997. الإمام الصادق عليه السلام: كانَ أبي عليه السلام يَقولُ: خَمسُ دَعَواتٍ لا تُحجَبنَ عَنِ الرَّبِّ تَبارَكَ و تَعالى: دَعوَةُ الإِمامِ المُقسِطِ، و دَعوَةُ المَظلومِ؛ يَقولُ اللّهُ عز و جل: لَأَنتَقِمَنَّ لَكَ و لَو بَعدَ حينٍ، و دَعوَةُ الوَلَدِ الصّالِحِ لِوالِدَيهِ، و دَعوَةُ الوالِدِ الصّالِحِ لِوَلَدِهِ، و دَعوَةُ المُؤمِنِ لِأَخيهِ بِظَهرِ الغَيبِ، فَيَقولُ: و لَكَ مِثلُهُ.

997. امام صادق عليه السلام: پدرم عليه السلام مى‏فرمود: «پنج دعاست كه از درگاه خداوندگار تبارك و تعالى در پرده نمى‏ماند: دعاى پيشواى دادگستر، دعاى ستم‏ديده كه خداوند عز و جل‏] به وى [مى‏فرمايد:" هر آينه داد تو را مى‏ستانم، هر چند پس از چندى"، دعاى فرزند نيك براى پدر و مادرش، دعاى پدر نيك براى فرزندش، و دعاى مؤمن براى برادرش در غياب او كه خداوند] به وى [مى‏فرمايد:" براى تو نيز چنين باد"».

999. عنه عليه السلام: ثَلاثُ دَعَواتٍ لا يُحجَبنَ عَنِ اللّهِ تَعالى: دُعاءُ الوالِدِ لِوَلَدِهِ إذا بَرَّهُ، و دَعوَتُهُ عَلَيهِ إذا عَقَّهُ، و دُعاءُ المَظلومِ عَلى ظالِمِهِ، و دُعاؤُهُ لِمَنِ انتَصَرَ لَهُ مِنهُ، و رَجُلٌ مُؤمِنٌ دَعا لِأَخٍ لَهُ مُؤمِنٍ واساهُ فينا، و دُعاؤُهُ عَلَيهِ إذا لَم يُواسِهِ، مَعَ القُدرَةِ عَلَيهِ وَ اضطِرارِ أخيهِ إلَيهِ.

999. امام صادق عليه السلام: سه دعاست كه از درگاه خداوند متعال محجوب نمى‏ماند: دعاى پدر براى فرزندش هرگاه نسبت به پدرش فرمان‏بردار و نيكوكار باشد و نفرينش هرگاه نسبت به پدرش نافرمانى كند و او را بيازارد؛ نفرين ستم‏ديده درباره كسى كه به او ستم كرده است و دعايش در حقّ كسى كه داد وى را از او ستانده است؛ و دعاى مرد مؤمن براى برادر مؤمنش كه به خاطر ما به او كمك [مالى‏] كرده است و نفرينش درباره وى، هرگاه بتواند به او كمك [مالى‏] كند و برادرش به آن كمك نياز شديد داشته باشد و وى كمكش نكند.

باب هشتم: كسى كه حاجتش بى‏درخواست برآورده شود

1003. عنه صلى الله عليه و آله: مَن شَغَلَتهُ عِبادَةُ اللّهِ عَن مَسأَلَتِهِ، أعطاهُ اللّهُ أفضَلَ ما يُعطِي السّائِلينَ.

1003. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: هر كس عبادت خدا او را از درخواست كردن از وى باز دارد، خداوند بهترين چيزى را كه به درخواست‏كنندگان مى‏دهد، به او عطا مى‏كند.

1004. فاطمة عليها السلام: مَن أصعَدَ إلَى اللّهِ خالِصَ عِبادَتِهِ، أهبَطَ اللّهُ عز و جل إلَيهِ أفضَلَ مَصلَحَتِهِ.

1003. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: هر كس عبادت خدا او را از درخواست كردن از وى باز دارد، خداوند بهترين چيزى را كه به درخواست‏كنندگان مى‏دهد، به او عطا مى‏كند.

1005. الإمام الصادق عليه السلام: إنَّ العَبدَ لَيَكونُ لَهُ الحاجَةُ إلَى اللّهِ عز و جل، فَيَبدَأُ بِالثَّناءِ عَلَى اللّهِ وَ الصَّلاةِ عَلى مُحَمَّدٍ و آلِ مُحَمَّدٍ، حَتّى يَنسى حاجَتَهُ، فَيَقضيهَا اللّهُ لَهُ مِن غَيرِ أن يَسأَلَهُ إيّاها.

