فداییان امام هادی علیه السلام

773. الإمام الباقر عليه السلام: أوحَى اللّهُ إلى موسَى بنِ عِمرانَ: لا تَزنِ فَأَحجُبَ عَنكَ نورَ وَجهي، و تُغلَقَ أبوابُ السَّماواتِ دونَ دُعائِكَ.

773. امام باقر عليه السلام: خداوند به موسى بن عمران وحى فرمود كه: «زنا مكن، كه پرتو رويم را از تو باز مى‏دارم و درهاى آسمانها به روى دعايت بسته مى‏شوند».

3/ 6 شرابخوارى‏

774. المعجم الكبير عن القاسم أبي عبد الرحمن: سَمِعتُ رَسولَ اللّهِ صلى الله عليه و آله يَقولُ فِي الخَمرِ: مَن وَضَعَها عَلى كَفِّهِ لَم تُقبَل لَهُ دَعوَةٌ، و مَن أدمَنَ عَلى شُربِها سُقِيَ مِنَ الخَبالِ‏.[1]

774. المعجم الكبير- به نقل از ابو عبد الرحمن، قاسم-: از پيامبر خدا شنيدم كه درباره شراب مى‏فرمايد: «هر كه آن را در كف بگيرد، هيچ دعايى از او پذيرفته نمى‏شود، و هر كه بر نوشيدن آن مداومت ورزد، از چركابه اهل دوزخ‏[2] به او نوشانده مى‏شود».

3/ 7 ترك امر به معروف و نهى از منكر

775. رسول اللّه صلى الله عليه و آله: يا أيُّهَا النّاسُ! إنَّ اللّهَ عز و جل يَقولُ: مُروا بِالمَعروفِ، وَ انهَوا عَنِ المُنكَرِ مِن قَبلِ أن تَدعوني فَلا اجيبَكُم، و تَسأَلوني فَلا اعطِيَكُم، و تَستَنصِروني فَلا أنصُرَكُم.[3]

775. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: اى مردم! خداوند عز و جل مى‏فرمايد: «امر به معروف و نهى از منكر كنيد، پيش از آن كه مرا بخوانيد و پاسختان ندهم، يا از من بخواهيد و عطايتان نكنم، يا از من يارى طلبيد و يارى‏تان نرسانم».

777. الإمام عليّ عليه السلام: لا تَترُكُوا الأَمرَ بِالمَعروفِ وَ النَّهيَ عَنِ المُنكَرِ، فَيُوَلِّيَ اللّهُ أمرَكُم شِرارَكُم، ثُمَّ تَدعونَ فَلا يُستَجابُ لَكُم عَلَيهِم.

777. امام على عليه السلام: امر به معروف و نهى از منكر را ترك نكنيد كه خداوند، امور شما را به دست بَدانتان مى‏سپارد، و آنگاه نفرينشان مى‏كنيد؛ امّا نفرينتان پذيرفته نمى‏شود.

3/ 8 سبُك شمردن نماز

778. رسول اللّه صلى الله عليه و آله‏- لِفاطِمَةَ عليها السلام-: يا فاطِمَةُ، مَن تَهاوَنَ بِصَلاتِهِ مِنَ الرِّجالِ وَ النِّساءِ ابتَلاهُ اللّهُ بِخَمسَ عَشرَةَ خَصلَةً: سِتٌّ مِنها فِي دارِ الدُّنيا ... فَأَمَّا اللَّواتي تُصيبُهُ في دارِ الدُّنيا ... و لا يَرتَفِعُ دُعاؤُهُ إلَى السَّماءِ، وَ السّادِسَةُ لَيسَ لَهُ حَظٌّ في دُعاءِ الصّالِحينَ.

778. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله- به فاطمه عليها السلام-: اى فاطمه! هر كس، از مرد و زن، نمازش را سبك بشمارد، خداوند او را به پانزده چيز مبتلا مى‏كند: شش‏تاى آنها در سراى دنياست ... و آن شش چيزى كه در سراى دنيا به او مى‏رسد، اين است كه: ... و [پنجم‏] دعايش به آسمان بالا نمى‏رود، و ششم، براى او در دعاى نيكان، بهره‏اى نيست.

3/ 9 سخن‏چينى‏

779. بحار الأنوار: رُوِيَ أنَّ موسَى عليه السلام استَسقى لِبَني إسرائيلَ حينَ أصابَهُم قَحطٌ. فَأَوحَى اللّهُ تَعالى إلَيهِ: إنّي لا أستَجيبُ لَكَ و لا لِمَن مَعَكَ و فيكُم نَمّامٌ قَد أصَرَّ عَلَى النَّميمَةِ.

779. بحار الأنوار: روايت شده است كه موسى عليه السلام براى بنى اسرائيل كه دچار قحطى شده بودند، طلب باران كرد؛ امّا خداوند متعال به او وحى فرمود كه: «با وجود سخن‏چينى كه در ميان شما هست و به سخن‏چينى‏اش ادامه مى‏دهد، نه دعاى تو و نه دعاى همراهانت را اجابت نمى‏كنم».

780. الإمام الصادق عليه السلام: بَيتُ الغِناءِ لا تُؤمَنُ فيهِ الفَجيعَةُ، و لا تُجابُ فيهِ الدَّعوَةُ، و لا يَدخُلُهُ‏ المَلَكُ. [ المَلائكَةُ]

3/ 10 آوازه‏خوانى‏

781. رسول اللّه صلى الله عليه و آله: لا تَدخُلُ المَلائِكَةُ بَيتا فيهِ خَمرٌ أو دَفٌّ أو طُنبورٌ أو نَردٌ[4]، و لا يُستَجابُ دُعاؤُهُم و يَرفَعُ اللّهُ عَنهُمُ البَرَكَةَ.

781. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: فرشتگان به خانه‏اى كه در آن شراب يا دف‏[5] يا تنبور[6] يا نرد[7] باشد، وارد نمى‏شوند، و دعاى اهل آن خانه مستجاب نمى‏شود و خداوند بركت را از آنان مى‏برد.

3/ 11 وفا نكردن به عهد خدا

قرآن

«يا بَنِي إِسْرائِيلَ اذْكُرُوا نِعْمَتِيَ الَّتِي أَنْعَمْتُ عَلَيْكُمْ وَ أَوْفُوا بِعَهْدِي أُوفِ بِعَهْدِكُمْ وَ إِيَّايَ فَارْهَبُونِ».[8]

«اى بنى اسرائيل! نعمت مرا كه به شما ارزانى داشتم، به ياد آوريد و به عهد من وفا كنيد تا به عهد [م با] شما وفا كنم، و تنها از من بيم داريد».

782. تفسير القمّي عن جميل عن الإمام الصادق عليه السلام: قالَ لَهُ رَجُلٌ: جُعِلتُ فِداكَ، إنَّ اللّهَ يَقولُ: «ادْعُونِي أَسْتَجِبْ لَكُمْ» و إنّا نَدعو فَلا يُستَجابُ لَنا!

قالَ: لِأَنَّكُم لا تَفونَ اللّهَ بِعَهدِهِ، و إنَّ اللّهَ يَقولُ: «أَوْفُوا بِعَهْدِي أُوفِ بِعَهْدِكُمْ»، وَ اللّهِ لَو وَفَيتُم للّهِ لَوَفَى اللّهُ لَكُم.

782. تفسير القمّى- به نقل از جميل-: مردى به امام صادق عليه السلام گفت: قربانت گردم! خداوند مى‏فرمايد: «مرا بخوانيد تا پاسختان دهم»، و ما مى‏خوانيم و پاسخ داده نمى‏شويم.

