسته‏اش را به امام حسين 7 كشيد و سالم شد و به هوا پرواز كرد و گفت: اى رسول خدا 9 اين حتمى است كه امّت شما به زودی اين مولود را خواهند كشت و در مقابل حقّى كه اين مولود بر من دارد بر خود واجب می کنم، هر زائرى كه او را زيارت كند، زيارتش را به آن حضرت رسانده و هر سلام‏ كننده‏اى كه به حضرتش سلام كند، سلامش را به محضرش ابلاغ نموده و هر كسى كه به جنابش تبریک گويد آن را به حضورش می رسانم اين را گفت و به آسمان پرواز كرد.

شباهت شهادت امام حسین و حضرت یحیی علیهما السلام

عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ 7 قَالَ: كَانَ قَاتِلُ يَحْيَى بْنِ زَكَرِيَّا وَلَدَ زِنًا وَ كَانَ قَاتِلُ الْحُسَيْنِ 7 وَلَدَ زِناً وَ لَمْ تَبْكِ السَّمَاءُ إِلَّا عَلَيْهِمَا. [6]

امام صادق 7 فرمودند: كشنده يحيى بن زكريا زنازاده بوده و قاتل امام حسين 7 نيز زنازاده است و آسمان نگريسته مگر بر اين دو.

قَالَ رَسُولُ اللَّهِ 9‏ إِنَّ فِي النَّارِ لَمَنْزِلَةً لَمْ يَكُنْ يَسْتَحِقُّهَا أَحَدٌ مِنَ النَّاسِ إِلَّا قَاتِلُ الْحُسَيْنِ بْنِ عَلِيٍّ وَ يَحْيَى بْنِ زَكَرِيَّا 7.

رسول خدا 9 فرمودند: در جهنّم جايگاهى است كه احدى از مردم استحقاق آن را نداشته مگر قاتل حضرت حسين بن على و يحيى بن زكريا عليهم السّلام ‏.

قَالَ رَسُولُ اللَّهِ 9‏ لَا يَقْتُلُ الْأَنْبِيَاءَ وَ أَوْلَادَ الْأَنْبِيَاءِ إِلَّا وَلَدُ زِنًا. [7]

رسول خدا 9 فرمودند: انبياء و فرزندان ايشان را نمى‏كشد مگر زنا زاده.

عَنْ إِبْرَاهِيمَ النَّخَعِيِّ قَالَ: خَرَجَ أَمِيرُ الْمُؤْمِنِينَ 7 فَجَلَسَ فِي الْمَسْجِدِ وَ اجْتَمَعَ أَصْحَابُهُ حَوْلَهُ وَ جَاءَ الْحُسَيْنُ 7 حَتَّى قَامَ بَيْنَ يَدَيْهِ فَوَضَعَ يَدَهُ عَلَى رَأْسِهِ فَقَالَ يَا بُنَيَّ إِنَّ اللَّهَ عبر [عَيَّرَ] أَقْوَاماً بِالْقُرْآنِ فَقَالَ فَما بَكَتْ عَلَيْهِمُ السَّماءُ وَ الْأَرْضُ وَ ما كانُوا مُنْظَرِينَ‏ وَ ايْمُ اللَّهِ لَيَقْتُلُنَّكَ بَعْدِي ثُمَّ تَبْكِيكَ السَّمَاءُ وَ الْأَرْضُ. [8]

ابراهيم نخعى گوید: امير المؤمنين 7 بيرون آمده و در مسجد نزول اجلال فرموده و اصحاب و ياران دور آن حضرت حلقه زدند در اين هنگام حسين 7 تشريف آوردند تا رسيدند مقابل امير المؤمنين 7 و آنجا ايستادند، امير المؤمنين 7 دست مبارك بر سر ايشان نهاده و فرمودند:

پسرم، خداوند متعال اقوام و طوائفى را بوسيله قرآن تقبيح نموده و مورد سرزنش قرار داده و فرموده است: فَما بَكَتْ عَلَيْهِمُ السَّماءُ وَ الْأَرْضُ وَ ما كانُوا مُنْظَرِينَ‏ به خدا قسم حتما پس از من تو را خواهند كشت سپس آسمان و زمين بر تو گريه خواهند نمود.

عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ 7 قَالَ:‏ لَمْ يَجْعَلِ اللَّهُ لَهُ‏ مِنْ قَبْلُ سَمِيًّا الْحُسَيْنُ بْنُ عَلِيٍّ لَمْ يَكُنْ لَهُ‏ مِنْ قَبْلُ سَمِيًّا وَ يَحْيَى بْنُ زَكَرِيَّا 7 لَمْ يَكُنْ لَهُ‏ مِنْ قَبْلُ سَمِيًّا وَ لَمْ تَبْكِ السَّمَاءُ إِلَّا عَلَيْهَا أَرْبَعِينَ صَبَاحاً قَالَ قُلْتُ مَا بُكَاؤُهَا قَالَ كَانَتْ تَطْلُعُ حَمْرَاءَ وَ تَغْرُبُ حَمْرَاءَ. [9]

امام صادق 7 در ذيل آيه شريفه: (لَمْ نَجْعَلْ لَهُ مِنْ قَبْلُ سَمِيًّا) فرمودند: حسين بن على 8 پيش‏تر همنامى نداشتند و يحيى بن زكريّا 8 نيز قبلا همنامى نداشتند و آسمان بر احدى نگريست مگر بر اين دو كه چهل روز گريه كرد.

