الإمام العلی علیه السلام فِی الحِکمِ
الإمام العلی علیه السلام فِی الحِکمِ المَنسوبَةِ إلَیهِ: اللّهُمَّ إنّی أعوذُ بِک أن أقولَ حَقّا لَیسَ فیهِ رِضاک، ألتَمِسُ بِهِ أحَدا سِواک، و أعوذُ بِک أن أتَزَینَ لِلنّاسِ بِشَیءٍ یشینُنی عِندَک، و أعوذُ بِک أن أکونَ عِبرَةً لِأَحَدٍ مِن خَلقِک، و أعوذُ بِک أن یکونَ أحَدٌ مِن خَلقِک أسعَدَ بِما عَلَّمتَنی مِنّی.
امام علی علیه السلام در حکمتهای منسوب به ایشان: بار خدایا! به تو پناه میبرم از این که حقّی را نه برای خشنودی تو، که برای جلب خشنودی غیر تو بگویم! به تو پناه میبرم از این که خویشتن را برای مردم به چیزی بیارایم که مرا در نزد تو، زشت میگرداند! به تو پناه میبرم از این که مایه عبرت خلق تو شوم! به تو پناه میبرم از این که احَدی از خلق تو، به آنچه مرا آموختهای، سعادتمندتر از خود من باشد!
شرح نهج البلاغة: ج 20 ص 348.
الإمام العلی علیه السلام: قَبلَ رَفعِ المَصاحِفِ یومَ صِفّینَ: اللّهمّ إنّی أعوذُ بِک مِنَ الغَمِّ وَ الحَزَنِ، وَ العَجزِ وَ الکسَلِ، وَ الجُبنِ وَ البُخلِ، و سوءِ الخُلُقِ، و ضَلَعِ الدَّینِ، و غَلَبَةِ الرِّجالِ، و غَلَبَةِ العَدُوِّ، و تَوالِی الأَیامِ، و مِن شَرِّ ما یعمَلُ الظّالِمونَ فِی الأَرضِ.
امام علی علیه السلام پیش از بالا بردن قرآنها در جنگ صفّین: بار خدایا! به تو پناه میبرم از غم و اندوه و ناتوانی و سستی و ترسویی و بخل و بدخویی و فشار قرض و چیرگی مردان (اوباش) و چیره آمدن دشمن و در پی هم آمدن روزها، (شايد مراد از« روزها» جنگ و درگيری و روزهای دشوار باشد.) و از شرّ کارهایی که ستمگران در زمین میکنند.
بحار الأنوار: ج 94 ص 239.
الإمام العلی علیه السلام: اللّهُمَّ إنّی أعوذُ بِک مِن کلِّ شَیءٍ زَحزَحَ بَینی و بَینَک، أو صُرِفَ بِهِ عَنّی وَجهُک الکریمُ.
امام علی علیه السلام: بار خدایا! پناه میبرم به تو از هر آن چیزی که میان من و تو، جدایی افکند یا روی گرامی تو را از من بگردانَد.
بحار الأنوار: ج 98 ص 128.
الإمام الصادق علیه السلام: کانَ أمیرُ المُؤمِنینَ علیه السلام یقولُ: اللّهُمَّ إنّی أعوذُ بِک مِنَ الاحتِلامِ، و مِن سوءِ الأَحلامِ، و أن یلعَبَ بِی الشَّیطانُ فِی الیقَظَةِ وَ المَنامِ.
امام صادق علیه السلام: امیر مؤمنان میگفت: «بار خدایا! به تو پناه میبرم از محتلم شدن، و از خوابهای بد، و از این که شیطان در بیداری و خواب، با من بازی کند.
بحار الأنوار: ج 76 ص 197.
الإمام زین العابدین علیه السلام: مِن دُعاءِ الرِّزقِ: اللّهُمَّ سَأَلتَ عِبادَک قَرضا مِمّا تَفَضَّلتَ بِهِ عَلَیهِم، و ضَمِنتَ لَهُم مِنهُ خَلَفا، و وَعَدتَهُم عَلَیهِ وَعدا حَسَنا، فَبَخِلوا عَنک، فَکیفَ بِمَن هُوَ دونَک إذا سَأَلَهُم؟ فَالوَیلُ لِمَن کانَت حاجَتُهُ إلَیهِم، فَأَعوذُ بِک یا سَیدی أن تَکلَنی إلی أحَدٍ مِنهُم، فَإِنَّهُم لَو یملِکونَ خَزائِنَ رَحمَتِک لَأَمسَکوا خَشیةَ الإِنفاقِ بِما وَصَفتَهُم، و کانَ الإِنسانُ قَتورا (إشارة للآية 100 من سورة الإسراء.)