فرمود: «علّتش آن است كه شما به عهد خدا وفا نمى‏كنيد. خدا مى‏فرمايد: «به عهد من وفا كنيد تا به عهد [م با] شما وفا كنم». به خدا سوگند، اگر با خدا وفا مى‏كرديد، قطعا خدا با شما وفا مى‏كرد».

0در قرآن لا ینال عهدی الظالمین ؛ عهد به ولایت و ادای نماز تفسیر شده. )

3/ 12 متوسّل شدن به غير خدا

784. رسول اللّه صلى الله عليه و آله: يَقولُ اللّهُ عز و جل: ما مِن مَخلوقٍ يَعتَصِمُ [بِمَخلوقٍ‏] دوني، إلّا قَطَّعتُ أسبابَ السَّماواتِ و أسبابَ الأَرضِ مِن دونِهِ؛ فَإِن سَأَلَني لَم اعطِهِ، و إن دَعاني لَم اجِبهُ. و ما مِن مَخلوقٍ يَعتَصِمُ بي دونَ خَلقي إلّا ضَمَّنتُ السَّماواتِ وَ الأَرضَ رِزقَهُ؛ فَإِن دَعاني أجَبتُهُ، و إن سَأَلَني أعطَيتُهُ، و إنِ استَغفَرَني غَفَرتُ لَهُ.

784. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: خداى عز و جل مى‏فرمايد: «هيچ مخلوقى نيست كه به غير من چنگ زند، مگر آن كه اسباب آسمان‏ها و اسباب زمين را از او قطع مى‏كنم. پس اگر از من خواست، به او نمى‏دهم و اگر مرا خواند، پاسخش نمى‏دهم؛ و هيچ مخلوقى نيست كه به من، و نه خلق من، چنگ زند، مگر آن كه آسمان‏ها و زمين را ضامن روزىِ او مى‏گردانم. پس اگر مرا خوانْد، پاسخش مى‏دهم و اگر از من خواست، به او مى‏دهم، و اگر از من آمرزش طلبيد، او را مى‏آمرزم».

3/ 13 حكمت خداوند

788. رسول اللّه صلى الله عليه و آله: إنَّ العَبدَ لَيُشرِفُ عَلى حاجَةٍ مِن حَوائِجِ الدُّنيا، فَيَذكُرُهُ اللّهُ مِن فَوقِ سَبعِ سَماواتٍ، فَيَقولُ:

مَلائِكَتي إنَّ عَبدي هذا قَد أشرَفَ عَلى حاجَةٍ مِن حَوائِجِ الدُّنيا؛ فَإِن فَتَحتُها لَهُ فَتَحتُ بابا إلَى النّارِ، و لكِنِ ازووها عَنهُ.

فَيُصبِحُ العَبدُ عاضّا عَلى أنامِلِهِ، يَقولُ: مَن سَبَقَني؟ مَن دَهاني؟ و ما هِيَ إلّا رَحمَةٌ رَحِمَهُ اللّهُ بِها.

788. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: همانا بنده در آستانه رسيدن به حاجتى از حاجت‏هاى دنيا قرار مى‏گيرد؛ امّا خداوند از فراز هفت آسمان، ياد او مى‏كند و مى‏فرمايد: «فرشتگان من! اين بنده‏ام به حاجتى از حاجت‏هاى دنيا نزديك شده است. اگر آن را برايش بگشايم، درى به سوى آتش گشوده‏ام. پس، آن را از او دور كنيد».

بنده انگشت حسرت مى‏گزد و مى‏گويد: چه كسى بر من [در رسيدن به آن حاجت‏] پيشى گرفت؟ چه كسى به من نيرنگ زد؟ در صورتى كه اين، جز يك لطف نيست كه خداوند در حقّ او نموده است.

793. الإمام عليّ عليه السلام: إنَّ كَرَمَ اللّهِ سُبحانَهُ لا يَنقُضُ حِكمَتَهُ، فَلِذلِكَ لا يَقَعُ الإِجابَةُ في‏ كُلِّ دَعوَةٍ.

