الإمام الباقر عليه السلام: لَو يَعلَمُ النّاسُ ما في مَسجِدِ الكوفَةِ، لَأَعَدّوا لَهُ الزّادَ وَ الرَّواحِلَ مِن مَكانٍ بَعيدٍ، إنَّ صَلاةً فَريضَةً فيهِ تَعدِلُ حَجَّةً، و صَلاةً نافِلَةً تَعدِلُ عُمرَةً.

امام باقر عليه السلام: اگر مردم آنچه را كه در مسجد كوفه است، مى‏دانستند، از راه دور براى آن، توشه و مَركب‏هايى فراهم مى‏ساختند. همانا نماز واجب در آن، برابر با حجّى است و نماز مستحب، برابر با عمره‏اى است.

بحار الأنوار: ج 83 ص 376

الكافي عن هارون بن خارجة عن الإمام الصادق عليه السلام، قالَ: قالَ لي: يا هارونَ بنَ خارِجَةَ! كَم بَينَكَ و بَينَ مَسجِدِ الكوفَةِ، يَكونُ ميلًا؟ قُلتُ: لا، قالَ: فَتُصَلّي فيهِ الصَّلَواتِ كُلَّها؟ قُلتُ: لا.

فَقالَ: أما لَو كُنتُ بِحَضرَتِهِ لَرَجَوتُ ألّا تَفوتَني فيهِ صَلاةٌ، و تَدري ما فَضلُ ذلِكَ المَوضِعِ؟ ما مِن عَبدٍ صالِحٍ و لا نَبِيٍّ إلّا و قَد صَلّى في مَسجِدِ كوفانَ، حَتّى إنَّ رَسولَ اللّهِ صلى الله عليه و آله لَمّا أسرَى اللّهُ بِهِ، قالَ لَهُ جَبرَئيلُ عليه السلام: تَدري أينَ أنتَ يا رَسولَ اللّهِ السّاعَةَ؟ أنتَ مُقابِلُ مَسجِدِ كوفانَ.

قالَ: فَاستَأذِن لي رَبّي حَتّى آتِيَهُ فَاصَلِّيَ فيهِ رَكعَتَينِ. فَاستَأذَنَ اللّهَ عَزَّ و جَلَّ، فَأَذِنَ لَهُ ... و إنَّ الصَّلاةَ المَكتوبَةَ فيهِ لَتَعدِلُ ألفَ صَلاةٍ، و إنَّ النّافِلَةَ فيهِ لَتَعدِلُ خَمسَمِائَةِ صَلاةٍ، و إنَّ الجُلوسَ فيهِ بِغَيرِ تِلاوَةٍ و لا ذِكرٍ لَعِبادَةٌ، و لَو عَلِمَ النّاسُ ما فيهِ لَأَتَوهُ و لَو حَبوا.

الكافى به نقل از هارون بن خارجه: امام صادق عليه السلام به من فرمود: «اى هارون بن خارجه! فاصله [خانه‏] تو و مسجد كوفه چه قدر است؟ يك ميل هست؟». گفتم: نه.

فرمود: «آيا همه نمازهايت را در آن به جا مى‏آورى؟». گفتم: نه.

فرمود: «اگر من نزديك آن بودم، اميد داشتم كه هيچ نمازى در آن از من ترك نشود. مى‏دانى فضيلت آن مكان چه قدر است؟ هيچ بنده درستكار و يا پيامبرى نيست، جز آن كه در مسجد كوفه نماز گزارده است. حتّى پيامبر صلى الله عليه و آله هنگامى كه خداوند او را به معراج بُرد، جبرئيل عليه السلام به وى گفت: مى‏دانى اكنون كجايى، اى پيامبر خدا؟ تو در برابر مسجد كوفه‏اى.

فرمود: «از پروردگارم برايم رخصت بگير تا داخل آن شده، دو ركعت نماز بگزارم». پس، از خداوند اجازه طلبيد و خداوند به وى اجازه داد... هر نماز واجب در آن، برابر با يك هزار نماز است و نماز مستحب در آن، برابر با پانصد نماز است. نشستن در آن [حتّى‏] بدون تلاوت قرآن و ذكر، عبادت است و اگر مردم، فضيلتى را كه در آن است، مى‏دانستند، اگر چه چهار دست و پا، بدان روى مى‏آورند».

بحار الأنوار: ج 100 ص 398

الكافي عن الحسن بن علي بن أبي حمزة عن أبي بصير عن الإمام الصادق عليه السلام، قالَ: سَمِعتُهُ يَقولُ: نِعمَ المَسجِدُ مَسجِدُ الكوفَةِ، صَلّى فيهِ ألفُ نَبِيٍّ و ألفُ وَصِيٍّ، و مِنهُ فارَ التَّنّورُ، و فيهِ نُجِرَتِ السَّفينَةُ.

