فداییان امام هادی علیه السلام

گریه بر شهادت امام حسین علیه السلام

گریه اهل بیت علیهم السلام

عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ 7 قَالَ: بَكَى عَلِيُّ بْنُ الْحُسَيْنِ عَلَى أَبِيهِ حُسَيْنِ بْنِ عَلِيٍّ 9‏ عِشْرِينَ سَنَةً أَوْ أَرْبَعِينَ سَنَةً وَ مَا وُضِعَ بَيْنَ يَدَيْهِ طعاما [طَعَامٌ‏] إِلَّا بَكَى عَلَى الْحُسَيْنِ حَتَّى قَالَ لَهُ مَوْلًى لَهُ جُعِلْتُ فِدَاكَ يَا ابْنَ رَسُولِ اللَّهِ إِنِّي أَخَافُ عَلَيْكَ أَنْ تَكُونَ مِنَ الْهَالِكِينَ قَالَ‏ إِنَّما أَشْكُوا بَثِّي وَ حُزْنِي إِلَى اللَّهِ وَ أَعْلَمُ مِنَ اللَّهِ ما لا تَعْلَمُونَ‏ إِنِّي لَمْ أَذْكُرْ مَصْرَعَ بَنِي فَاطِمَةَ إِلَّا خَنَقَتْنِي الْعَبْرَةُ لِذَلِكَ. [1]

امام صادق 7 فرمودند: حضرت على بن الحسين 8مدت بيست يا چهل سال بر پدرشان گريستند و طعام و غذائى نبود كه در مقابل حضرت بگذارند مگر آنكه حضرتش بياد امام حسين 7 گريه مى‏كردند تا جايى كه غلام حضرت محضر مباركش عرض نمود:

فدايت شوم اى پسر رسول خدا مى‏ترسم كه شما هلاك شويد.

حضرت فرمودند: تنها درد دل و غم خود را با خدا گويم و از لطف و كرم بى‏اندازه او چيزى دانم كه شما نمى‏دانيد. سپس فرمودند:

هيچ گاه محل كشته شدن فرزندان فاطمه 3 را بياد نمى‏آورم مگر آنكه حزن و غصه حلقوم من را مى‏فشارد.

عَنْ بَعْضِ أَصْحَابِنَا قَالَ: أَشْرَفَ مَوْلًى لِعَلِيِّ بْنِ الْحُسَيْنِ 7 وَ هُوَ فِي سَقِيفَةٍ لَهُ سَاجِدٌ يَبْكِي فَقَالَ لَهُ يَا مَوْلَايَ يَا عَلِيَّ بْنَ الْحُسَيْنِ أَ مَا آنَ لِحُزْنِكَ أَنْ يَنْقَضِيَ فَرَفَعَ رَأْسَهُ إِلَيْهِ وَ قَالَ وَيْلَكَ أَوْ ثَكِلَتْكَ أُمُّكَ وَ اللَّهِ لَقَدْ شَكَا يَعْقُوبُ إِلَى رَبِّهِ فِي أَقَلَّ مِمَّا رَأَيْتَ حَتَّى قَالَ‏ يا أَسَفى‏ عَلى‏ يُوسُفَ‏ أَنَّهُ فَقَدَ ابْناً وَاحِداً وَ أَنَا رَأَيْتُ أَبِي وَ جَمَاعَةَ أَهْلِ بَيْتِي يُذْبَحُونَ حَوْلِي. [2]

برخى اصحاب نقل كرده اند: غلام على بن الحسين 8 به صفّه سر پوشيده‏اى كه تعلّق به امام سجّاد 7 داشت و آن جناب در آنجا پيوسته در حال سجود و گريه بودند نزديك شد و به حضرت عرض نمود:

اى آقاى من، آيا وقت تمام شدن حزن و غصّه شما هنوز نرسيده؟ حضرت سر مبارك از زمين برداشته و متوجّه او شده و فرمودند:

واى بر تو! به خدا قسم حضرت يعقوب در حادثه‏اى بس كمتر و واقعه‏اى ناچيزتر از آنچه من ديدم شكايت به پروردگار نمود و اظهار كرد: يا أَسَفى‏ عَلى‏ يُوسُفَ‏ (وا اسفا بر فراق يوسفم).