793. امام على عليه السلام: كَرَم خداوند سبحان، حكمت او را نقض نمى‏كند. از اين روست كه‏ همه دعاها اجابت نمى‏شود.

794. عنه عليه السلام: رُبَّما سَأَلتَ الشَّي‏ءَ فَلَم تُعطَهُ و اعطيتَ خَيرا مِنهُ.

794. امام على عليه السلام: اى بسا كه چيزى خواسته‏اى و به تو داده نشده؛ امّا بهتر از آن به تو داده شده است.

795. عنه عليه السلام‏- مِن وَصِيَّتِهِ لِابنِهِ الحَسَنِ عليه السلام-: رُبَّما سَأَلتَ الشَّي‏ءَ فَلا تُؤتاهُ، و اوتيتَ خَيرا مِنهُ عاجِلًا أو آجِلًا، أو صُرِفَ عَنكَ لِما هُوَ خَيرٌ لَكَ، فَلَرُبَّ أمرٍ قَد طَلَبتَهُ فيهِ هَلاكُ دينِكَ لَو اوتيتَهُ.

795. امام على عليه السلام- در وصيّت به فرزندش حسن عليه السلام-: اى بسا چيزى بخواهى و به تو داده نشود؛ امّا بهتر از آن، در دنيا يا آخرت، داده شوى، يا به خاطر خير و مصلحتت به تو داده نشود؛ زيرا اى بسا چيزى را مى‏طلبى كه اگر به تو داده شود، تباهى دين تو در آن باشد.

797. الإمام الباقر عليه السلام: إنَّ اللّهَ تَبارَكَ و تَعالى إذا أحَبَّ عَبدا غَتَّهُ‏[9] بِالبَلاءِ غَتّا، و ثَجَّهُ‏[10] بِالبَلاءِ ثَجّا، فَإِذا دَعاهُ قالَ: لَبَّيكَ عَبدي، لَئِن عَجَّلتُ لَكَ ما سَأَلتَ إنّي عَلى ذلِكَ لَقادِرٌ، و لَئِنِ ادَّخَرتُ لَكَ فَمَا ادَّخَرتُ لَكَ فَهُوَ خَيرٌ لَكَ.

797. امام باقر عليه السلام: خداى تبارك و تعالى هرگاه بنده‏اى را دوست داشته باشد، او را در بلا غوطه‏ور مى‏سازد و سيلاب بلا بر او فرو مى‏باراند، و چون [بنده‏] او را بخواند، مى‏فرمايد: «لبّيك، بنده من! اگر بخواهم آنچه را خواسته‏اى، در همين دنيا به تو بدهم، مى‏توانم چنين كنم؛ امّا اگر برايت ذخيره كنم، آنچه مى‏اندوزم، براى تو بهتر است».

798. الإمام الصادق عليه السلام: إنَّ الرَّبَّ لَيَلي حِسابَ المُؤمِنِ، فَيَقولُ: تَعرِفُ هذَا الحِسابَ؟

فَيَقولُ: لا يا رَبِّ، فَيَقولُ: دَعَوتَني في لَيلَةِ كَذا و كَذا، في ساعَةِ كَذا و كَذا، فَذَخَرتُها لَكَ.

قالَ: فَما تَرى مِن عَطِيَّةِ ثَوابِ اللّهِ؟ يَقولُ: يا رَبِّ، لَيتَ أنَّكَ لَم تَكُن عَجَّلتَ لي شَيئا وَ ادَّخَرتَهُ لي.

798. امام صادق عليه السلام: خداوند به حسابرسى از مؤمن مى‏پردازد و مى‏فرمايد: «اين حساب را مى‏شناسى؟».

مى‏گويد: نه، اى خداوندگار من!

مى‏فرمايد: «در فلان و بهمان شب، در فلان و بهمان ساعت، دعا كردى و من آن را برايت ذخيره كردم».

