نماز اوّل وقت‏

سال 58 در خدمت شهيد بهشتى بوديم، عدّه‏اى از مهمانان خارجى هم حضور داشتند و ايشان گرم صحبت بودند. تا صداى اذان بلند شد، شهيد بهشتى از حضّار معذرت‏خواهى كرد و گوشه‏اى سجّاده‏اش را انداخت و مشغول نماز شد.

(خاطرات استاد قرائتی ، جلد ۲ ؛ ص: ۱۹)