علل الشرائع عن
علل الشرائع عن أحمد بن عليّ الراهب: قالَ رَجُلٌ لِأَميرِ المُؤمِنينَ عليه السلام: يَابنَ عَمِّ خَيرِ خَلقِ اللَّهِ، ما مَعنَى السَّجدَةِ الاولى؟
فَقالَ: تَأويلُهُ: اللَّهُمَّ إنَّكَ مِنها خَلَقتَني؛ يَعني مِن الأَرضِ. ورَفعُ رَأسِكَ: ومِنها أخرَجتَنا. والسَّجدَةُ الثّانيَةُ: وإلَيها تُعيدُنا. ورَفعُ رأسِكَ مِنَ الثّانيَةِ: ومِنها تُخرِجُنا تارَةً اخرى.
قالَ الرَّجُل: ما مَعنى رَفعِ رِجلِكَ اليُمنى وطَرحِكَ اليُسرى فِي التَّشَهُّدِ؟
قالَ: تَأويلُهُ: اللَّهُمَّ أمِتِ الباطِلَ وأقِمِ الحَقَّ.
علل الشرائع- به نقل از احمد بن على راهب-: مردى به امير مؤمنان عليه السلام گفت: اى پسرعموى بهترين آفريده خدا! معناى سجده نخست چيست؟
فرمود: «حقيقتش اين است: خدايا! همانا تو مرا از آن- يعنى از زمين- آفريدى و [معناى] سر برداشتن [، اين است]: و ما را از آن بيرون كشيدى، و [معناى] سجده دوم: و به آن باز مى گردانى، و [معناى] سر برداشتن از سجده دوم [، اين است]: و بار ديگر، ما را از آن خارج مى كنى».
آن مرد گفت: [معناى] بلند كردن پاى راست و افكندن [بر] پاى چپ در تشهّد چيست؟
فرمود: «حقيقتش اين است: خدايا! باطل را بميران و حق را بر پا دار».
بحار الانوار؛ ج 82 ؛ ص 271
الإمام علي عليه السلام- في مَعنى قَولِ الإِمامِ: السَّلامُ عَلَيكُم-: إنَّ الإِمامَ يُتَرجِمُ عَنِ اللَّهِ عز و جل ويَقولُ في تَرجِمَتِهِ لِأَهلِ الجَماعَةِ: أمانٌ لَكُم مِن عَذابِ اللَّهِ يَومَ القِيامَةِ.
امام على عليه السلام- در معناى گفته امام جماعت: السلام عليكم-: همانا امام، سخن خداوند عزيز و جليل را تفسير مى كند و در ترجمه آن به جماعت نمازگزار مى گويد: [اين نماز] امانى براى شما از عذاب خدا در روز قيامت است.
بحار الانوار؛ ج 85 ؛ ص 309
معاني الأخبار عن عبد اللَّه بن الفضل الهاشمي: سَأَلتُ أبا عَبدِاللَّهِ عليه السلام عَن مَعنَى التَّسليمِ فِي الصَّلاةِ، فَقالَ: التَّسليمُ عَلامَةُ الأَمنِ وتَحليلِ الصَّلاةِ. قُلتُ: وكَيفَ ذلِكَ جُعِلتُ فِداكَ؟
قالَ: كانَ النّاسُ فيما مَضى إذا سَلَّمَ عَلَيهِم وارِدٌ أمِنوا شَرَّهُ، و كانوا إذا رَدّوا عَلَيهِ أمِنَ شَرَّهُم، فَإِن لَم يُسَلِّم لَم يَأمَنوهُ وإن لَم يَرُدّوا عَلَى المُسَلِّمِ لَم يَأمَنهُم، وذلِكَ خُلُقٌ فِي العَرَبِ. فَجُعِلَ التَّسليمُ عَلامَةً لِلخُروجِ مِنَ الصَّلاةِ وتَحليلًا لِلكَلامِ وأمنًا مِن أن يَدخُلَ فِي الصَّلاةِ ما يُفسِدُها. والسَّلامُ اسمٌ مِن أسماءِ اللَّهِ عز و جل وهُوَ واقِعٌ مِنَ المُصَلّي عَلى مَلَكَيِ اللَّهِ المُوَكَّلَينِ بِهِ.
معانى الأخبار- به نقل از عبد اللَّه بن فضل هاشمى-: از امام صادق عليه السلام معناى سلام دادن در نماز را پرسيدم.
فرمود: «نشانه امان و پايان يافتن نماز است».
گفتم: فدايت شوم! اين چگونه است؟
فرمود: «در ميان مردمان گذشته، هر گاه شخص تازهوارد بر آنان سلام مى داد، خود را از بدى اش در امان مى ديدند و اگر جواب سلام او را مى دادند، او نيز خود را در امان مى ديد. پس اگر سلام نمى داد، خود را در امان نمى ديدند و اگر جواب سلام را بر سلام دهنده، رد نمى كردند، او خود را در امان نمى ديد و اين، خوى عرب بود.
پس سلام دادن، نشانه بيرون رفتن از نماز و حلال كردن گفتار است و امانى است براى نماز از آنچه به آن وارد شده و تباهش مى كند. سلام، نامى از نام هاى خداوند عز و جل است و آن از سوى نمازگزار بر دو فرشته خدا كه بر او گمارده شده اند، داده مى شود».
بحار الانوار؛ ج 85 ؛ ص 307