امام زین العابدین علیه السلام از دعای روزی: بار خدایا! تو از آنچه خود به بندگانت بخشیدی، از آنان وام خواستی و جبران آن را برای ایشان ضمانت کردی و برای آن [وام]، وعدهای نیکو به ایشان دادی، و آنان، از تو مضایقه کردند. پس چه رسد به این که غیر تو از آن، درخواست [وام] کند؟ بیچاره کسی که نیازش به آنان باشد! پس به تو پناه میبرم سَرورم از این که مرا به کسی از بندگانت واگذاری، که آنان، اگر گنجینههای رحمت [و ثروت] تو را میداشتند، باز از بیم تهی دستی، بخل ورزیدند که آدمی، بسی بخیل است.
بحار الأنوار: ج 95 ص 298.
الإمام زین العابدین علیه السلام: مِن دُعائِهِ فی یومِ عَرَفَةَ: أعِذنی مِمّا یباعِدُنی عَنک، و یحولُ بَینی و بَینَ حَظّی مِنک، و یصُدُّنی عَمّا احاوِلُ لَدَیک.
امام زین العابدین علیه السلام از دعای ایشان در روز عرفه: مرا از هر آنچه از تو دورم میسازد و میان من و بهرهای که از سوی تو به من میرسد، حایل میگردد و مرا از آنچه برای تو میکوشم، باز میدارند، در پناه خود دار.
الصحيفة السجّاديّة: ص 196 الدعاء 47.
الإمام زین العابدین علیه السلام: مِن مُناجاتِهِ فی أسحارِ شَهرِ رَمَضانَ: أنَا یا سَیدی عائِذٌ بِفَضلِک، هارِبٌ مِنک إلَیک، مُتَنَجِّزٌ ما وَعَدتَ مِنَ الصَّفحِ عَمَّن أحسَنَ بِک ظَنّا ...
اللّهُمَّ إنّی ... أعوذُ بِک یا رَبِّ عَلی نَفسی و دینی و مالی، و عَلی جَمیعِ ما رَزَقتَنی، مِنَ الشَّیطانِ الرَّجیمِ، إنَّک أنتَ السَّمیعُ العَلیمُ.
امام زین العابدین علیه السلام از مناجات ایشان در سحرهای ماه رمضان: سَرورم! من به فضل تو پناه آوردهام، از تو به خود تو گریختهام و بیگمان، تو به وعده گذشت از کسی که به تو گمان نیک بَرَد، جامه عمل میپوشانی ....
بار خدایا! من ... از گزند شیطان رانده شده به خودم و دینم و اموالم و همه آنچه روزیام کردهای، به تو پناه میبرم ای پروردگار من که به راستی، تو شنوا و دانایی.
بحار الأنوار: ج 98 ص 84 93.
الإمام زین العابدین علیه السلام: مِن مُناجاتِهِ: رَبَّنا ... أعِذنا مِن ... کثرَةِ الکلامِ فیما لا تُحِبُّ، وَ التَّشاغُلِ بِما لا یعودُ عَلَینا نَفعُهُ.
امام زین العابدین علیه السلام از راز و نیاز ایشان با خداوند: پروردگارا! ما را ... از پُرگویی در آنچه تو دوست نداری، و پرداختن به آنچه برایمان سودی ندارد، ما را در پناه خویش بدار.
بحار الأنوار: ج 94 ص 125.
الإمام زین العابدین علیه السلام: مِن دُعائِهِ فِی الاستِعاذَةِ مِنَ المَکارِهِ و سَیئِ الأَخلاقِ و مَذامِّ الأَفعالِ: اللّهُمَّ إنّی أعوذُ بِک مِن ... إلحاحِ الشَّهوَةِ، ... و إیثارِ الباطِلِ عَلَی الحَقِّ، وَ الإِصرارِ عَلَی المَأثَمِ، وَ استِصغارِ المَعصِیةِ، وَ استِکبارِ الطّاعَةِ و مُباهاةِ المُکثِرینَ وَ الإِزراءِ بِالمُقِلِّینَ، و سوءِ الوِلایةِ لِمَن تَحتَ أیدینا، ... أو نَقولَ فِی العِلمِ بِغَیرِ عِلمٍ. و نَعوذُ بِک أن نَنطَوِی عَلی غِشِّ أحَدٍ، و أن نُعجَبَ بِأَعمالِنا، و نُمَدَّ فی آمالِنا.
