سرّ اینکه در نماز، صلوات فرستادن بر پیامبر اکرمＢو اهل بیتشＤواجب شده، چیست؟

یک. باید توجه داشت که خداوند متعال از صلوات پیوستۀ خود و فرشتگان بر پیامبر اکرمＢخبر داده و همگان را به این موضوع و به تسلیم در پیشگاه ایشان فرمان داده است و روشن است که چیزی که برای خدواند مهم است مسلما برای دیگران نیز مهم است؛ علاوه بر اینکه مخاطب ما در صلوات، خود خداوند است و از او درخواست تحیت و درود بر اهل بیتＤمی­کنیم.

"إِنَّ اللَّهَ و مَلائِكَتَهُ يُصَلُّونَ عَلَى النَّبِيِّ يا أَيُّهَا الَّذينَ آمَنُوا صَلُّوا عَلَيْهِ و سَلِّمُوا تَسْليماً"؛[1] همانا خدا و فرشتگانش بر پیامبر رحمت می‌فرستند، ای کسانی که ایمان آورده‌اید! برای او طلب رحمت نمایید و چنان که شایسته است بر او سلام کنید.

دو. صلوات بر پیامبر و آل او موجب صلوات مضاعف خداوند بر فرستندۀ صلوات است. پس ما با صلوات در نماز، تحیت و درود خداوند بر بر خودمان را به دست می‌آوریم.

اسحاق­بن­فروخ گويد: حضرت صادقＡفرمود: "اى اسحاق هر كه ده بار بر محمد و آل محمدＢصلوات بفرستد، خداوند و فرشتگان صد بار بر او صلوات می‌فرستند و هر كه صد بار بر محمد و آل محمد صلوات فرستد خداوند و فرشتگانش هزار بار بر او صلوات فرستند، آيا گفتار خداى عز و جل را نشنيده‏اى که فرمود: اوست كسي كه بر شما درود مي‏فرستد و نيز ملائكۀ او تا شما را از ظلمت‏ها به سوي نور در آورد و خدا به مؤمنان مهربان است.[2]"[3]

به فرمودۀ پیامبر اعظمＢنماز میزان (ترازو) است و با صلوات در نماز، میزان عمل خود را سنگین می­کنیم. از امام باقر یا امام صادقＡروایت شده که فرمودند: "در ميزان (و ترازوى اعمال در قيامت) چيزى سنگين‏تر از صلوات بر محمد و آل محمدＢنيست و [پیش می‌آید] که اعمال مردى را در ميزان بگذارند و سبك باشد؛ ولی ثواب صلوات او را که بیاورند و آن را در ميزان بگذارند به سبب آن سنگين شود و (بر كفۀ ديگر) بچربد".[4]

خلاصه آنکه، نماز، عملی خواستنی و مورد توجه خداوند است و همان‌گونه که خداوند و ملائکۀ او بر پیامبر صلوات می­فرستند، دستور می­دهد مؤمنان نیز صلوات بفرستند و چه جایی برای این صلوات بهتر از نماز؟ علاوه بر اینکه خود وجود صلوات در نماز باعث می­شود تا مسلمانان هیچ‌‌گاه رسول خدا و تلاش‌های او برای اسلام را از یاد نبرند و از او با صلوات قدردانی کنند.


[1]. احزاب: 56.

[2]. احزاب: 43.

[3]. کلینی، اصول كافى، ج 4، ص 251.

[4]. همان، ج 4، ص 252.