راه کسب حضور قلب

در ماههاى آخر عمر مرحوم علاّمه طباطبائى رضوان الله علیه ديگر به امور دنيا توجهى نداشت و در عالم ديگرى سير مى كرد. ذكر خدا بر لب داشت. در روزهاى آخر عمرشان حتى به آب و غذا هم توجه نداشت.

آیت الله امینی رضوان الله علیه می گوید: در يكى از شبهاى آخر عمر در خدمت او بودم، در بستر نشسته بود و با چشم هاى نافذش به گوشه اتاق نگاه مى كرد ولى ياراى سخن گفتن نداشت. خواستم دستورى و سخنى از او بشنوم و به يادگار داشته باشم. عرض كردم : براى توجه به خدا و حضور قلب در نماز چه راهى را توصيه مى فرمائيد؟ به سوى من متوجه شد و لبهايش حركت كرد و با آهستگى بسيار ضعيف كه با سختى شنيده مى شد، فرمود: «توجه مراوده [جستجوى معشوق و خدا در نماز] مراقبه. توجه مراقبه. توجه مراقبه» و اين جمله را متجاوز از ده بار تكرار نمود.

(نماز خوبان، علی احمدپور ، داستان 156)