الكافى به نقل از حسن بن على بن ابى حمزه، از ابو بصير: از امام صادق عليه السلام شنيدم كه مى‏فرمود: «چه خوب مسجدى است، مسجد كوفه! در آن، يك هزار پيامبر و يك هزار جانشين [پيامبر] نماز گزارده‏اند و در آنجا آب از تنور جوشيد و كشتى [نوح‏] ساخته شد.»

بحار الأنوار: ج 83 ص 377

الإمام الرضا عليه السلام: الصَّلاةُ في مَسجِدِ الكوفَةِ فَردا، أفضَلُ مِن سَبعينَ صَلاةً في غَيرِهِ جَماعَةً.

امام رضا عليه السلام: نماز گزاردن به تنهايى در مسجد كوفه، از هفتاد نماز جماعت در غير آن، برتر است.

بحار الأنوار: ج 100 ص 397

الإمام الرضا عليه السلام: إنَّ مَسجِدَ الكوفَةِ بَيتُ نوحٍ عليه السلام، لَو دَخَلَهُ رَجُلٌ مائَةَ مَرَّةٍ لَكَتَبَ اللّهُ لَهُ مائَةَ مَغفِرَةٍ، لِأَنَّ فيهِ إجابَةَ دَعوَةِ نوحٍ عليه السلام، حَيثُ قالَ: «رَبِّ اغْفِرْ لِي وَ لِوالِدَيَّ وَ لِمَنْ دَخَلَ بَيْتِيَ مُؤْمِناً» ( نوح: 28)

امام رضا عليه السلام: مسجد كوفه، خانه نوح عليه السلام است. اگر كسى صد بار وارد آن شود، خداوند، يك‏صد بار آمرزش برايش مى‏نويسد؛ زيرا دعاى نوح عليه السلام است كه در باره‏اش به اجابت رسيده است، هنگامى كه عرضه داشت: «پروردگارا! مرا و پدر و مادرم و هر كس را كه باايمان به خانه‏ام در آيد، ببخشا».

بحار الأنوار: ج 100 ص 440

قصص الأنبياء عن أبي بصير عن الإمام الصادق عليه السلام: يا أبا مُحَمَّدٍ، كَأَنّي أرى نُزولَ القائِمِ في مَسجِدِ السَّهلَةِ بِأَهلِهِ و عِيالِهِ. قُلتُ: يَكونُ مَنزِلَهُ؟ قالَ: نَعَم، هُوَ مَنزِلُ إدريسَ عليه السلام، و ما بَعَثَ اللّهُ نَبِيّا إلّا و قَد صَلّى فيهِ، وَ المُقيمُ فيهِ كَالمُقيمِ في فُسطاطِ رَسولِ اللّهِ صلى الله عليه و آله، و ما مِن مُؤمِنٍ و لا مُؤمِنَةٍ إلّا و قَلبُهُ يَحِنُّ إلَيهِ، و ما مِن يَومٍ و لا لَيلَةٍ إلّا وَ المَلائِكَةُ يَأوونَ إلى هذَا المَسجِدِ يَعبُدونَ اللّهَ فيهِ.

يا أبا مُحَمَّدٍ، أما إنّي لَو كُنتُ بِالقُربِ مِنكُم ما صَلَّيتُ صَلاةً إلّا فيهِ، ثُمَّ إذا قامَ قائِمُنَا انتَقَمَ اللّهُ لِرَسولِهِ و لَنا أجمَعينَ.

قصص الأنبياء به نقل از ابو بصير: امام صادق عليه السلام فرمود: «اى ابا محمّد! گويا هم‏اكنون، اقامت قائم عليه السلام همراه با اهل و خانواده‏اش را در مسجد سهله مى‏بينم». گفتم: آيا منزلش آن جاست؟

فرمود: «آرى. آنجا منزل ادريس عليه السلام است. خداوند، هيچ پيامبرى را برنينگيخت، مگر آن كه آنجا نماز خواند. كسى كه در آن اقامت كند، همانند كسى است كه در خيمه پيامبر خدا اقامت كرده باشد. هر مرد و زن مؤمنى دل‏بسته اوست. و هيچ روز و شبى نيست، جز آن كه فرشتگان در اين مسجد، مأوا مى‏گزينند و در آن به عبادت خدا مى‏پردازند.

اى ابو محمّد! اگر من نزديك شما بودم، همه نمازهايم را فقط در آنجا مى‏خواندم. اگر قائم ما به پا خيزد، خداوند، انتقام پيامبرش و همه ما را [از دشمنان‏] خواهد گرفت».

بحار الأنوار: ج 100 ص 435