مهجوريّت قرآن اما اين
مهجوريّت قرآن
اما اين درد را به كجا بايد برد كه كتابى با اين ويژگىهاى بى نظير، نه در گستره جوامع اسلامى و نه حتّى در ميان ما و در حوزههاى علميه، آن گونه كه شايد و بايد، مورد توجه و بهره بردارى نيست.
آية اللَّه بهجت رحمه الله از امام خمينى قدس سره نقل كردهاند كه مرحوم آية اللَّه حاج شيخ عبدالكريم حائرى فرموده است:
عامّه، عترت را كنار گذاشتند و خاصّه، قرآن را![1]
چنين است كه در قيامت، آورنده و ابلاغ كننده قرآن، به فرستنده آن، بدينسان، گله مىكند:
«وَ قالَ الرَّسُولُ يا رَبِّ إِنَّ قَوْمِي اتَّخَذُوا هذَا الْقُرْآنَ مَهْجُوراً؛[2]
و پيامبر [خدا] گفت: پروردگارا! قوم من اين قرآن را رها كردند».
البته در ايران، پس از پيروزى انقلاب اسلامى، اقدامات فراوانى به منظور وارد كردن قرآن به صحنه زندگى صورت گرفته است؛ ولى بى ترديد، تا رسيدن به نقطه مطلوب و پايان دادن به مهجوريّت اين كتاب آسمانى، فاصله بسيار است.
[1] ر. ك: زمزم عرفان: ص 25. آية اللَّه بهجت در ادامه مىفرمايند:« البته معناى اين سخن، اين است كه هر دو طايفه، هر دو را كنار گذاشتند، زيرا قرآن و عترت، متلازم اند ...».
[2] الفرقان: آيه 30.