فصل دوم: فضیلت «اللّه أکبر» گفتن
فصل دوم: فضیلت «اللّه أکبر» گفتن و تشویق به آن
رسول اللّه صلی الله علیه و آله: مَنَّ عَلَی رَبّی و قالَ: یا مُحَمَّدُ ... جَعَلتُ لَک و لِامَّتِک الأَرضَ کلَّها مَسجِدا، و تُرابَها طَهورا، و أعطَیتُ لَک و لِامَّتِک التَّکبیرَ، و قَرَنتُ ذِکرَک بِذِکری، حَتّی لا یذکرَنی أحَدٌ مِن امَّتِک إلّا ذَکرَک مَعَ ذِکری، طوبی لَک یا مُحَمَّدُ و لِامَّتِک.
پیامبر خدا صلی الله علیه و آله: پروردگارم بر من منّت نهاد و فرمود: «ای محمّد! ... همه زمین را برای تو و امّتت، سجدهگاه و خاک آن را پاک کننده، قرار دادم و به تو و امّتت" اللّه أکبر" را عطا کردم و نام تو را در کنار نام خودم نهادم، تا این که هیچ یک از امّت تو نام مرا نبرد، مگر آن که نام تو را با نام من، یاد کند. ای محمّد! خوشا به حال تو و امّتت!».
بحار الأنوار: ج 16 ص 93.
رسول اللّه صلی الله علیه و آله: کلِمَتانِ إحداهُما لَیسَ لَها نِهایةٌ دونَ العَرشِ، وَ الاخری تَملَأُ ما بَینَ السَّماءِ وَ الأَرضِ: لا إلهَ إلَا اللّهُ، وَ اللّهُ أکبَرُ.
پیامبر خدا صلی الله علیه و آله: دو جملهاند که یکی از آنها را پایانی جز عرش نیست، و دیگری، بین آسمان و زمین را پُر میکند: «معبودی جز خدا نیست» و «خدا، بزرگتر است».
محمدی ری شهری ؛ نهج الذکر ، ج 3 ؛ حدیث 1587
رسول اللّه صلی الله علیه و آله: التَّسبیحُ نِصفُ المیزانِ، وَ الحَمدُ یملَؤُهُ، وَ التَّکبیرُ یملَأُ ما بَینَ السَّماءِ وَ الأَرضِ.
پیامبر خدا صلی الله علیه و آله: «سبحان اللّه»، نیمی از ترازو [ی اعمال] را میگیرد، و «الحمد للّه»، آن را پُر میکند، و «اللّه أکبر»، از زمین تا آسمان را آکنده میسازد. روزه، نیمی از شکیبایی است و وضو، نیمی از ایمان است.
بحار الأنوار: ج 93 ص 175.
رسول اللّه صلی الله علیه و آله: إذا قالَ العَبدُ: «لا إلهَ إلَا اللّهُ و اللّهُ أکبَرُ»، یقولُ اللّهُ عز و جل: صَدَقَ عَبدی، لا إلهَ إلّا أنَا و أنَا أکبَرُ.
پیامبر خدا صلی الله علیه و آله: هرگاه بنده بگوید: «معبودی جز خدا نیست، و خدا، بزرگتر است»، خداوند عز و جل میفرماید: «بندهام راست گفت. معبودی جز من نیست. من، بزرگترم [از آن که وصف شوم]».
محمدی ری شهری ؛ نهج الذکر ، ج 3 ؛ حدیث 1589
الإمام علی علیه السلام فی قَولِهِ عز و جل: «وَ أَلْزَمَهُمْ کلِمَةَ التَّقْوی» (الفتح: 26.) ، قالَ: لا إلهَ إلَا اللّهُ وَ اللّهُ أکبَرُ.
امام علی علیه السلام در باره این سخن خداوند عز و جل: «و گفتار پرهیزگاری رای ملازم آنان ساخت»: یعنی این گفته را که «معبودی جز خدا نیست و خدا، بزرگتر است».
محمدی ری شهری ؛ نهج الذکر ، ج 3 ؛ حدیث 1593
الإمام الباقر أو الإمام الصادق علیهما السلام: أکثِروا مِنَ التَّهلیلِ وَ التَّکبیرِ، فَإِنَّهُ لَیسَ شَیءٌ أحَبَّ إلَی اللّهِ عز و جل مِنَ التَّهلیلِ وَ التَّکبیرِ.
امام باقر یا امام صادق علیهما السلام: «لا إله إلّا اللّه» و «اللّه أکبر» را بسیار بگویید؛ زیرا هیچ چیز نزد خداوند عز و جل دوست داشتنیتر از «لا إله إلّا اللّه» و «اللّه أکبر» نیست.
بحار الأنوار: ج 93 ص 219.
الإمام الصادق علیه السلام: ثَمَنُ الجَنَّةِ: لا إلهَ إلَا اللّهُ وَ اللّهُ أکبَرُ.
امام صادق علیه السلام: بهای بهشت، «لا إله إلّا اللّه» و «اللّه أکبر» است.
الكافي: ج 2 ص 517.
فصل سوم: جایگاههای گفتن «اللّه أکبر»
نماز
رسول اللّه صلی الله علیه و آله: لِکلِّ شَیءٍ صَفوَةٌ، وَصَفوَةُ الصَّلاةِ التَّکبیرَةُ الاولی.
پیامبر خدا صلی الله علیه و آله: هر چیزی، خلاصه و گزیدهای دارد و خلاصه نماز، نخستین تکبیر است.
محمدی ری شهری ؛ نهج الذکر ، ج 3 ؛ حدیث 1597