بهترین آیه قرآن
10. جامع الأحاديث للقمّي عن تميم بن حِذْيَم: كُنّا جُلوساً عِندَ أميرِالمُؤمِنينَ عليه السلام فَقالَ لِأَصحابِهِ: أيَّةُ آيَةٍ في كِتابِ اللَّهِ أرجى لَكُم أن تَكونَ فيهَا النَّجاةُ غَداً؟ فَقالَ رَجُلٌ مِنَ القَومِ: يا أميرَ المُؤمِنينَ، قَولُ اللَّهِ تَعالى: «إِنْ تَجْتَنِبُوا كَبائِرَ ما تُنْهَوْنَ عَنْهُ نُكَفِّرْ عَنْكُمْ سَيِّئاتِكُمْ وَ نُدْخِلْكُمْ مُدْخَلًا كَرِيماً».[1]
قالَ: ما أحسَنَ ما نَظَرتَ! فَهَل عِندَكُم غَيرُ هذا؟
فَقالَ رَجُلٌ آخَرُ: نَعَم يا أميرَ المُؤمِنينَ، قَولُهُ تَعالى: «إِنَّ اللَّهَ لا يَغْفِرُ أَنْ يُشْرَكَ بِهِ وَ يَغْفِرُ ما دُونَ ذلِكَ لِمَنْ يَشاءُ وَ مَنْ يُشْرِكْ بِاللَّهِ فَقَدْ ضَلَّ ضَلالًا بَعِيداً».
قالَ: ما أحسَنَ ما نَظَرتَ! فَهَل عِندَكُم غَيرُ هذا؟
فَقالَ رَجُلٌ آخَرٌ: نَعَم قَولُهُ تَعالى: «يا عِبادِيَ الَّذِينَ أَسْرَفُوا عَلى أَنْفُسِهِمْ لا تَقْنَطُوا مِنْ رَحْمَةِ اللَّهِ إِنَّ اللَّهَ يَغْفِرُ الذُّنُوبَ جَمِيعاً».
قالَ: ما أحسَنَ ما نَظَرتَ! فَهَل عِندَكُم غَيرُ هذا؟
قالَ: فَلَمّا رَأَوا أنَّهُم لا يُصيبونَ قالوا: اللَّهُ ورَسولُهُ وأميرُالمُؤمِنينَ أعلَمُ.
قالَ عليه السلام: ما فِي القُرآنِ آيَةٌ أرجى عِندي أن تَكونَ فيهَا النَّجاةُ غَداً مِن قَولِهِ: «وَ ما أَصابَكُمْ مِنْ مُصِيبَةٍ فَبِما كَسَبَتْ أَيْدِيكُمْ وَ يَعْفُوا عَنْ كَثِيرٍ»[2] فَما جازى بِهِ فِي الدُّنيا فَقَد جازى بِهِ، وما عَفا عَنهُ فَإِنَّهُ أحلَمُ وأكرَمُ مِن أن يَعفُوَ عَن شَيءٍ فِي الدُّنيا ثُمَّ يَعودُ فيهِ فِي الآخِرَةِ.[3]
810. جامع الأحاديث، قمّى- به نقل از تميم بن حِذيَم-: نزد امير مؤمنان عليه السلام نشسته بوديم كه خطاب به يارانش فرمود: «كدام آيه از كتاب خدا، شما را به نجات در فرداى قيامت، اميدوارتر مىكند؟».
مردى از ميان جمع گفت: اى امير مؤمنان! اين سخن خداوند متعال: «اگر از گناهان بزرگى كه از آنها نهى شدهايد، دورى گزينيد، بدىهاى شما را از شما مىزُداييم و شما را در جايگاهى ارجمند، در مىآوريم».
فرمود: «چه نظر خوبى! آيا كسى از شما، نظر ديگرى دارد؟».
مردى ديگر گفت: آرى، اى امير مؤمنان! اين سخن خداوند متعال: «خدا، اين را كه به او شرك ورزيده شود، نمىبخشايد و غير از آن را، براى هر كه بخواهد، مىبخشايد. هر كس به خدا شرك ورزد، به يقين، گناهى بزرگ، بر بافته است».
فرمود: «چه نظر خوبى! آيا كسى از شما، نظر ديگرى دارد؟».
مردى ديگر گفت: آرى. اين سخن خداوند متعال: «اى بندگان من كه بر خويشتن ستم كردهايد! از رحمت خدا، نوميد مشويد. در حقيقت، خدا همه گناهان را مىآمرزد».
فرمود: «چه نظر خوبى! آيا كسى از شما، نظر ديگرى دارد؟».
حاضران، وقتى ديدند كه نمىتوانند پاسخ درست را بگويند، گفتند: خدا و پيامبرش و امير مؤمنان، داناترند.
فرمود: «به نظر من، در قرآن، آيهاى اميدبخشتر به نجات در فرداى قيامت، از اين سخن خداوند نيست: «و هر [گونه] مصيبتى به شما برسد، به سبب دستاوردِ خود شماست، و [خدا] از بسيارى، در مىگذرَد». پس آنچه را در دنيا مجازات كرده كه كرده، و از آنچه گذشت كرده، [ديگر در آخرت بابت آن مجازات نمىكند و] خداوند، بردبارتر و بزرگوارتر از آن است كه در دنيا از چيزى گذشت كند و سپس در آخرت، بابت آن، مجازات نمايد».
[1] النساء: 31.
[2] الشورى: 30.
[3] جامع الأحاديث للقمّي: ص 181 وراجع: الدعوات: ص 167 ح 465 والفردوس: ج 4 ص 96 ح 6301.