با اينكه ايشان تنها يك فرزندش را از دست داده بود ولى من ديدم كه پدرم و جماعتى از اهل بيت من را در دور من سر بريدند.

عَنْ أَبِي عُمَارَةَ الْمُنْشِدِ قَالَ: مَا ذُكِرَ الْحُسَيْنُ 7 عِنْدَ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ 7 فِي يَوْمٍ قَطُّ فَرُئِيَ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ 7 مُتَبَسِّماً فِي ذَلِكَ الْيَوْمِ إِلَى اللَّيْلِ وَ كَانَ 7 يَقُولُ الْحُسَيْنُ 7 عَبْرَةُ كُلِّ مُؤْمِنٍ. [3]

أبى عماره منشد گوید: نام امام حسين 7 هرگز در روزى نزد امام صادق 7 برده نشد كه در آن روز ايشان خندان باشند و ‏فرمودند: حسين 7 اشک هر مؤمنى مى ‏باشد. (يعنى ياد امام حسين 7 سبب اشک هر مؤمنى مى ‏باشد)

گریه فرشتگان

قَالَ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ 7 إِنَّ أَرْبَعَةَ آلَافِ مَلَكٍ هَبَطُوا يُرِيدُونَ الْقِتَالَ مَعَ الْحُسَيْنِ بْنِ عَلِيٍ‏ع لَمْ يُؤْذَنْ لَهُمْ فِي الْقِتَالِ فَرَجَعُوا فِي الِاسْتِئْذَانِ فَهَبَطُوا وَ قَدْ قُتِلَ الْحُسَيْنُ 7 فَهُمْ عِنْدَ قَبْرِهِ شُعْثٌ غُبْرٌ يَبْكُونَهُ إِلَى يَوْمِ الْقِيَامَةِ رَئِيسُهُمْ مَلَكٌ يُقَالُ لَهُ‏ الْمَنْصُورُ. [4]

امام صادق 7 فرمودند: چهار هزار فرشته به زمين فرود آمدند و خواستند همراه امام حسين 7 به جنگ بپردازند ولى آن جناب به ايشان اجازه ندادند، پس بار ديگر كه به زمين فرود آمده براى اجازه گرفتن آن حضرت شهيد شده بودند لذا ايشان بر سر قبر آن حضرت به حالتى ژوليده و گرفته باقى مانده و تا روز قيامت مى‏گريند، رئيس ايشان فرشته‏اى است كه به او منصور مى‏گويند.

قَالَ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ 7 مَا لَكُمْ لَا تَأْتُونَهُ يَعْنِي قَبْرَ الْحُسَيْنِ 7 فَإِنَّ أَرْبَعَةَ آلَافِ مَلَكٍ يَبْكُونَ عِنْدَهُ إِلَى يَوْمِ الْقِيَامَةِ. [5]

امام صادق 7 فرمودند: شما را چه مى‏شود كه به آنجا نمى‏رويد (يعنى به قبر امام حسين 7) چه آنكه چهار هزار فرشته تا روز قيامت بر سر قبر آن جناب حاضر بوده و بر آن حضرت مى‏گريند.

عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ 7 قَالَ: وَكَّلَ اللَّهُ تَعَالَى بِالْحُسَيْنِ 7 سَبْعِينَ أَلْفَ مَلَكٍ يُصَلُّونَ عَلَيْهِ كُلَّ يَوْمٍ شُعْثاً غُبْراً مُنْذُ يَوْمٍ قُتِلَ إِلَى مَا شَاءَ اللَّهُ يَعْنِي بِذَلِكَ قِيَامَ الْقَائِمِ 7. [6]

امام صادق 7 فرمودند: از روزى كه امام حسین 7 شهيد شده‏اند تا زمانى كه خدا بخواهد يعنى تا قيام قائم 7 خداوند هفتاد هزار فرشته را مبعوث فرموده كه با حالى ژوليده و گرفته هر روز بر حضرتش صلوات فرستاده و طلب رحمت مى‏كنند.

عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ 7 قَالَ: إِنَّ اللَّهَ وَكَّلَ بِالْحُسَيْنِ 7 مَلَكاً فِي أَرْبَعَةِ آلَافِ مَلَكٍ يَبْكُونَهُ وَ يَسْتَغْفِرُونَ لِزُوَّارِهِ وَ يَدْعُونَ اللَّهَ لَهُمْ. [7]

امام صادق 7 فرمودند: خداوند متعال فرشته‏اى را در ميان چهار هزار فرشته ديگر بر حسين 7 موكّل قرار داد، اين فرشتگان جملگى بر آن حضرت گريسته و براى زائرين آن جناب طلب آمرزش كرده و دعا مى‏نمايند.

عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ 7 قَالَ: وَ لَوْ يَعْلَمُونَ مَا فِي زِيَارَتِهِ (الحسین) مِنَ الْخَيْرِ وَ يَعْلَمُ ذَلِكَ النَّاسُ لَاقْتَتَلُوا عَلَى زِيَارَتِهِ بِالسُّيُوفِ وَ لَبَاعُوا أَمْوَالَهُمْ فِي إِتْيَانِهِ وَ إِنَّ فَاطِمَةَ 7 إِذَا نَظَرَتْ إِلَيْهِمْ وَ مَعَهَا أَلْفُ نَبِيٍّ وَ أَلْفُ صِدِّيقٍ وَ أَلْفُ شَهِيدٍ وَ مِنَ الْكَرُوبِيِّينَ أَلْفُ أَلْفٍ يُسْعِدُونَهَا عَلَى الْبُكَاءِ وَ إِنَّهَا لَتَشْهَقُ شَهْقَةً فَلَا يَبْقَى فِي السَّمَاوَاتِ مَلَكٌ إِلَّا بَكَى رَحْمَةً لِصَوْتِهَا وَ مَا تَسْكُنُ حَتَّى يَأْتِيَهَا النَّبِيُّ 9‏ [أَبُوهَا] فَيَقُولُ يَا بُنَيَّةِ قَدْ أَبْكَيْتِ أَهْلَ السَّمَاوَاتِ وَ شَغَلْتِهِمْ عَنِ التَّسْبِيحِ وَ التَّقْدِيسِ فَكُفِّي حَتَّى يُقَدِّسُوا فَ إِنَّ اللَّهَ بالِغُ أَمْرِهِ‏ وَ إِنَّهَا لَتَنْظُرُ إِلَى مَنْ حَضَرَ مِنْكُمْ فَتَسْأَلُ اللَّهَ لَهُمْ مِنْ كُلِّ خَيْرٍ وَ لَا تَزْهَدُوا فِي إِتْيَانِهِ فَإِنَّ الْخَيْرَ فِي إِتْيَانِهِ أَكْثَرُ مِنْ أَنْ يُحْصَى. [8]

امام صادق 7 فرمودند: اگر خير و بركتى كه در زيارت آن جناب است مردم مى‏دانستند قطعا و به طور حتم برای زيارت آن حضرت با شمشير با يك ديگر به مقاتله پرداخته ( یعنی در صورت اختلاف در رفتن به زیارت و... حاضر می شدند جنگ کنند) و مال‏هاى خود را فروخته و به زيارت آن جناب مى‏رفتند.

