اذن الهى اذن الهى بر دو قسم است:
اذن الهى
اذن الهى بر دو قسم است:
1. اذن تكوينى؛ اگر خداوند به چيزى اجازه دهد، آن چيز مىتواند واقع شود وگرنه رخ نخواهد داد. ممكن است چيزى از نظر شرع حرام باشد، ولى خداوند به جهت آزمون مردم به آن اذن تكوينى دهد، مانند تأثير سحر؛ (يُعَلِّمُونَ النَّاسَ السِّحْرَ ... فَيَتَعَلَّمُونَ مِنْهُمَا مَا يُفَرِّقُونَ بِهِ بَيْنَ الْمَرْءِ وَ زَوْجِهِ وَ مَا هُمْ بِضَارِّينَ بِهِ مِنْ أَحَدٍ إِلَّا بِإِذْنِ اللَّهِ).[1]
2. اذن تشريعى، مانند؛ (أُذِنَ لِلَّذِينَ يُقَاتَلُونَ بِأَنَّهُمْ ظُلِمُوا).[2]
3. اذن تشريعى همراه تكوينى؛ (كَمْ مِن فِئَةٍ قَلِيلَةٍ غَلَبَتْ فِئَةً كَثِيرَةً بِإِذْنِ اللَّهِ).[3]
يعنى خداوند به رزمندگان هم اذن تكوينى داده و هم اذن تشريعى. نه تنها كارشان را امضا كرده، بلكه بدان نيز امر كرده و وسيله پيروزى آنها را تكويناً فراهم كرده است.
نمونه ديگر در اينكه اذن تكوينى و تشريعى با هم است؛ (وَ مَا أَرْسَلْنَا مِن رَسُولٍ إِلَّا لِيُطَاعَ بِإِذْنِ اللَّهِ)[4].[5]
اکبر دهقان ؛ هزار و يك نكته از قرآن كريم؛ ج1، ص: 8
[1] ( 7). بقره 102
[2] ( 1). حج 39
[3] ( 2). بقره 249
[4] ( 3). نساء 64
[5] ( 4). تسنيم ج 14 ص 336