1005. امام صادق عليه السلام: بنده به خداوند عز و جل حاجتى دارد و شروع به ثناى خداوند و صلوات فرستادن بر محمّد و خاندان محمّد مى‏كند، تا جايى كه يادش مى‏رود حاجتى‏ داشته است. پس خداوند حاجتش را، بى‏آن كه آن را از خداوند درخواست كند، برايش برآورده مى‏سازد.

1006. عنه عليه السلام:- فيما يُقالُ في كُلِّ يَومٍ مِن رَجَبٍ-: يا مَن يُعطِي الكَثيرَ بِالقَليلِ، يا مَن يُعطي مَن سَأَلَهُ، يا مَن يُعطي مَن لَم يَسأَلهُ و مَن لَم يَعرِفهُ تَحَنُّنا مِنهُ و رَحمَةً، أعطِني بِمَسأَلَتي إيّاكَ جَميعَ خَيرِ الدُّنيا و جَميعَ خَيرِ الآخِرَةِ؛ وَ اصرِف عَنّي بِمَسأَلَتي إيّاكَ جَميعَ شَرِّ الدُّنيا و شَرِّ الآخِرَةِ؛ فَإِنَّهُ غَيرُ مَنقوصٍ ما أعطَيتَ، و زِدني مِن فَضلِكَ يا كَريمُ.

1006. امام صادق عليه السلام- در دعايى كه هر روز از ماه رجب خوانده مى‏شود-: اى كسى كه در برابر [عمل‏] اندك، [پاداش‏] بسيار مى‏دهد! اى كسى كه به هر كس از او درخواست كند، عطا مى‏نمايد! اى كسى كه به آن كس هم كه از او درخواست نكند و به آن كس هم كه خداشناس نيست، از سر شفقت و مهر، عطا مى‏كند! به من كه از تو درخواست مى‏كنم، هر چه خير دنيا و هر چه خير آخرت است، عطا فرما، و از من كه از تو درخواست مى‏كنم، جميع شرّ دنيا و آخرت را دور گردان چرا كه آنچه تو عطا كنى، بى‏كاست است و از فضل خود، مرا فزونى ده، اى صاحب كَرَم!

باب نهم: كسى كه دعايش مستجاب نمى‏شود

‏

«وَ قالَ الَّذِينَ فِي النَّارِ لِخَزَنَةِ جَهَنَّمَ ادْعُوا رَبَّكُمْ يُخَفِّفْ عَنَّا يَوْماً مِنَ الْعَذابِ * قالُوا أَ وَ لَمْ تَكُ تَأْتِيكُمْ رُسُلُكُمْ بِالْبَيِّناتِ قالُوا بَلى‏ قالُوا فَادْعُوا وَ ما دُعاءُ الْكافِرِينَ إِلَّا فِي ضَلالٍ».[1]

«و آنان كه در دوزخ‏اند به دوزخ‏بانان مى‏گويند: پروردگارتان را بخوانيد تا يك روز، عذاب ما را سبك گرداند. گويند: مگر پيامبرانتان دلايل روشن به سوى شما نياوردند؟ گويند: چرا. گويند: پس، بخوانيد؛ ولى دعاى كافران جز در بيراهه نيست».

«حَتَّى إِذا جاءَ أَحَدَهُمُ الْمَوْتُ قالَ رَبِّ ارْجِعُونِ* لَعَلِّي أَعْمَلُ صالِحاً فِيما تَرَكْتُ كَلَّا إِنَّها كَلِمَةٌ هُوَ قائِلُها وَ مِنْ وَرائِهِمْ بَرْزَخٌ إِلى‏ يَوْمِ يُبْعَثُونَ».[2]

«تا آنگاه كه مرگ يكى از ايشان فرا رسد، گويد: «پروردگارا! مرا باز گردان. شايد من در آنچه وا نهاده‏ام، كار نيكى انجام دهم». نه چنين است. اين، سخنى است كه او گوينده آن است و پيشاپيش آنان، برزخى است تا روزى كه برانگيخته شوند».‏

[1] غافر: 49 و 50.

[2] المؤمنون: 99 و 100.