چه كنيم كه نماز در دید ما اهمیت پیدا کند؟

ب) توجه به آثار و پاداش‏های نماز

توجه به مزد و پاداش و مقدار آن، در "اهمیت قائل شدن برای یک عمل" بسیار مؤثر است. مثلاً اگر سه نفر، از نجّاري درخواست کنند که برایشان ميزي بسازد و هر كدام مبلغي را پيشنهادكنند؛ مثلاً اولی هزار تومان، دومی ده‌هزار تومان و سومی صدهزار تومان. طبیعی است که میزهایی که آن نجار برای هر کدام خواهد ساخت، از نظر استحکام و زیبایی متفاوت با میز نفر دیگر خواهد بود. در ادامه به نمونه‌هايي از آثار عظيم نماز اشاره مي‌كنيم:

نماز، كفارة گناهان

سلمان می‏گوید:زیر سایۀ درختی در کنار رسول خداＢبودیم. آن حضرت شاخه‏ای از آن را گرفته، تکان دادند. برگ‏هایی از آن بر زمین ریخت. فرمودند:"نمی‏پرسید که چرا چنین کردم؟" گفتیم: بفرمایید. فرمودند:"هنگامی که مسلمانی به نماز می‏ایستد گناهانش مانند برگ‏های این درخت بر زمین می‏ریزد".[1]

همچنین پیامبرＢفرمودند:"اگر بر در خانه شما نهری باشد و شما در شبانه روز، پنج بار بدن را در نهر شستشو دهيد، آیا اثرى از چرك و آلودگى در بدنتان باقی خواهد ماند؟" گفتیم:نه. فرمودند: "همانا مَثَل نماز در ميان شما، مانند نهرى است كه هر بار نماز در شبانه‏روز، اثر گناهان گذشته را از بين مى‏برد".[2]

نماز دارای ثواب عظيم

نماز واجب معادل هزار حج و هزار عمرۀ مقبول دانسته شده است؛ امام صادقＡفرمودند:"بعد از شناخت اللَّه، هيچ طاعتى را با ارج‏تر و پربهاتر از نماز نمى‏شناسم… و یک نماز واجب در نزد خداوند با هزار حج و هزار عمره‏ای که به خوبی انجام شود و مقبول درگاه الهی واقع شود برابر است".

امام حسن عسگرىＡاز پدرش و او از پدرانش تا اميرالمؤمنينＤو او از رسول خداＢو ایشان از خداوند متعال، نقل كرده كه حضرت حق فرمود:"من سورۀ فاتحه الكتاب را ميان خود و بندگانم تقسيم كرده‏ام كه نصفش مال من است و نصفش مال بندگانم و هر چه كه بنده‏ام از من درخواست كند اجابت مى‏نمايم. وقتى كه بنده‏اى بگويد:بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ‏ خداوند متعال مى‏فرمايد:بنده‏ام مرا ستایش كرد و مى‏داند که نعمت‌هايى كه دارد از من است و بلاهايى كه هست از ناحيه من مى‏باشد كه اگر از او بردارم دربارۀ او احسان كرده‏ام. شما ملائكه‏ها را شاهد مى‏گيرم كه من نعمت‌هاى آخرت را هم به نعمت‌هاى دنياى بنده‏ام اضافه مى‏كنم و بلاهای دنیا از او را دفع مى‏كنم، همان‏طورى كه بلاهاى آخرت را از او دفع كردم. وقتى كه بنده مى‏خواند:الرحمن الرحيم. خداوند مى‏فرمايد:بنده‏ام شهادت به رحمان و رحيم بودن من داد. من هم شما را شاهد مى‏گيرم كه رحمت خود را در بارۀ او زيادتر كنم و از عطاهاى خود به وی ببخشم. وقتى كه بنده بگويد:مالِكِ يَوْمِ الدِّينِ‏. خداوند متعال مى‏فرمايد:من شما را شاهد مى‏گيرم؛ چون او اعتراف به اين كرد كه من صاحب روز پاداش هستم من هم در آن روز، حساب او را آسان‏تر مى‏كنم، حسنات وى را قبول مى‏كنم و از گناهانش در مى‏گذرم و وقتى كه بنده در نماز مى‏گويد:إِيَّاكَ نَعْبُدُ خداوند مى‏فرمايد:بنده‏ام راست گفت؛ من را عبادت مى‏كند. من شما را شاهد مى‏گيرم كه براى عبادت اين بنده‏ام چنان ثوابى بدهم كه مخالفان عبادت او به آن ثواب غبطه بخورند و وقتى كه بنده‏ مى‏گويد:و إِيَّاكَ نَسْتَعِينُ‏ خداوند مى‏فرمايد:اين بنده از من يارى خواست و به من پناه آورد. من شما را شاهد مى‏گيرم كه او را در كارهايش يارى دهم و در سختي‌ها از او حمايت كنم و روز قيامت هم دست او را بگيرم و داخل بهشت بكنم و وقتى كه بنده مى‏گويد:اهْدِنَا الصِّراطَ الْمُسْتَقِيمَ‏ تا آخر سوره‏ حمد خداوند مى‏فرمايد: اين صراط مستقيم براى بنده من است. آنچه را كه از من خواست به وی مى‏دهم و او را از هر چه كه مى‏ترسيد ایمنی بخشیدم".


[1]. حر عاملی، وسائل الشيعة، ج‏4، ص 30، ح 7.

[2]. متقی هندی، کنزالعمال، ج 7، ح 18931.