راوى گويد: محضر مبارك امام 7 عرض كردم: گريه آسمان چه بود؟ حضرت فرمودند: هنگام طلوع و غروب آسمان سرخ بود.

عَنْ حَنَانٍ قَالَ: قُلْتُ لِأَبِي عَبْدِ اللَّهِ 7 مَا تَقُولُ فِي زِيَارَةِ قَبْرِ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ الْحُسَيْنِ 7 قَالَ: زُرْهُ وَ لَا تَجْفُهُ فَإِنَّهُ سَيِّدُ الشُّهَدَاءِ وَ سَيِّدُ شَبَابِ أَهْلِ الْجَنَّةِ وَ شَبِيهُ يَحْيَى بْنِ زَكَرِيَّا وَ عَلَيْهِمَا بَكَتِ السَّمَاءُ وَ الْأَرْضُ. [10]

امام صادق 7 فرمودند: شما آن حضرت را زيارت كرده و به او جفاء نكنيد زيرا آن جناب سيد شهداء و سيد جوانان اهل بهشت و شبيه يحيى بن زكريا است و بر اين دو آسمان و زمين گريسته‏اند.

نشانه شهادت امام حسین علیه السلام در زمین

عَنْ أَبِي جَعْفَرٍ 7 قَالَ: إِنَّهُ لَمَّا كَانَ تِلْكَ اللَّيْلَةُ الَّتِي قُتِلَ فِيهَا أَمِيرُ الْمُؤْمِنِينَ 7 لَمْ يُرْفَعْ عَنْ وَجْهِ الْأَرْضِ حَجَرٌ إِلَّا وُجِدَ تَحْتَهُ دَمٌ عَبِيطٌ حَتَّى طَلَعَ الْفَجْرُ وَ كَذَلِكَ كَانَتِ اللَّيْلَةُ الَّتِي قُتِلَ فِيهَا هَارُونُ أَخُو مُوسَى 7 وَ كَذَلِكَ كَانَتِ اللَّيْلَةُ الَّتِي قُتِلَ فِيهَا يُوشَعُ بْنُ نُونٍ وَ كَذَلِكَ كَانَتِ اللَّيْلَةُ الَّتِي رُفِعَ فِيهَا عِيسَى ابْنُ مَرْيَمَ إِلَى السَّمَاءِ وَ كَذَلِكَ كَانَتِ اللَّيْلَةُ الَّتِي قُتِلَ فِيهَا شَمْعُونُ بْنُ حَمُّونَ الصَّفَا وَ كَذَلِكَ كَانَتِ اللَّيْلَةُ الَّتِي قُتِلَ فِيهَا عَلِيُّ بْنُ أَبِي طَالِبٍ 7 وَ كَذَلِكَ كَانَتِ اللَّيْلَةُ الَّتِي قُتِلَ فِيهَا الْحُسَيْنُ بْنُ عَلِيٍّ. [11]

امام باقر 7 فرمودند: در آن شبى كه امير مؤمنان 7 كشته شد هر سنگى را كه از زمين بلند مى‏كردند زير آن خون تازه بود چنانچه در شبى كه هارون برادر موسى 7 كشته شد و شبى كه در آن يوشع بن نون (جانشین حضرت موسی) مقتول واقع شد و شبى كه در آن حضرت عيسى بن مريم به آسمان رفت و شبى كه در آن شمعون بن حمون (جانشین حضرت عیسی) به قتل رسيد چنين بود و همچنين شبى كه در آن حسين بن على 8 شهيد گرديد زير هر سنگى كه برداشته مى‏شد خون تازه ديده مى‏شد.

قَالَ عُمَرُ بْنُ سَعْدٍ : حَدَّثَنِي أَبُو مَعْشَرٍ عَنِ الزُّهْرِيِّ قَالَ: لَمَّا قُتِلَ الْحُسَيْنُ 7 لَمْ يَبْقَ فِي بَيْتِ الْمَقْدِسِ حَصَاةٌ إِلَّا وُجِدَ تَحْتَهَا دَمٌ عَبِيطٌ. [12]

عمر بن سعد ملعون گوید: ابو معشر برايم از زهير نقل كرد كه وى گوید: هنگامى كه حسين بن على 8 شهيد شد در بيت المقدّس ريگى باقى نماند مگر زير آن خون تازه بود.

[1]ـ باب 16؛ حدیث 4.

[2]ـ باب 23؛ حدیث 6.

[3]ـ باب 23؛ حدیث 13.

[4]ـ باب 17؛ حدیث 2 و 3.

[5]ـ باب 20؛ حدیث 1.

[6]ـ باب 24؛ حدیث 3.

[7]ـ باب 25؛ حدیث 1.

[8]ـ باب 28؛ حدیث 2.

[9]ـ باب 28؛ حدیث 8.

[10]ـ باب 28؛ حدیث 13.

[11]ـ باب 23؛ حدیث 15.

[12]ـ باب 24؛ حدیث 1.