وجه خدا (... يُرِيدُونَ وَجْهَ اللَّهِ ...).
وجه خدا
(... يُرِيدُونَ وَجْهَ اللَّهِ ...).[1]
وجه به اولين قسمت هر چيزى گفته مىشود كه در معرض ديد انسان قرار مىگيرد؛ خواه آن چيز حسّى باشد يا غير حسّى، همچون جايگاه و ارزشهاى اجتماعى.
قرآن در بسيارى از آيات «وجه» را به خدا نسبت داده است.
«وجه» در قرآن به معانى زير آمده است؛
1. ذات پاك پروردگار عالم.[2]
2. جهت و سمت و سوى پروردگار.[3]
3. رضايت و خشنودى خدا.[4]
4. عظمت حضرت حق.[5]
براى هريك از معانى چهارگانه فوق آيات فراوانى در قرآن آمده است اما چيزى كه هست در معناى هريك از آيات كه از «وجه» خدا سخن مىگويد، اختلاف نظريه فراوانى در ميان مفسران ديده مىشود. نظريه علامه فقيد صاحب الميزان در تعريف «وجه» خدا چنين است:
وجه خداى تعالى همان اسماء حسنى و صفات عليايى است كه متوجهين به درگاهش با آنها متوجه خدا مىشوند و به وسيله آنها خدا را مىخوانند و عبادت مىكنند، همچنانكه خودش فرمود: (وَ لِلّهِ الْأَسْماءُ الْحُسْنَى فَادْعُوهُ بِهَا ...) (اعراف- 180).[6]
اکبر دهقان ؛ هزار و يك نكته از قرآن كريم؛ ج1، ص: 5
[1] ( 6). روم 38
[2] ( 7). قصص 88
[3] ( 8). انعام 52
[4] ( 9). روم 38
[5] ( 10). رعد 22
[6] ( 1). الميزان 13/ 302