چرا در هر نماز خواندن خواندن سورۀ توحید مستحب است؟

برای رسیدن به پاسخ این سؤال به گوشه‌هايي از اهميت سورۀ توحيد اشاره می­کنیم تا اهمیت آن بر سایر سوره­های قرآن بعد از حمد مشخص گردد؛ زیرا اگر این نکته ثابت شود دلیل تأکید بر قرائت آن در نماز به دست خواهد آمد؛ چون نماز مهم­ترین رکن عبادی است و در آن باید اعمال و اذکار مهم گنجانده گردد:

قرائت آن، معادل قرائت یک‌سوم قرآن و یک‌سوم تورات و یک‌سوم انجيل و یک‌سوم زبور؛

امام صادقＡفرمودند: "هر کس سوره توحید را بخواند، گویی یک سوم همۀ کتاب­های آسمانی یعنی قرآن و تورات و انجیل و زبور را تلاوت نموده است".[1]

قرائت آن موجب آمرزش گناهان؛

رسول خداＢفرمود: "هر كس هنگام خواب سورۀ "قل هو اللَّه احد" را صد مرتبه‏ بخواند، خداوند گناهان‏ پنجاه سال‏ او را مى‏آمرزد".[2]

محبت به آن نشانۀ محبت خداوند؛

عَنْ عِمْرَانَ بْنِ حُصَيْنٍ: أَنَّ النَّبِيَّＢبَعَثَ سَرِيَّةً و اسْتَعْمَلَ عَلَيْهَا عَلِيّاًＡفَلَمَّا رَجَعُوا سَأَلَهُمْ فَقَالُوا كُلٌّ خَيْرٌ غَيْرَ أَنَّهُ قَرَأَ بِنَا فِي كُلِّ صَلَاةٍ بِقُلْ هُوَ اللَّهُ أَحَدٌ فَقَالَ يَا عَلِيُّ لِمَ فَعَلْتَ هَذَا فَقَالَ لِحُبِّي ل"قُلْ هُوَ اللَّهُ أَحَدٌ" فَقَالَ النَّبِيُّ­Ｂمَا أَحْبَبْتَهَا حَتَّى أَحَبَّكَ اللَّهُ عَزَّ و جَل‏.

عمران­بن­حصین می­گوید: پیامبرＢلشکری را به فرماندهی علیＡگسیل داشتند و پس از بازگشت لشکر از ایشان دربارۀ آن حضرت سؤال کردند. لشکریان در پاسخ گفتند: علیＡاز هر جهت خوب و شایسته بود جز اینکه در همۀ نمازهای جماعت، پس از حمد، "قل هوالله احد" می­خواند. پیامبرＢاز علیＡعلت را پرسیدند. حضرت فرمود: "آخر من به سورۀ قل هوالله احد علاقۀ خاصی دارم". پیامبرＢفرمودند: "دلیل این محبت خاص این است که خداوند به تو محبت ویژه‌ای دارد".[3]

قرائت مستمر آن سبب توجه ویژه فرشتگان به شخص.

سكونى از امام صادقＡو آن حضرت از پدر بزرگوارش امام محمد باقرＡروايت كرده است كه رسول خداＢبر جنازۀ سعد­بن­معاذ نماز خواند و فرمود: "هفتاد هزار فرشته كه جبرئيلＡنيز در ميان آنان بود، بر جنازه او نماز خواندند. از جبرئيل پرسيدم كه او چه عملى انجام داده بود که این شايستگى را پيدا كرد كه شما بر جنازه او نماز خوانديد؟" گفت: "به‏ خاطر اينكه سوره‏ قُلْ‏ هُوَ اللَّهُ‏ أَحَدٌ را در حالت ايستاده و نشسته، سواره و پياده و در حال رفت و آمد تلاوت مى‏كرد".[4]


[1]. کلینی، الكافي، ج‏4، ص644، ح 12.

[2]. همان، ج‏4، ص 458، ح 49).

[3]. شیخ صدوق، توحيد، ص 94، ح 4.

[4]. همان، ص 95، ح 4.