امام زین العابدین علیه السلام از دعای ایشان در پناه جستن به خدا از ناخوشایندها و خویهای بد و رفتارهای نکوهیده: بار خدایا! به تو پناه میبرم از ... پافشاری شهوت، ... و برگزیدن باطل بر حق، و پای فشردن بر گناه، و خُرد شمردن معصیتها و بزرگ شمردن طاعت، و نازیدن توانگران و خوار داشتن درویشان، و سوء سرپرستی نسبت به کسانی که زیردست ما هستند، ... یا دَم از علمی بزنیم که نمیدانیم. به تو پناه میبریم از این که در سر، خیال فریب کسی را بپروریم و به کردارهای خویش، مغرور شویم و به آرزوهای دور و دراز، گرفتار آییم.
الصحيفة السجّاديّة: ص 45 الدعاء 8.
الإمام زین العابدین علیه السلام: مِن دُعائِهِ لِلمُهِمّاتِ: اللّهُمَّ إنّی أعوذُ بِک مِنَ الرِّیاءِ وَ السُّمعَةِ.
امام زین العابدین علیه السلام از دعای ایشان در گرفتاریهای بزرگ: بار خدایا! از خودنمایی و آوازهخواهی به تو پناه میبرم!
بحار الأنوار: ج 95 ص 182.
الإمام زین العابدین علیه السلام: اللّهُمَّ بِک اعیذُ نَفسی و دینی، و أهلی و مالی، و وُلدی و مَن یعنینی أمرُهُ.
امام زین العابدین علیه السلام: بار خدایا! من خودم را و دینم را و همسرم (/ کسانم) را و اموالم را و فرزندانم را و هر آن کس را که کارش به من مربوط میشود، در پناه تو در میآورم.
بحار الأنوار: ج 86 ص 307.
الإمام الباقر علیه السلام: اللّهُمَّ إنّی أعوذُ بِک مِنَ الشَّرِّ و أنواعِ الفَواحِشِ کلِّها، ظاهِرِها و باطِنِها و غَفَلاتِها، و جَمیعِ ما یریدُنی بِهِ الشَّیطانُ الرَّجیمُ.
امام باقر علیه السلام : بار خدایا! به تو پناه میبرم از شرّ و از همه انواع زشتیها، پیدا و نهانش و آنچه از سرِ غفلت سر زند، و از هر آنچه [از شرّ و گزند که] شیطان رانده شده، بدان، آهنگ من کند.
بحار الأنوار: ج 94 ص 269.
الإمام الصادق علیه السلام: کانَ أبی علیه السلام یقولُ إذا أصبَحَ: اللّهُمَّ إنّی أعوذُ بِک مِن عَذابِ القَبرِ و مِن ضَغطَةِ القَبرِ و مِن ضیقِ القَبرِ...
اعیذُ نَفسی و وُلدی و ما رَزَقَنی رَبّی بِ «قُلْ أَعُوذُ بِرَبِّ الْفَلَقِ» حَتّی یختِمَ السّورَةَ، و اعیذُ نَفسی و وُلدی و ما رَزَقَنی رَبّی بِ «قُلْ أَعُوذُ بِرَبِّ النَّاسِ» حَتّی یختِمَ السّورَةَ. و یقولُ: ...اللّهُمَّ إنّی ... أعوذُ بِک مِن سوءِ المَنظَرِ فِی الأَهلِ وَ المالِ وَ الوَلَدِ. و یصَلّی عَلی مُحَمَّدٍ و آلِ مُحَمَّدٍ عَشرَ مَرّاتٍ.
امام صادق علیه السلام: پدرم [امام باقر علیه السلام] هرگاه صبح خود را آغاز میکرد، میگفت: «بار خدایا! من از عذاب قبر و از فشار قبر و از تنگی قبر، به تو پناه میآورم ... خودم را و فرزندانم را و آنچه را پروردگارم روزی من کرده است، در پناه «بگو: پناه میبرم به پروردگار سپیده دم ...» (تا آخر سوره فلق را میخوانْد) در میآورم. خودم را و فرزندانم را و آنچه را پروردگارم روزی من کرده است، در پناه «بگو: پناه میبرم به پروردگار مردم ...» (تا آخر سوره ناس را میخوانْد) در میآورم.
بار خدایا! ... به تو پناه میبرم. از پیشامد بد برای زن و دارایی و فرزند، به تو پناه میبرم». و [پدرم] ده بار بر محمّد و خاندان محمّد، درود میفرستاد.
بحار الأنوار: ج 86 ص 263.