و حضرت فاطمه 3 هر گاه به ايشان (زائرين) نظر نمايند در حالى كه با وى هزار پيغمبر و هزار صدّيق و هزار شهيد از كروبين مى‏باشند هزار هزار (يك ميليون) نفر آن حضرت را بر گريه يارى و همراهى مى‏كنند و آن حضرت چنان فرياد مى‏زنند كه هيچ فرشته‏اى در آسمان‏ها باقى نمى‏ماند مگر آنكه از صداى ايشان به گريه مى‏افتد، و آن حضرت آرام نمى‏گيرند تا وقتى كه پيامبر اكرم 9 به نزد ايشان آمده و مى‏فرمايند:

دخترم، اهل آسمان‏ها را به گريه انداختى و ايشان را از تسبيح و تقديس حق تعالى بازداشتى، پس خود دارى كن تا ايشان به تقديس حقّ بپردازند چه آنكه امر و فرمان خدا بر همه چيز نافذ و روان مى ‏باشد.

سپس امام 7 فرمودند: حضرت فاطمه 3 به كسانى كه از شما به زيارت سيّد الشّهداء روند نظر فرموده و از خداوند منّان براى ايشان هر خير و خوبى را مسألت مى‏نمايند، مبادا در رفتن، به زيارت آن جناب بى‏رغبت باشيد چه آنكه خيرى كه در زيارت آن حضرت است بيشتر از آن است كه بتوان شمارش نمود.

گریه پرندگان و حیوانات

عَنْ دَاوُدَ بْنِ فَرْقَدٍ قَالَ: كُنْتُ جَالِساً فِي بَيْتِ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ 7 فَنَظَرْتُ إِلَى الْحَمَامِ الرَّاعِبِيِّ يُقَرْقِرُ طَوِيلًا فَنَظَرَ إِلَيَّ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ 7 فَقَالَ يَا دَاوُدُ أَ تَدْرِي مَا يَقُولُ هَذَا الطَّيْرُ قُلْتُ لَا وَ اللَّهِ جُعِلْتُ فِدَاكَ قَالَ تَدْعُو عَلَى قَتَلَةِ الْحُسَيْنِ بْنِ عَلِيٍ‏ع فَاتَّخِذُوهُ فِي مَنَازِلِكُمْ. [9]

داود بن فرقد گوید: در خانه امام صادق 7 نشسته بودم، چشمم به كبوتر خوانا افتاد كه مشغول خواندن بود و زياد مى ‏خواند، امام 7 به من نگاه نموده و فرمودند: اى داود مى‏دانى اين حيوان چه مى‏ گويد؟ عرض كردم: خير فدايت شوم.

حضرت فرمودند: قاتلين حسين بن على 8 را نفرين مى ‏كند از اين حيوان تهيه كنيد و در منازلتان نگهدارى كنيد.

قَالَ الرِّضَا 7 لِعَلِيِّ بْنِ صَاعِدٍ الْبَرْبَرِيِّ : تَرَى هَذِهِ الْبُومَ مَا يَقُولُ النَّاسُ قَالَ قُلْتُ جُعِلْتُ فِدَاكَ جِئْنَا نَسْأَلُكَ فَقَالَ هَذِهِ الْبُومَةُ كَانَتْ عَلَى عَهْدِ جَدِّي رَسُولِ اللَّهِ 9‏ تَأْوِي الْمَنَازِلَ وَ الْقُصُورَ وَ الدُّورَ وَ كَانَتْ إِذَا أَكَلَ النَّاسُ الطَّعَامَ تَطِيرُ وَ تَقَعُ أَمَامَهُمْ فَيُرْمَى إِلَيْهَا بِالطَّعَامِ وَ تُسْقَى وَ تَرْجِعُ إِلَى مَكَانِهَا فَلَمَّا قُتِلَ الْحُسَيْنُ 7 خَرَجَتْ مِنَ الْعُمْرَانِ إِلَى الْخَرَابِ وَ الْجِبَالِ وَ الْبَرَارِي وَ قَالَتْ بِئْسَ الْأُمَّةُ أَنْتُمْ قَتَلْتُمْ ابْنَ بِنْتِ نَبِيِّكُمْ وَ لَا آمَنُكُمْ عَلَى نَفْسِي. [10]

امام رضا 7 به علی بن صاعد فرمود: اين جغد را مى‏بينى؟ مردم چه مى‏گويند؟ عرض كردم: فدايت شوم آمده‏ايم كه از شما بپرسيم.

