اگر کودک عملی انجام دهد
اگر کودک عملی انجام دهد که در شأن او نباشد مادرش ناراحت می‌شود، با همه محبتی که به فرزند دارد او را تنبیه می‌کند، اگر از تنبیه نتیجه نگرفت محبت او کمرنگ می شود و حتی ممکن است نفرت پیدا کند.
اگر انسان هم عملی انجام دهد که در شأن نباشد و خدا نپسندد [مثلاً نماز را ترک کند] خدا با همه محبتی که دارد او را تنبیه می‌کند تا رفتارش را اصلاح کند و اگر از تنبیه نتیجه نگرفت، محبت خدا به او کمرنگ می شود و حتی ممکن است نفرت پیدا کند.
(تمثیلات آیت الله حائری شیرازی ، جلد ۱ ؛ خلاصه ای از صفحه ۶۶.)
برای دوختن بایستی هم سوزن داشت هم نخ. سوزن بدون نخ نمی‌دوزد و نخ بدون سوزن فایده‌ای ندارد. نماز، سوزن است و ولایت، نخ.
در غدیر سوزن مردم را نخ کردند بعد از رحلت پیامبر اکرم صلی‌الله علیه و آله نخ از «چشمه سوزن» در رفت.
به قول شاعر:
یک عمر دوختیم و نخ از چشمه رفته بود ما یک نظر به «چشمه سوزن» نمی‌کنیم
کسانی که غدیر را جدی نگرفتند نماز می‌خوانند چه نمازی! اول وقت، با جماعت، با قرائت صحیح، با نوافل و مستحبات. می‌دوزند اما بدون نخ. حالا ندوز، کی بدوز!
مواظب باش دلت هوای او را نکند. او که در سوزن نخ ندارد شیطان تشویقش می کند که تند تند بدوز، زیاد بدوز.
چون می داند آخرش هیچی ندوخته است.
شیطان به نماز شیعه کار دارد، وسوسه می کند که سهل‌انگار باشد، کاهل باشد، نماز را اول وقت عقب بینداز، چون می داند سوزن او با نخ همراه است.
عبادت بی تولای علی هیچ نوای عشق منهای علی هیچ
اگر عمر دو صد نوحت ببخشند تمام عمر منهای علی هیچ
(تمثیلات آیت الله حائری شیرازی ، جلد ۱ ؛ نقل به مضمون از صفحه ۱۲۲ به همراه اندکی اضافات.)
مأمون ـ لعنت خدا بر او ـ به امام رضا علیه السلام نامه نوشت و پرسید: «چرا نماز ها برای پنج وقت قرار داده شده است و چرا این پنج وقت؟»
حضرت جواب داد : «نماز صبح» برای شروع کار روزانه است و «نماز ظهر» برای خاتمه کار نیم روز اول ، «نماز عصر» برای شروع کار نیمروز دوم و «نماز مغرب» برای خاتمه کار نیمروز دوم و «نماز عشا» برای خاتمه کار شبانه‌روز است.
حضرت در ادامه فرمود : «اول وقت نماز صبح، طلوع فجر است و هر کسی می تواند نگاه کند و سپیده را ببیند ، نماز ظهر هم به همین نحو» (اخبار الرّضا ، جلد ۲ ، صفحه ۲۳۰)
در سال ما چهار فصل داریم : بهار، تابستان ، پاییز ، زمستان.
در یک شبانه روز نیز چهار فصل داریم : از اول طلوع فجر تا قبل از ظهر بهار است. پیش از ظهر تا ساعاتی بعد از ظهر تابستان. از آن موقع تا مقداری از شب پاییز است و از آن طرف تا آخر شب زمستان است.
همانطور که بهار بهترین است، اول روز ـ بین الطلوعین ـ هم بهترین زمان است که روزی در آن وقت قسمت می‌شود و مهمترین زمان برای تفکر نیز است. پس نماز صبح به عنوان شروع کار است نه فقط یک تکلیفِ واجب که بعد از آن بگیریم بخوابیم. نماز صبح را اول اذان بخوانید و تا موقع آفتاب نخوابید.
(تمثیلات آیت الله حائری شیرازی ، جلد 2 ؛ خلاصه ای از صفحه ۳۳.)
امور مادی مثل حوض هستند و امور معنوی مثل چاه.
شما اگر به مهمانتان از آب حوض بدهید هفت، هشت نفر، بیست نفر که آب بر داشتند یا وضو گرفتن یا خوردند آب تمام می‌شود اما چاه چطور؟
اگر همه هم بیایند از این آب بردارند آبش زیادتر می شود که کمتر نمی‌شود.
زیارت [و نماز مستحبی] مثل آب چاه است هرچه از آن بردارید [و پاداش آن را به دیگران هدیه دهید] آبش بیشتر می شود. پس هر که را می‌توانید در نیت کار خوب خود شریک کنید. [مثلاً نماز مستحبی را به همه امامان ، صالحان، شهیدان و همه دوستان اهل بیت هدیه کنید و طبق روایات به همه پاداش یکسان می‌رسد بدون آنکه از پاداش شما چیزی کم شود]
(تمثیلات آیت الله حائری شیرازی ، جلد ۲ ؛ خلاصه ای از صفحه ۴۶.)
برخی از مرض‌ها که در رحم به جنین وارد می‌شود در آنجا برای او درد و عذاب ندارد، بلکه پس از تولد درد و رنج و عذاب آن مرض به سراغ او می‌آید مثلاً اگر پای جنین یا دستگاه گوارش ناقص و معیوب باشد چون در رحم ، به آنها احتیاجی ندارد متوجه مرض و نقص و عذاب‌شان می شود ولی پس از تولد، وقتی می‌خواهد در این دنیا راه رود ، یا عمل گوارش غذا را انجام دهد تازه درد و عذاب آن نقص و مرض را احساس می کند. به عبارت دیگر وقوع بیماری در یک زمان و بروز درد و رنج آن در زمان دیگری رخ می دهد.
گناهان مثل ترک نماز و ظلم به دیگران در این دنیا از انسان سر می زند اما آثارش در آخرت احساس می‌شود و انسان را عذاب می دهد.
[طبق آیات قرآن بی نماز، کور وارد محشر می شود. او از خدا می پرسد: «چرا مرا نابینا محشور کردی در حالی که در دنیا بینایی داشتم؟» در جواب می شنود: «همان گونه كه آيات ما به تو رسيد و تو آنها را فراموش كردى، امروز هم ما تو را فراموش می کنیم و مشکل تو را حل نمی کنم.»
یعنی کوری آخرت نتیجه عمل دنیایی توست مثل کوری در دنیا که نتیجه اشتباهات جنین در رحم مادر است، البته دومی سرزنش ندارد چون اختیار نداشته و کوتاهی نکرده ولی اولی با اختیار خودش نماز را ترک کرده است]
«وَ مَنْ أَعْرَضَ عَنْ ذِكْرِي فَإِنَّ لَهُ مَعِيشَةً ضَنْكاً وَ نَحْشُرُهُ يَوْمَ الْقِيامَةِ أَعْمى ـ قالَ رَبِّ لِمَ حَشَرْتَنِي أَعْمى وَ قَدْ كُنْتُ بَصِيراً ـ قالَ كَذلِكَ أَتَتْكَ آياتُنا فَنَسِيتَها وَ كَذلِكَ الْيَوْمَ تُنْسى» «سوره طه : آیه ۱۲۴»
(تمثیلات آیت الله حائری شیرازی ، جلد ۲ ؛ خلاصه ای از صفحه ۷۲. با مقداری اضافات.)