برهنگی: لخت و بدون پوشش بودن بدن.

نمازگزار برهنه در صورت مصون بودن از ناظر محترم باید ایستاده نماز بخواند. در غیر این صورت باید نشسته بخواند و رکوع و سجود را با اشاره به جا آورد.

بستن: مقابل گشودن.

نماز خواندند در قبایی که وسط آن به کمر بسته شده در غیر حال جنگ مکروه است.

بَسمَلَه: گفتن «بسم الله» یا «بسم الله الرحمن الرحیم».

اگر نماز گزار بسمله را به قصد سورۂ معینی بگوید، سپس از قرائت آن سوره منصرف شود، بنابر مشهور میان متأخران باید بسمله را اعاده کند. در وجوب تعيين سوره قبل از گفتن بسمله اختلاف است. برخی قول به وجوب را به اکثر و برخی به مشهور نسبت داده اند.

سوره های ضحى و انشراح و نیز فیل و قریش در نماز، يك سوره به شمار می روند و خواندن یکی از آن دو کفایت نمی کند؛ ليكن در وجوب قرائت بسمله میانی اختلاف است.

بلند خواندن بسمله در نمازهای جهريّه واجب و در نمازهای اخفاتیّه بنابر مشهور مستحب است.

خواندن هر ذکر و دعایی در قنوت نماز حتی یک بار بسمله کفایت می کند.

بعض: بخشی نامعیّن از چیزی.

مکلفی که در بخشی از وقت، قصر نماز بر او واجب بوده و در بخشی دیگر، اتمام، در صورت فوت چنین نمازی، در اینکه در قضا مخّیر میان قصر و اتمام است و یا ملاك، وضعیت نمازگزار در آخر وقت می باشد، اختلاف است. برخی، احتیاط را در جمع میان قصر و اتمام دانسته اند.

بلا: گرفتاری

نماز خواندن برای دفع و رفع بلا مستحب است.

از موارد استحباب سجده شکر جایی است که انسان فردی مبتلا به بلایی - همچون پیسی - را ببیند و برای عافیت خویش از ابتلا به آن سجده ی شکر به جا آورد.

بلاد کبیره: شهرهای بزرگ خارج از حد متعارف.

از شرایط شکسته شدن نماز، پیمودن مسافت هشت فرسخ است؛ لیکن در اینکه مبدأ مسافت در بلاد کبیره همچون غیر آن، از آخر شهر است یا آخر محله اختلاف است.

حد ترخص مکانی است که مسافر از آن جا دیوار خانه های شهر یا محله (بنابر اختلاف در مبدأ مسافت) را نبیند و اذان آن را نشنود. در اینکه ملاك اذان آخر شهر است - بنابر قول به اینکه بلاد کبیره در احتساب مبدأ مسافت حکم سایر بلاد را دارد - یا در بلاد کوچک و متوسط اذان شهر و در بلاد کبیره اذان آخر شهر می باشد، اختلاف است.

اقامت در مکانی به قصد ده روز، موجب قطع سفر و ثبوت احکام وطن می شود، اما در شهرهای بزرگ اختلاف است که آیا باید قصد اقامت در محله ای از محله های آن باشد یا ملاك، وحدت شهر است و اگر يك شهر محسوب شود، قصد اقامت در شهر نیز کفایت می کند؟

بنابر قول نخست، اگر مسافری قصد اقامت ده روز در محله‌ای را نداشته باشد، سفر او قطع نمی شود و احکام مسافر (قصر نماز و صحیح نبودن روزه) را دارد.