رسول اللَّه صلى الله عليه و آله
رسول اللَّه صلى الله عليه و آله- لِابنَتِهِ فاطِمَةَ عليها السلام لَمّا قالَت لَهُ: يا أبَتاه، ما لِمَن تهاوَنَ بِصَلاتِهِ مِنَ الرِّجالِوالنِّساءِ؟-: يا فاطِمَةُ، مَن تَهاوَنَ بِصَلاتِهِ مِنَ الرِّجالِ والنِّساءِ ابتَلاهُ اللَّهُ بِخَمسَ عَشَرَةَ خَصلَةً: سِتٌّ مِنها في دارِ الدُّنيا، وثَلاثٌ عِندَ مَوتِهِ، وثَلاثٌ في قَبرِهِ، وثَلاثٌ فِي القيامَةِ إذا خَرَجَ مِن قَبرِهِ.
فَأمَّا اللَّواتي تُصيبُهُ في دارِ الدُّنيا: فَالاولى يَرفَعُ اللَّهُ البَرَكَةَ مِن عُمُرِهِ، ويَرفَعُاللَّهُ البَرَكَةَ مِن رِزقِهِ، ويَمحُو اللَّهُ عز و جل سيماءَ الصّالِحينَ مِن وَجهِهِ، وكُلُّ عَمَلٍ يَعمَلُهُ لا يُؤجَرُ عَلَيهِ، ولا يَرتَفِعُ دُعاؤُهُ إلَى السَّماءِ، والسّادِسَةُ لَيسَلَهُ حَظٌّ في دُعاءِ الصّالِحينَ.
وأمَّا اللَّواتي تُصيبُهُ عِندَ مَوتِهِ: فَأَوَّلُهُنَّ أنَّهُ يَموتُ ذَليلًا، والثّانيَةُ يَموتُ جائِعًا، والثّالِثَةُ يَموتُ عَطشانًا؛ فَلَو سُقيَ مِن أنهارِ الدُّنيا لم يَروَ عَطَشُهُ.
وأمَّا اللَّواتي تُصيبُهُ في قَبرِهِ: فَأَوَّلُهُنَّ يُوَكِّلُ اللَّهُ بِهِ مَلَكًا يُزعِجُهُ في قَبرِهِ، والثّانيَةُ يُضَيَّقُ عَلَيهِ قَبرُهُ، والثّالِثَةُ تَكونُ الظُّلمَةُ في قَبرِهِ.
وأمَّا اللَّواتي تُصيبُهُ يَومَ القيامَةِ إذا خَرَجَ مِن قَبرِهِ: فَأَوَّلُهُنَّ أن يُوَكِّلَ اللَّهُ بِهِ مَلَكًا يَسحَبُهُ عَلى وَجهِهِ والخَلائِقُ يَنظُرونَ إلَيهِ، والثّانيَةُ يُحاسَبُ حِسابًا شَديدًا، والثّالِثَةُ لا يَنظُرُ اللَّهُ إلَيهِ ولا يُزَكّيهِ ولَهُ عَذابٌ أليمٌ.
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله- در پاسخ دخترش فاطمه كه پرسيده بود: اى پدر! مردان و زنانى كه نمازشان را سبك مى شمرند، چه [جزايى] دارند؟-: اى فاطمه! هر كس از مردان يا زنان، نمازش را سبك بشمرد، خداوند، او را به پانزده خصلت مبتلا مى كند: شش خصلت در دنيا، سه خصلت هنگام مرگش، سه خصلت در گورش و سه خصلت در قيامت، هنگامى كه از گورش بيرون مى آيد.
امّا آنچه در دنيا به او مى رسد: خداوند، بركت را از عمر و روزى اش بر مى دارد، نشان صالحان را از چهره اش مى زدايد، به هر عملى كه انجام مى دهد، پاداشى داده نمى شود، دعايش به آسمان نمى رود و ششم اين كه براى او در دعاى صالحان نصيبى نيست.
امّا آنچه هنگام مرگش به او مى رسد: نخست، خوار، دوم گرسنه و سوم، تشنه مى ميرد. و اگر از نهرهاى دنيا به او بنوشانند، سيراب نمى شود.
امّا آنچه در گورش به او مى رسد: نخست، آن كه خداوند، فرشته اى مى گمارد تا او را در گورش بيازارد، دوم اين كه گورش را بر او تنگ مى كند و سوم اين كه گورش تاريك است.
امّا آنچه روز قيامت هنگام بيرون آمدن از گورش به او مى رسد: نخست، آن كه خداوند، فرشته اى مى گمارد تا او را با صورت [روى زمين] بكشد، در حالى كه مردم به او مى نگرند، دوم اين كه بازخواست سختى مى شود و سوم اين كه خداوند به او نمى نگرد، وپاكش نمى سازد و عذابى دردناك دارد.
بحار الأنوار: ج 83 ص 21