حضرت فرمودند: اين جغد در عصر جدّم رسول خدا 9 در منازل و قصرها و خانه‏ها سكنى داشت و هر وقت مردم مشغول خوردن طعام بودند اين حيوان پر مى‏زد و در مقابل ايشان خود را مى‏رساند و مردم طعام و غذا جلويش مى‏ريختند و اين حيوان طعام خورده و از آب خود را سيراب مى‏كرد و سپس به منزلش بر مى‏گشت ولى هنگامى كه امام حسین 7 شهيد شدند از شهر و آبادى خارج گشت و در خرابه‏ها و كوهها و بيابان‏ها مكان گرفت و گوید: بد امّتى شما مى‏باشيد! پسر دختر پيامبر خود را كشتيد و من به نسبت به نفس خود از شما در امان نيستم.

عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ 7 قَالَ: يَا يَعْقُوبُ رَأَيْتَ بُومَةً بِالنَّهَارِ تَنَفَّسُ قَطُّ فَقَالَ لَا قَالَ وَ تَدْرِي لِمَ ذَلِكَ قَالَ لَا قَالَ لِأَنَّهَا تَظَلُّ يَوْمَهَا صَائِمَةً عَلَى مَا رَزَقَهَا اللَّهُ فَإِذَا جَنَّهَا اللَّيْلُ أَفْطَرَتْ عَلَى مَا رُزِقَتْ- ثُمَّ لَمْ تَزَلْ تَرَنَّمُ عَلَى الْحُسَيْنِ بْنِ عَلِيٍ‏ع حَتَّى تُصْبِحَ. [11]

امام صادق 7 فرمودند: اى يعقوب آيا تا به حال ديده‏اى كه جغدى در روز آواز بخواند؟ وى گوید: خير.

حضرت فرمودند: مى‏دانى چرا؟ عرض كرد: خير.

‏امام فرمودند: براى اينكه طول روز را اين حيوان روزه بوده و وقتى شب فرا رسيد افطار كرده و از آنچه خداوند منّان روزى او كرده استفاده نموده سپس پيوسته تا صبح بدمد بر مصیبت های امام حسین 7 زمزمه نموده و نوحه‏سرائى مى ‏كند.

عَنْ أَبِي جَعْفَرٍ قَالَ: بَكَتِ الْإِنْسُ وَ الْجِنُّ وَ الطَّيْرُ وَ الْوَحْشُ عَلَى الْحُسَيْنِ بْنِ عَلِيٍّ 7 حَتَّى ذَرَفَتْ دُمُوعُهَا. [12]

امام باقر 7 فرمودند: انس و جن، پرنده و حیوانات درنده بر حسين بن على 8 گريستند حتّى‏ اشک‏هايشان جارى گشت.

[1]ـ باب 35؛ حدیث 1.

[2]ـ باب 35؛ حدیث 2.

[3]ـ باب 36؛ حدیث 2.

[4]ـ باب 27؛ حدیث 2.

[5]ـ باب 27؛ حدیث 3.

[6]ـ باب 27؛ حدیث 5.

[7]ـ باب 27؛ حدیث 15.

[8]ـ باب 27؛ حدیث 16.

[9]ـ باب 30؛ حدیث 2.

[10]ـ باب 31؛ حدیث 2.

[11]ـ باب 31؛ حدیث 4.

[12]ـ باب 25؛ حدیث 2.