194 ـ پسر 12 ساله ام به منزل یکی از نزدیکان می رود که از ماهواره به شکل نادرست استفاده می کنند. آیا این گونه ارتباط ها روی فرزندم اثر نامطلوب خواهد داشت؟

بدون تردید، محیط بر روح و روان انسان اثر می گذارد.

امام علی 7 فرمود: اذا خبثَ الزمانُ کسدت الفضائل [1] آن گاه که زمان [ = محیط] پلید شود، فضیلت ها از بین خواهد رفت.

اگر محیط نامناسب، با استفاده نادرست از ماهواره همراه شود، بدتر خواهد بود. برخی از آثار منفی ماهواره بر نوجوان، فساد و تحریک های جنسی، توهین به ارزش های دینی( پیامبراکرم6)، ارزش های شیعی( امام حسین و امام مهدی 8)، تفسیرهای انحرافی از قرآن و... است.

نشانه این تأثیرهای منفی، شبهه هایی است که برای نوجوانان ایجاد می شود و در قالب پرسش های فراوان خود را نشان می دهد.

تأثیر محیط، به ویژه بر ابتدای نوجوانی(12 تا 14) به سبب بروز غریزه جنسی و زمینه شکل گیری شخصیت، افزون تر است.

چـنـد توصیـه

1. زمینه حضور فرزندتان را در چنین محیطی به طور غیرمستقیم از بین ببرید. برای این هدف از راهکارهای ذیل استفاده کنید:

أ. ارتباط او را با خانواده های خوب، بیشتر کنید (اگر فرزندتان به امور منفی گرایش دارد، طبیعی است که ارتباط با خانواده های مذهبی را برنمی تابد؛ بنابراین، بهتر است ابتدا، ارتباط او را با خانواده های سالم ـ گرچه چندان مذهبی نباشند ـ برقرار کنید و بعد به تدریج او را با خانواده های مذهبی آشنا سازید.

ب. امکانات جذاب و حلال( رایانه، الکترونیک، گرافیک، لوح های فشرده صوتی ـ تصویری مناسب، رمان های جذاب ارزشی، امکانات ورزشی و...) را در منزل برایش فراهم کنید.

2. در صورت مقاومت و اصرار بر حضور در آن محیط نامناسب، شما نیز با او همراه باشید تا بتوانید به طور نامحسوس کنترلش کنید.

3. در موقعیت های عاطفی (ر.ک: پرسش 19) و به طور غیرمستقیم درباره اثر نامطلوب محیط نامناسب و دوست ناسالم (ر.ک: پرسش 162 و 163) به او آگاهی دهید.

ممکن است نوجوان شما در برابر هشدار شما بگوید که از دوست و محیط نامناسب اثر نمی پذیرد. در پاسخ او بگویید که سیب های سالم، کنار یک سیب گندیده می گندند.

انسان در صورتی از محیط های آلوده اثر نمی پذیرد که پایه های ایمانی اش محکم شده باشد. شخصیت های مؤمنی چون شهید صیاد شیرازی، شهید علیرضا بابایی، مرحوم اقبال لاهوری و... در غرب تحصیل کردند؛ اما اثر نپذیرفتند.

اقبال لاهوری می گوید: سال ها در کوره تعلیمات غربی به سر بردم؛ ولی مانند ابراهیم که از آتش نمرود سالم بیرون آمد، من هم با فکر سالم، جان به در بردم.

[1] ـ ابن ابی الحدید، شرح نهج البلاغه، ج20، ص 270 .