چرا برخی نمازها جلوی گناه
چرا برخی نمازها جلوی گناه را نمی گیرد؟
نماز برای سلب عادت [های قبیح] است؛ پس باید مواظب بود که خودش عادت نشود، وگرنه قدرت عادت شکنی اش را از دست می دهد.
علت اینکه بسیاری از نمازها، آن خواص ذاتی خودشان را بروز و نشان نمی دهند، این است که در اجزا، نماز را طبق عاداتی که به او گفته اند، به جا می آورد.
نماز باید «ذکر» باشد تا بتواند اثر بگذارد. نماز به خاطر آوردن است؛ پس این جنبه اش باید محفوظ باشد و لذاست که رسول اکرم می فرمایند: «لا صَلاةَ الّا بِحضورِ القَلب» ؛ یعنی جنبه ذکری آن باید زنده باشد تا مؤثر واقع شود.
رسول اکرم نمی فرمایند اِلّا بِحضورِ الذهن ، بلکه می فرمایند «بِحضورِ القلب». پس اگر خود نماز در غفلت صورت بگیرد، دیگر هیچ.
هرچه بگندد نمکش می زنند
وای به روزی که بگندد نمک
[پس در نماز با حضور قلب ، ذکر و یادآوری خدا است و چنین نمازی می‌تواند جلوی عادت های زشت را بگیرد]
[کتاب نماز ؛ آیت الله حائری شیرازی ، ص 18]
در نماز با قلبت بازی نکن
در حین نماز ، نگاه کردن به اطراف و صحبت کردن ممنوع است؛ ولی شخص غافل، آثار مشاهداتش را در خاطر و خیالات و افکار و بازی های خودش دارد:
«ما يَأْتِيهِمْ مِنْ ذِكْرٍ مِنْ رَبِّهِمْ مُحْدَثٍ إِلَّا اسْتَمَعُوهُ وَ هُمْ يَلْعَبُونَ» (سوره انبیاء ، آیه ۲)
هيچ يادآورى تازه‌اى از طرف پروردگارشان براى آنها نمى‌آيد، مگر آنكه با بازى به آن گوش مى‌دهند!
بعد معنای «يَلعَبون» را می گوید: «لاهیةً قُلُوبُهم» قلوبشان در حال بازی است. ممکن است که انسان با دست و چشم بازی نکند، ولی قلبش مشغول بازی می باشد.
گاهی در نماز، مسئله‌ی حل نشده را حل می کند یا گم شده ای را پیدا می نماید. با این وضع می خواهد که نماز برایش سازندگی هم داشته باشد! از خود می پرسد که این سازندگی که به ما وعده داده بودند، چه شد؟ می گفتند با نماز قُرب به حق پیدا می‌کنی. من بیست سال است که نماز به جا می آورم ، قُرب کو؟ همان جایی که بودم هستم!
این درست مثل این است که ما غذا را بجویم، ولی فرو نبریم، بلکه در يقه واستین خود بریزیم. البته که مریض مان خوب نمی شود. وقتی انسان نماز را بر سر زبان آورد و این نماز را فرو نبرد، مثل این است که دارو را در دهان گذاشته و بعد آن را بیرون ریخته است.
[نمازی دارویی است که باید به قلب خورانده شود و اگر قلب به جای خوردن آن ، مشغول بازی شود، از آلودگی و گناه خوب نمی شود و چنین قلبی به خدا نزدیک نخواهد شد]
[کتاب نماز ؛ آیت الله حائری شیرازی ، ص 20]