سپس مى‏فرمايد: «حال، نظرت درباره دهِش پاداش خداوند چيست؟».

مى‏گويد: اى خداوندگار من! كاش هيچ چيز [از دعاهايم‏] را در دنيا برآورده نمى‏ساختى و براى آخرتم مى‏اندوختى.

799. الإمام الباقر عليه السلام: إنَّ اللّهَ عز و جل يُعطِي الدُّنيا مَن يُحِبُّ و يُبغِضُ، و لا يُعطِي الآخِرَةَ إلّا مَن أحَبَّ، و إنَّ المُؤمِنَ لَيَسأَلُ رَبَّهُ مَوضِعَ سَوطٍ مِنَ الدُّنيا فَلا يُعطيهِ، و يسألُهُ الآخِرَةَ فَيُعطيهِ ما شاءَ، و يُعطِي الكافِرَ مِنَ الدُّنيا قَبلَ أن يَسأَلَهُ ما شاءَ، و يسألُهُ مَوضِعَ سَوطٍ فِي الآخِرَةِ فَلا يُعطيهِ إيّاهُ.

799. امام باقر عليه السلام: خداوند عز و جل دنيا را به دوست و دشمنش مى‏دهد؛ امّا آخرت را جز به كسى كه دوستش مى‏دارد، نمى‏دهد. مؤمن از دنيا به اندازه ردّ يك تازيانه از پروردگارش درخواست مى‏كند و خدا به او نمى‏دهد؛ امّا آخرت را كه درخواست مى‏كند، هر چه بخواهد، به او مى‏دهد. و به كافر پيش از آن كه از او درخواست كند، آنچه از دنيا بخواهد، به او مى‏دهد؛ ولى از آخرت به اندازه ردّ تازيانه‏اى [هم‏] از او درخواست مى‏كند و به او نمى‏دهد.

[1] المعجم الكبير: ج 19 ص 374 ح 879.

[2] در متن عربى،« خَبال» آمده است به معناى: افشره دوزخيان، شيرابه‏اى كه از بدن فاسدشده اهل دوزخ جارى مى‏شود. خَبال در اصل به معناى تباهى است، چه در كردار، يا بدن و يا عقل. به معناى سمّ كشنده هم آمده است( النهاية: ج 2 ص 8).

[3] مسند ابن حنبل: ج 9 ص 504 ح 25310.

[4] الدَّفّ: آلة طرب يُنقَر عليها. و الطُّنبور: آلة من آلات اللعب و اللهو و الطرب ذات عنق و أوتار. و النرد: لعبة ذات صندوق و حجارة و فصّين، تعتمد على الحظّ و تُنقَل فيها الحجارة على حسب ما يأتي به الفَصّ( الزَّهَر) و تُعرف عند العامّة بالطاولة.( المعجم الوسيط: ص 289 و ص 567 و ص 912).

[5] دف، وسيله شادى كه در آن مى‏نوازند. طبلى كه يك و يا دو طرفش پوستى نازك مى‏كشند و با زدن انگشتان بر آن، مى‏نوازند.

[6] تنبور، از وسايل لهو و لعب و شادى است كه داراى يك كاسه و دسته و تعدادى تار( دو، سه، شش و ...) است.

[7] نرد، وسيله بازى است. داراى تخته‏اى است كه دو قسمت راست و چپ دارد و با دو طاس و سى مهره بر روى آن بازى مى‏كنند.

[8] البقرة: 40.

[9] « يَغُتُّهُمُ اللّهُ في العذاب غتّا» أي يغمِسُهم فيه غمسا مُتتابعا( النهاية: ج 3 ص 342« غتت»).

[10] الثَّجُّ: سيَلان دعاء الهدي، و أتانا الوادي بثجيجهِ، أي بسيلِه، و مطر ثجَّاجٌ، إذا انصبَّ جدّا( الصحاح: ج 1 ص 302« ثجج»).