فصل چهارم: تهليلهای پيامبر
فصل چهارم: تهليلهای پيامبر و اهل بيت
رسول اللّه صلی الله عليه و آله: مَن قالَ: «لا إلهَ إلَا اللّهُ» مائَةَ مَرَّةٍ، کانَ أفضَلَ النّاسِ عَمَلًا ذلِک اليَومَ، إلّا مَن زادَ.
پيامبر خدا صلی الله عليه و آله: هر کس صد مرتبه بگويد: «معبودی جز خدا نيست»، در آن روز (قيامت) از نظر عمل، بهترينِ مردم است، مگر از کسی که زيادتر گفته باشد.
بحار الأنوار: ج 93 ص 203.
الإمام الصادق عليه السلام: ... «لا إلهَ إلَا اللّهُ العَلِيُّ العَظيمُ، لا إلهَ إلَا اللّهُ الحَليمُ الکريمُ ... » .
امام صادق عليه السلام: ... «بگو: معبودی جز خدای والا و بزرگ نيست. معبودی جز خدای بردبار و بزرگوار نيست...».
الكافي: ج 3 ص 124
عن أصبغ بن نباتة: کنتُ مَعَ عَلِيِّ بنِ أبي طالِبٍ عليه السلام فَمَرَّ بِالمَقابِرِ، فَقالَ عَلِيٌّ عليه السلام: السَّلامُ عَلی أهلِ لا إلهَ إلَا اللّهُ، مِن أهلِ لا إلهَ إلَا اللّهُ، يا أهلَ لا إلهَ إلَا اللّهُ، کيفَ وَجَدتُم کلِمَةَ لا إلهَ إلَا اللّهُ؟ يا لا إلهَ إلَا اللّهُ، بِحَقِّ لا إلهَ إلَا اللّهُ، اغفِر لِمَن قالَ: لا إلهَ إلَا اللّهُ، وَ احشُرنا في زُمرَةِ مَن قالَ: لا إلهَ إلَا اللّهُ.
و قالَ عَلِيٌّ عليه السلام: سَمِعتُ رَسولَ اللّهِ صلی الله عليه و آله يَقولُ: مَن قالَها إذا مَرَّ بِالمَقابِرِ غُفِرَ لَهُ ذُنوبُ خَمسينَ سَنَةً.
فَقالوا: يا رَسولَ اللّهِ، مَن لَم يَکن لَهُ ذُنوبُ خَمسينَ سَنَةً؟ قالَ: لِوالِدَيهِ و إخوانِهِ و لِعامَّةِ المُسلِمين.
اصبغ بن نباته: با امام علی عليه السلام بودم که چون بر گورستان گذشت، فرمود: درود بر اهل لا إله إلّا اللّه، از اهل لا إله إلّا اللّه. ای اهل لا إله إلّا اللّه! گفتار لا إله إلّا اللّه را چگونه يافتيد؟ ای لا إله إلّا اللّه! به حقّ لا إله إلّا اللّه، بيامرز آن را که گفت: لا إله إلّا اللّه، و ما را در گروه آنان محشور فرما که گفتند: لا إله إلّا اللّه.
امام علی عليه السلام همچنين فرمود: از پيامبر خدا شنيدم که فرمود: «هر کس هنگام گذر از گورستان، اين جملات را بگويد، گناهان پنجاه سال او آمرزيده میشود».
گفتند: ای پيامبر خدا! کسی که گناه پنجاه سال نداشته باشد، چه؟ فرمود: «از گناهان پدر و مادرش و برادرانش و عموم مسلمانان آمرزيده میشود». (این متن شبیه همان سلام بر اهل قبور است که معروف است)
بحار الأنوار: ج 102 ص 301.
الإمام الحسین عليه السلام: لا إلهَ إلّا أنتَ سُبحانَک إنّي کنتُ مِنَ الظّالِمينَ، لا إلهَ إلّا أنتَ سُبحانَک إنّي کنتُ مِنَ المُستَغفِرينَ، لا إلهَ إلّا أنتَ سُبحانَک إنّي کنتُ مِنَ المُوَحِّدينَ، لا إلهَ إلّا أنتَ سُبحانَک إنّي کنتُ مِنَ الوَجِلينَ (الوَجَل: الخوف ) ، لا إلهَ إلّا أنتَ سُبحانَک إنّي کنتُ مِنَ الرّاجينَ الرّاغِبينَ، لا إلهَ إلّا أنتَ سُبحانَک إنّي کنتُ مِنَ السّائِلينَ، لا إلهَ إلّا أنتَ سُبحانَک إنّي کنتُ مِنَ المُهَلِّلينَ المُسَبِّحينَ، لا إلهَ إلّا أنتَ رَبّي و رَبُّ آبائِيَ الأَوَّلينَ.
امام حسين عليه السلام: معبودی جز تو نيست، پاکی تو، من از ستمکارانم. معبودی جز تو نيست، پاکی تو، من از آمرزش خواهانم. معبودی جز تو نيست، پاکی تو، من از يکتا پرستانم.
معبودی جز تو نيست، پاکی تو، من از بيمناکان [از تو] هستم. معبودی جز تو نيست، پاکی تو، من از اميدواران و راغبان [به تو] هستم. معبودی جز تو نيست، پاکی تو، من از درخواست کنندگان [از تو] هستم. معبودی جز تو نيست، پاکی تو، من از توحيدگويان و تسبيحگويان [تو] هستم. معبودی جز تو نيست که پروردگار من و پروردگار نياکان من هستی.
بحار الأنوار: ج 98 ص 222.
کتاب من لا يحضره الفقيه: رُوِيَ أنَّهُ [عَلِيّا عليه السلام] يَقولُ [القاری] في سَجدَةِ العَزائِمِ: «لا إلهَ إلَا اللّهُ حَقّاً حَقّاً، لا إلهَ إلَا اللّهُ إيماناً و تَصديقاً، لا إلهَ إلَا اللّهُ عُبودِيَّةً و رِقّاً... ».
کتابُ مَن لا يَحضُرُهُ الفقيه: روايت شده است که امام علی عليه السلام [فرمودند قاری قرآن] در سجده آيات سجده میگويد: «به راستی، به راستی که معبودی جز خدا نيست. از سرِ باور و تصديق، [میگويم که] معبودی جز خدا نيست، بندهوار و سر سپرده، [میگويم که] معبودی جز خدا نيست... ». (گفتن این ذکر در سجده ی نماز های واجب نیز مناسب می باشد)
كتاب من لا يحضره الفقيه: ج 1 ص 306.
بخش ششم: تکبیر (گفتنِ «اللّه أکبر»)
واژهشناسی «تكبیر»
كلمه «تكبیر»، مصدر است از ریشه «كبر». این مادّه به معنای بزرگی، اعم از مادّی و معنوی است و هنگامی كه به باب افعال، تفعیل و یا استفعال برود، به معنای بزرگ شمردن، بزرگ یافتن، بزرگ دیدن و به بزرگی یاد كردن میآید.
راغب نیز گفته است: و «أكبرتُ الشیءَ» یعنی: آن چیز را بزرگ دیدم. خدای متعال میفرماید: «فَلَمَّا رَأَینَهُ أَكْبَرْنَهُ؛ (يوسف: آيه 31.) و چون او رای دیدند، بزرگش یافتند». تكبیر، به همین معنا گفته میشود و برای بزرگداشت خداوند متعال میگویند: «اللّه أكبر». (مفردات ألفاظ القرآن: ص 698.)