الإمام الصادق عليه السلام
الإمام الصادق عليه السلام: مَنِ استَغفَرَ اللّهَ عز و جل بَعدَ العَصرِ سَبعينَ مَرَّةً، غَفَرَ اللّهُ لَهُ ذلِكَ اليَومَ سَبعَمِئَةِ ذَنبٍ، فَإِن لَم يَكُن لَهُ فَلِأَبيهِ، فَإِن لَم يَكُن لِأَبيهِ فَلِامِّهِ، فَإِن لَم يَكُن لِامِّهِ فَلِأَخيهِ، فَإِن لَم يَكُن لِأَخيهِ فَلِاختِهِ، فَإِن لَم يَكُن لِاختِهِ فَلِلأَقرَبِ فَالأَقرَبِ.
امام صادق عليه السلام: هر كس بعد از نماز عصر، هفتاد بار از خداوند عز و جل آمرزش بخواهد، خداوندْ در آن روز، هفتصد گناه او را میآمرزد، و اگر خودش اين اندازه گناه نداشته باشد، از گناهان پدرش میآمرزد، و اگر پدرش گناهی نداشت، از [گناه] مادرش میآمرزد، و اگر مادرش نداشت، از [گناه] برادرش میآمرزد، و اگر برادرش نداشت، از [گناه] خواهرش میآمرزد و اگر خواهرش گناهی نداشت، از خويشانش، به ترتيب نزديكتری به او میآمرزد.
بحار الأنوار: ج 86 ص 78.
الامام الباقر عليه السلام: مَن سَبَّحَ تَسبيحَ الزَّهراءِ عليها السلام ثُمَّ استَغفَرَ غُفِرَ لَهُ، و هِيَ مِئَةٌ بِاللِّسانِ، و ألفٌ فِي الميزانِ، و تَطرُدُ الشَّيطانَ، و تُرضِي الرَّحمنَ.
امام باقر عليه السلام: هر كس تسبيحات زهرا عليها السلام را بگويد، سپس طلبِ آمرزش كند، آمرزيده میشود. اين تسبيحات، صد بار گفته میشود؛ امّا در ميزان [اعمال]، هزار به شمار میآيد و شيطان را میراند و خدای مهربان را خشنود میسازد.
بحار الأنوار: ج 85 ص 332.
فصل هشتم: آمرزشخواهی برای ديگران
كسانی كه بايد برايشان، آمرزش خواست
پدر و مادر
«رَبَّنَا اغْفِرْ لِي وَ لِوالِدَيَّ وَ لِلْمُؤْمِنِينَ يَوْمَ يَقُومُ الْحِسابُ». (إبراهيم: 41) «ای پروردگار ما! مرا و پدر و مادرم را و مؤمنان را در آن روز كه حساب برپا میشود، بيامرز».
رسول اللّه صلی الله عليه و آله: إنَّ الرَّجُلَ لَتُرفَعُ دَرَجَتُهُ فِي الجَنَّةِ فَيَقولُ: أنّی هذا؟ فَيُقالُ: بِاستِغفارِ وَلَدِكَ لَكَ.
پيامبر خدا صلی الله عليه و آله: بر درجه شخص در بهشت افزوده میشود و او میگويد: اين، از كجا آمد؟ به او گفته میشود: «از آمرزشخواهی فرزندت برای تو».
محمدی ری شهری ؛ نهج الذکر ، ج 4 ؛ حدیث 2786
الإمام الباقر عليه السلام: إنَّ العَبدَ لَيَكونُ بارّا بِوالِدَيهِ في حَياتِهِما، ثُمَّ يَموتانِ فَلا يَقضي عَنهُما دُيونَهُما، و لا يَستَغفِرُ لَهُما، فَيَكتُبُهُ اللّهُ عاقّا.
و إنَّهُ لَيَكونُ عاقّا لَهُما في حَياتِهِما، غَيرَ بارٍّ بِهِما، فَإِذا ماتا قَضی دَينَهُما وَ استَغفَرَ لَهُما، فَيَكتُبُهُ اللّهُ عز و جل بارّا.
امام باقر عليه السلام: بنده، در زمان حيات پدر و مادرش، با آنان خوش رفتار است؛ امّا چون میميرند، نه ديون آن دو را میپردازد و نه برايشان آمرزش میطلبد. پس خداوند، او را بدرفتار و نافرمان مینويسد، و [برعكس] در زمان حياتشان، نسبت به آن دو نافرمان و بدرفتار است و به آنان، نيكی نمیكند؛ ولی چون از دنيا رفتند، دَين آنها را ادا میكند و برايشان، آمرزش میطلبد. پس خداوند عز و جل او را نيكوكار [به والدين] مینويسد.
