ﭽ گلچین مطالب نمازی کتاب زمزم عرفان ؛ محمدی ری شهریﭼ

راه رسیدن به کمالات انسانی

آیت الله بهجت 1:

برای سالک، در اولین مرحله ، عزم راسخ و مستمر بر ترک معاصی در اعتقادیات و عملیّات در تمام عمر ـ اگر چه هزار سال باشد ـ و نماز اول وقت ، برای وصول به مقامات عالیه، کافی و وافی است.

(ص ۸۳)

اگر نگذارند نماز بخوانیم ...

آیت الله سید احمد فهری [از شاگردان علامه قاضی] :

شخصاً از آیت الله قاضی 1 شنیدم که فرمود : « دو سه روز است که فکر می کنم اگر در بهشت، نگذارند ما نماز بخوانیم ، چه کنیم؟!»

(ص ۸۹)

یک راه آسان کسب حضور قلب

آیت الله بهجت 1 :

علامه قاضی 1 فرمودند هر کس نماز های واجب یومیّه را اول وقت بخواند، به همه مقامات معنوی خواهد رسید. اگر نرسید مرا لعنت کند!

ایشان نگفت: «خوب بخواند». معلوم می شود که نماز اول وقت خواندن، حضور قلب آور هم هست.

(ص ۸۵)

بالاترین لذت معنوی

آیت الله بهجت 1:

اگر سلاطین عالم می دانستند که انسان ، در حال نماز ، چه لذت هایی می برد، هیچ گاه دنبال لذایذ مادی نمی رفتند. [1]

همچنین استاد اخلاق در نجف [علامه قاضی] می فرمود: « اگر [مردم] لذت نماز را بدانند ، می دانند که در دنیا، لذتی بالاتر از نماز نیست».

(ص ۹۰)

عبادات شیخ انصاری 1

آیت الله بهجت 1:

آیا حالات و مقامات شیخ انصاری 1 جای اغتباط [غبطه خوردن] نیست که بین دو محال عادی ، جمع کرده بود؟!

با یک چشم ، دو درس خارج فقه و اصول در شبانه روز می گفت و تألیفات آن چنانی داشت. این در رابطه با علمیّات ؛ اما نسبت به عملیّات هر روز نماز جعفر [طیار] و زیارت عاشورا و جامعه [کبیره] را می خواندند و به نماز شب هم مقید بودند. آیا جمع این امور، جز با این می شود که خداوند، برکت در اوقات و توفیق در اعمال بدهد؟!

(ص 112)

توصیف نماز و عبادت آیت الله بهجت 1

حجت الاسلام والمسلمین علی بهجت (پسر ایشان) :

یک و نیم ساعت قبل از طلوع فجر ، بیدار و به استغفار و مناجات و نماز شب و نوافل و قرائت قرآن و تدبّر در آن ، مشغول بود و اگر حضور در مسجد و نماز صبح و تعقیبات متّصل و زیارت حرم [حضرت معصومه] و اذکار روزانه ـ که حتّی در راه رفتن و بازگشت ، برای هر کدام برنامه داشت ـ بدانها بیفزاییم ، تا وقت صبحانه ، با احتساب اختلاف فصول و کوتاهی و بلندی شب، پنج ـ شش ساعت وقتْ صرف عبادات می کرد.

برای ظهر و عصر هم با در نظر گرفتن مقدمات و نوافل و تعقیبات ، حدود دو ساعت و نیم و برای نماز مغرب و عشا نیز حدود سه ساعت و نیم در نظر می گرفت. عبادات متّصلش ، جمعاً یازده ، دوازده ساعت ـ که روز های پنج شنبه و جمعه و ایام مخصوص، بیشتر می شد ـ وقت او را پُر می کرد.

او معتقد بود و یقین داشت که این عبادات، مُمِدّ مطالعات اند و بلکه زمان لازم آنها را به یکْ پنجم ، تقلیل می دهند.

مانند کارخانه ای چند شیفته ، حدود بیست ساعت را در شبانه روز ، به تنهایی کار می کرد و کار! [فقط حدود چهار ساعت می خوابید]

تا توان داشت کار می کرد. وی پس از نود سالگی هم با بسیاری از جوانان فرق ها داشت و از آنان، تواناتر و پُر کار تر بود.

در ۹۵ سالگی هم با وجود تمام مخالفت ها، یک درس به تدریس خود اضافه کرد.

(ص ۲۷۸ و ۲۷۹)

[1] آیت الله مصباح یزدی در توضیح این سخن فرمودند : تا آدم خودش چنین لذتی را نچشیده باشد نمی تواند چنین سخنی بگوید.