ﭽ گلچین کتاب مجموعه داستان نماز ابرار
ﭽ گلچین کتاب مجموعه داستان نماز ابرار؛ محمد صحتی سردرودیﭼ
عشق به نماز
«تمام نمازهای مرا که در طول عمر خوانده ام به نیابت از من دوباره بخوانید».
وقتی که این وصیت شگفت آور، آن هم از عالم بزرگوار سید مرتضی «علم الهدی» شنیده شد، همه ی نزدیکان و دوستان سید، تعجب کردند، یکی از نزدیکان با شگفتی پرسید:
شما که اهمیت زیادی به نماز می دادید و همیشه پیش از فرارسیدن وقت نماز وضو گرفته و بر روی سجاده می نشستید تا وقت نماز فرارسد، حال چه شد که این گونه وصیت می کنید؟!
سید مرتضی فرمود: «آری من علاقه مند به نماز بودم و از آن لذت فراوان و فوق العاده می بردم و تصور من این است که شاید نمازهای من صد در صد خالص برای خدا انجام نگرفته بلکه لذت روحی و معنوی خودم نیز در آنها تأثیر داشته است.
پس نمازهایم را به نیابت از من قضا کنید چون اگر یک درصد از نمازهایم هم برای خاطر غیر خدا انجام گرفته باشد، شایسته ی درگاه الهی نیست.»
(داستان نماز ابرار؛ محمد صحتی سردرودی ، ص ۱۸)
کار پاکان را قیاس
یکی از سالها، در شب 21 رمضان، در مسجد شیخ انصاری، در نجف اشرف مجلس بسیار باشکوهی ترتیب داده بودند و علماء و فضلاء و بازاریان و اقشار مردم در مسجد گرد آمده بودند. آیت الله مدنی بالای منبر رفت و سخنی گفت که مجلس را منقلب ساخت و دلها را تکان داد. فرمود:
«رفقا! شماها امشب آمده اید از گناهانتان در پیشگاه خداوند تبارک و تعالی توبه کنید، ولی من خدا را شاهد می گیرم که آمده ام از اعمال و عبادتهایم توبه کنم زیرا فکر می کردم این اعمالی که انجام داده ام عبادت خداوند بوده است، اما حالا می فهمم که آنها توهین به ذات مقدس حق تعالی بود. امشب می خواهم از آن عبادتها هم توبه کنم.»
«حسنات الابرار سیئات المقربین»
عابدان از گناه توبه کنند
عارفان از عبادت، استغفار
(داستان نماز ابرار؛ محمد صحتی سردرودی ، ص ۲۲)
هر روز در سجده، هر لحظه در معراج
میرزا جواد آقا ملکی تبریزی : «استادی داشتیم که مرد عارف و کامل بود. مانند او در تهذیب و معرفت ندیده بودم.
روزی از او پرسیدم که در اصلاح نفس و جلب معارف، چه عملی را تجربه کرده است؟
گفت: من عملی را مؤثرتر از این ندیدم که در هر شبانه روز با مداومت و پیوستگی و در یک سجده ی طولانی، این آیه خوانده شود:
« لا إِلهَ إِلَّا أَنْتَ سُبْحانَكَ إِنِّی كُنْتُ مِنَ الظَّالِمِینَ »
و به هنگام گفتن ذکر، خود را در زندان و به زنجیرهای اخلاق رذیله بسته بیند. آنگاه اقرار کند بارالها این کار را تو بر من نکردی و تو بر من ستم روا نداشتی بلکه این من بودم که بر خود ستم کردم و خود را به اینجا انداختم.»
(داستان نماز ابرار؛ محمد صحتی سردرودی ، ص ۲۴)