الإمام الباقر عليه السلام: إذا قامَتِ المَرأَةُ فِي الصَّلاةِ جَمَعَت بَينَ قَدَمَيها ولا تُفَرِّجُ بَينَهُما، وتَضُمُّ يَدَيها إلى‏ صَدرِها لِمَكانِ ثَديَيها، فَإِذا رَكَعَت وَضَعَت يَدَيها فَوقَ رُكبَتَيها عَلى‏ فَخِذَيها؛ لِئَلّا تُطَأطِئَ كَثيراً فَتَرتَفِعَ عَجيزَتُها، وإذا جَلَسَت فَعَلى‏ إليَتَيها لَيسَ كَما يَقعُدُ الرَّجُلُ، وإذا سَقَطَت إلَى السُّجودِ بَدَأَت بِالقُعودِ بِالرُّكبَتَينِ قَبلَ اليَدَينِ، ثُمَّ تَسجُدُ لاطِئَةً بِالأَرضِ، فَإِذا كانَت في جُلوسها ضَمَّت فَخِذَيها ورَفَعَت رُكبَتَيها مِنَ الأَرضِ، وإذا نَهَضَتِ انسَلَّت انسِلالًا لا تَرفَعُ عَجيزَتَها أوَّلًا.

امام باقر عليه السلام: هر گاه زن به نماز مى‏ ايستد، دو پايش را كنار هم نهد و ميان آن دو فاصله ندهد و دستانش را به بالاى سينه ‏اش بچسباند، و در ركوع، بر بالاى زانوانش و رانش نهد تا زياد خم نشود و سُرينش بالا نيايد. در نشستن، بر سُرين بنشيند و نه آن گونه كه مرد مى ‏نشيند و هنگامى كه به سجده مى ‏رود، زانوانش را پيش از دستانش بر زمين بگذارد و به زمين بچسبد و سجده كند. در نشستن، ران‏ هايش را به هم بچسباند و زانوانش را از زمين بلند كند و هنگام برخاستن، نرم و آهسته برخيزد و نخست، سرينش را بلند نكند.

بحار الانوار؛ ج 88 ؛ ص 127

الإمام الصادق عليه السلام‏- لَمّا سُئِلَ: لِأَيِّ عِلَّةٍ توضَعُ اليَدانِ عَلَى الأَرضِ فِي السُّجودِ قَبلَ الرُّكبَتَينِ؟-: لِأَنَّ اليَدَينِ بِهِما مِفتاحُ الصَّلاةِ.

امام صادق عليه السلام‏- هنگامى كه از ايشان سؤال شد: چرا در سجده دست ‏ها را پيش از زانوها بر زمين مى‏ گذارند؟-: زيرا آغاز نماز با [بالا بردن‏] دست ‏ها [در تكبير آغازين‏] است.

بحار الانوار؛ ج 85 ؛ ص 184