چه كنيم كه نماز در دید ما اهمیت پیدا کند؟
چه كنيم كه نماز در دید ما اهمیت پیدا کند؟
ج) توجه به جايگاه نماز در دين
نماز، رأس اسلام
پیامبرＢزمانی که معاذبنجبل را به یمن فرستادند در ضمن سفارشاتشان به او فرمودند:"يَا مُعَاذُ عَلِّمْهُمْ كِتَابَ اللَّهِ… وَ لْيَكُنْ أَكْثَرُ هَمِّكَ الصَّلَاةَ- فَإِنَّهَا رَأْسُ الْإِسْلَامِ بَعْدَ الْإِقْرَارِ بِالدِّين"؛ کتاب خدا را به ایشان بیاموز… و بیشترین همت خود را متوجه نماز کن چرا که پس از پذیرش اصل دین، نماز مهمترین جایگاه را دارد.[1]
نماز، چهرۀ دين
مُحَمَّدٌ عَنْ سَهْلِ بْنِ زِيَادٍ عَنِ النَّوْفَلِيِّ عَنِ السَّكُونِيِّ عَنْ جَعْفَرٍ عَنْ أَبِيهِＡقَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ Ｂ: "لِكُلِّ شَيْءٍ وجْهٌ و وجْهُ دِينِكُمُ الصّلَاةُ فَلَا يَشِينَنَّ أَحَدُكُمْ وجْهَ دِينِهِ و لِكُلِّ شَيْءٍ أَنْفٌ و أَنْفُ الصَّلَاةِ التَّكْبِير"؛ هر چیزی چهرهای دارد و چهرۀ دین شما نماز است پس مبادا شخصی چهرۀ دینش را زشت و نازیبا گرداند و هر چیزی شروعی دارد و شروع نماز با تکبیر است.[2]
نماز، دوست داشتنی‌ترین کار پیش خدا
عَنْ زَيْدٍ الشَّحَّامِ عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ Ａقَالَ: "سَمِعْتُهُ يَقُولُ أَحَبُّ الْأَعْمَالِ إِلَى اللَّهِ عَزَّ و جَلَّ الصَّلَاةُ و هِيَ آخِرُ و صَايَا الْأَنْبِيَاءِＡ فَمَا أَحْسَنَ الرَّجُلَ يَغْتَسِلُ أَوْ يَتَوَضَّأُ فَيُسْبِغُ الْوُضُوءَ ثُمَّ يَتَنَحَّى حَيْثُ لَا يَرَاهُ أَنِيسٌ فَيُشْرِفُ عَلَيْهِ و هُوَ رَاكِعٌ أَوْ سَاجِدٌ إِنَّ الْعَبْدَ إِذَا سَجَدَ فَأَطَالَ السُّجُودَ نَادَى إِبْلِيسُ يَا ويْلَاهْ أَطَاعَ و عَصَيْتُ و سَجَدَ و أَبَيْت".
زید شحام میگوید از امام صادق Ａشنیدم که فرمود:خداوند عز و جل نماز را بیش از سایر کارها دوست دارد و نماز آخرین سفارش همۀ پیامبرانＤ است. چه منظرۀ زیبایی است! این که شخصی غسل کرده یا وضوی کاملی گرفته، در مکانی خلوت به دور از چشم دیگران به رکوع و سجده مشغول شود. زمانی که بندهای سر بر خاک مینهد و سجده میکند صدای شیطان به نالۀ بلند میشود که ای وای این بنده، خدا را اطاعت کرد و من نافرمانی کردم و او سجده کرد و من امتناع نمودم.[3]
نماز، نور چشم پيامبرＢ
آن حضرت به ابوذر فرمودند:"يَا أَبَاذَرٍّ جَعَلَ اللَّهُ جَلَّ ثَنَاؤُهُ قُرَّةَ عَيْنِي فِي الصَّلَاةِ- و حَبَّبَ إِلَيَّ الصَّلَاةَ- كَمَا حَبَّبَ إِلَى الْجَائِعِ الطَّعَامَ و إِلَى الظَّمْآنِ الْمَاءَ- و إِنَّ الْجَائِعَ إِذَا أَكَلَ شَبِعَ و إِنَ الظَّمْآنَ إِذَا شَرِبَ رَوِيَ- و أَنَا لَا أَشْبَعُ مِنَ الصَّلَاةِ"؛ ای اباذر خداوند نور چشم مرا در نماز قرار داده است و چنان مرا مشتاق نماز کرده که گرسنه را مشتاق به غذا و تشنه را مشتاق به آب و اشتیاق گرسنه و تشنه به غذا و آب گذرا است ولی من از نماز سیر نمی‌شوم.[4]
[1]. مجلسی، بحار الأنوار، ج74، ص127، باب 6.
[2]. کلینی، الكافي، ج6، ص24.
[3]. کلینی، الكافي، ج6، ص8.
[4]. مجلسی، بحار الأنوار، ج74، ص77، باب 4.