بحار الأنوار: ج 74 ص 81.
مردان و زنان مؤمن
رسول اللّه صلی الله عليه و آله: ما مِن مُؤمِنٍ أو مُؤمِنَةٍ مَضی مِن أوَّلِ الدَّهرِ، أو هُوَ آتٍ إلی يَومِ القِيامَةِ، إلّا و هُم شُفَعاءُ لِمَن يَقولُ في دُعائِهِ: اللّهُمَّ اغفِر لِلمُؤمِنينَ وَ المُؤمِناتِ.
و إنَّ العَبدَ لَيُؤمَرُ بِهِ إِلَی النّارِ يَومَ القِيامَةِ فَيُسحَبُ، فَيَقولُ المُؤمِنونَ وَ المُؤمِناتُ: يا رَبَّنا هذَا الَّذي كانَ يَدعو لَنا فَشَفِّعنا فيهِ، فَيُشَفِّعُهُمُ اللّهُ فيهِ فَيَنجو.
پيامبر خدا صلی الله عليه و آله: هر مرد يا زن مؤمنی كه از اوّل روزگار بوده يا تا روز قيامت خواهد آمد، برای كسی كه در دعايش بگويد: «بار خدايا! مردان و زنان مؤمن را بيامرز»، شفاعت خواهند كرد.
در روز قيامت، فرمان داده میشود كه فلان بنده را به سوی آتش ببرند و او را كِشانْ كِشان میبرند. در اين هنگام، مردان و زنان مؤمن میگويند: «پروردگارا! اين، كسی است كه برای ما دعا میكرد. پس شفاعت مارا در باره او بپذير»، و خداوند، شفاعت آنان را در حقّ او میپذيرد و او نجات میيابد.
بحار الأنوار: ج 93 ص 385.
الإمام الصادق عليه السلام: مَن قالَ كُلَّ يَومٍ خَمسا و عِشرينَ مَرَّةً: «اللّهُمَّ اغفِر لِلمُؤمِنينَ وَ المُؤمِناتِ، وَ المُسلِمينَ وَ المُسلِماتِ» كَتَبَ اللّهُ لَهُ بِعَدَدِ كُلِّ مُؤمِنٍ مَضی، و كُلِّ مُؤمِنٍ و مُؤمِنَةٍ بَقِيَ إلی يَومِ القِيامَةِ حَسَنَةً، و مَحا عَنهُ سَيِّئَةً، و رَفَعَ لَهُ دَرَجَةً.
امام صادق عليه السلام: هر كس روزی بيست و پنج مرتبه بگويد: «بار خدايا! مردان و زنان باايمان و مردان و زنان مسلمان را بيامرز»، خداوند، به عدد هر مرد مؤمنی كه درگذشته است، و به شمارِ هر مرد و زن مؤمنی كه تا روز قيامت میآيد، يك كار نيك برايش مینويسد و يك گناه، از او پاك كند و يك درجه او را بالا میبرد».
بحار الأنوار: ج 93 ص 386.
الإمام الصادق عليه السلام: إذا قالَ الرَّجُلُ: «اللّهُمَّ اغفِر لِلمُؤمِنينَ وَ المُؤمِناتِ، وَ المُسلِمينَ وَ المُسلِماتِ، الأَحياءِ مِنهُم و جَميعِ الأَمواتِ» رَدَّ اللّهُ عَلَيهِ بِعَدَدِ مَن مَضی و مَن بَقِيَ مِن كُلِّ إنسانٍ دَعوَةً.
امام صادق عليه السلام: هرگاه شخصی بگويد: «بار خدايا! مردان و زنان مؤمن و مردان و زنان مسلمان، زندگانشان و همه مُردگانشان را بيامرز»، خداوندْ به شمارِ هر انسانی كه درگذشته و هر انسانی كه باقی است، يك دعا به او برمیگردانَد.
بحار الأنوار: ج 93 ص 391.
رسول اللّه صلی الله عليه و آله: ما مِن مُسلِمٍ يَدعو لِأَخيهِ بِظَهرِ الغَيبِ فَيَقولُ: «اللّهُمَّ، أخي فُلانٌ فَاغفِر لَهُ» إلّا قالَتِ المَلائِكَةُ: آمينَ، و لَكَ بِمِثلٍ.
پيامبر خدا صلی الله عليه و آله: هيچ مسلمانی نيست كه پشتِ سر برادرش برای او دعا كند و بگويد: «بار خدايا! برادرم فلانی را بيامرز»، مگر آن كه فرشتگان میگويند: «آمين! و تو را نيز چنان باد!».
محمدی ری شهری ؛ نهج الذکر ، ج 4 ؛ حدیث 2797