مسند ابن حنبل به نقل از مُعاذ
مسند ابن حنبل به نقل از مُعاذ: مردی از پيامبر خدا بپرسيد: پاداش كدام مجاهدان، بزرگتر است؟ فرمود: «آنان كه بيشتر خداوند تبارك و تعالی را ياد كنند». پرسيد: پاداش كدام روزهداران، بزرگتر است؟ فرمود: «آنان كه بيشتر خداوند تبارك و تعالی را ياد كنند».
همین طور [آن مرد] از نماز و زكات و حجّ و صدقه پرسيد و هر بار، پيامبر خدا میفرمود: «آنان كه بيشتر خداوند تبارك و تعالی را ياد كنند».
(یک ملاک مهم پاداش در عبادت ، یاد خداست، هر چه نماز با یاد خدا و حضور قلب بیشتر همراه باشد اجر بیشتری دارد. علت اصلی اقامه نماز هم یاد خداست: اَقِمِ الصَّلاةَ لِذِکرِی: طه : آیه 14)
الإمام الصادق عليه السلام: جاءَ رَجُلٌ إلَی النَّبِيِّ صلی الله عليه و آله، فَقالَ: مَن خَيرُ أهلِ المَسجِدِ؟ فَقالَ: أكثَرُهُم للّهِ ذِكرا.
امام صادق عليه السلام: مردی خدمت پيامبر صلی الله عليه و آله آمد و گفت: بهترينِ اهل مسجد كيست؟ فرمود: «آن كه بيشتر خدا را ياد كند».
بحار الأنوار: ج 93 ص 161.
الإمام عليّ عليه السلام مِن كِتابِهِ إلی مُحَمَّدِ بنِ أبي بَكرٍ: فَإِنَّ أحَبَّ إخواني إليَّ أكثَرُهُم للّهِ ذِكراً، و أشَدُّهُم مِنهُ خَوفاً.
امام علی عليه السلام از نامه ايشان به محمّد بن ابی بكر: محبوبترينِ برادرانم نزد من، آن كس است كه بيشتر به ياد خدا باشد و از خداوند، بيشتر بترسد.
بحار الأنوار: ج 33 ص 586.
الإمام عليّ عليه السلام مِن دُعائِهِ بَعدَ صَلاةِ العِشاءِ: اللّهُمَّ اجعَلني مِمَّن يُكثِرُ ذِكرَكَ، و يُتابِعُ شُكرَكَ، و يَلزَمُ عِبادَتَكَ.
امام علی عليه السلام از دعای ايشان پس از نماز عشا: بار خدايا! مرا از آنانی قرار ده كه فراوان ياد تو میكنند و پياپی، سپاسِ تو میگويند و پيوسته به عبادت تو میپردازند.
بحار الأنوار: ج 86 ص 113.
الإمام الصادق عليه السلام: ما مِن شَيءٍ إلّا و لَهُ حَدٌّ يَنتَهي إلَيهِ إلَا الذِّكرَ؛ فَلَيسَ لَهُ حَدٌّ يَنتَهي إلَيهِ، فَرَضَ اللّهُ عز و جل الفَرائِضَ فَمَن أدّاهُنَّ فَهُوَ حَدُّهُنَّ، و شَهرَ رَمضانَ فَمَن صامَهُ فَهُوَ حَدُّهُ، و الحَجَّ فَمَن حَجَّ فَهُوَ حَدُّهُ، إلَا الذِّكرَ؛ فَإِنَّ اللّهَ عز و جل لَم يَرضَ مِنه بِالقَليلِ، و لَم يَجعَل لَهُ حَدّا يَنتَهي إلَيهِ. ثُمَّ تَلا هذِهِ الآيَةَ: «يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اذْكُرُوا اللَّهَ ذِكْراً كَثِيراً وَ سَبِّحُوهُ بُكْرَةً وَ أَصِيلًا».( سوره أحزاب: آیه 41 و 42.)
قالَ: و كانَ أبي عليه السلام كَثيرَ الذِّكرِ، لَقَد كُنتُ أمشي مَعَهُ و إنَّهُ لَيَذكُرُ اللّهَ، و آكُلُ مَعَهُ الطَّعامَ و إنَّهُ لَيَذكُرُ اللّهَ، و لَقَد كانَ يُحَدِّثُ القَومَ و ما يَشغَلُهُ ذلِكَ عن ذِكرِ اللّهِ، و كُنتُ أری لِسانَهُ لازِقا بِحَنَكِهِ يَقولُ: لا إلهَ إلَا اللّهُ. و كانَ يَجمَعُنا فَيَأمُرُنا بِالذِّكرِ حَتّی تَطلُعَ الشَّمسُ. و يَأمُرُ بِالقِراءَةِ مَن كانَ يَقرَأُ مِنّا و مَن كانَ لا يَقرَأُ مِنّا أَمَرَهُ بِالذِّكرِ.
امام صادق عليه السلام فرمود: «هر چيزی حدّ و مرزی دارد كه در آنجا به پايان میرسد، مگر ياد خدا كه آن را حدّ و مرزی پايانپذير نيست. خداوند عز و جل فرايض را واجب گردانيد و هر كس آنها را به جای آورَد، همان، حدّ آنهاست. ماه رمضان را واجب گردانيد و هر كس اين ماه را روزه بدارد، همان، حدّ اوست. حج را واجب گردانيد و هر كس حج بگزارد، همان، حدّ اوست؛ بجز ياد خدا كه خداوند عز و جل به اندك از آن رضايت نداده و برايش حدّی كه در آنجا پايان پذيرد، قرار نداده است». سپس اين آيه را تلاوت فرمود: «ای كسانی كه ايمان آوردهايد! خدا را بسيار ياد كنيد، و بام و شام، او را به پاكی بستاييد»....
سپس فرمود: «پدرم [امام زين العابدين عليه السلام] بسيار [خدا را] ياد میكرد. من به همراه او میرفتم و او ياد خدا میكرد. با او غذا میخوردم و میديدم كه خدا را ياد میكند. با مردم، سخن میگفت؛ ولی اين كار، او را از ياد خدا باز نمیداشت. من زبانش را میديدم كه پيوسته به كامش چسبيده و" لا إله إلّا اللّه" میگويد.
ما را جمع میكرد و دستور میداد تا طلوع آفتاب، ذكر بگوييم و به هر يك از ما كه قرآن خواندن بلد بوديم، میفرمود كه قرآن بخوانيم و به آن كه قرآن خواندن نمیدانست، دستور میداد ذكر بگويد.
بحار الأنوار: ج 93 ص 161.
ترغيب به ياد خدا در همه احوال
عن ابن عبّاس: سَأَلَ موسی عليه السلام رَبَّهُ عز و جل فَقالَ: أي رَبِّ، أيُّ عِبادِكَ أحَبُّ إلَيكَ؟ قالَ: الَّذي يَذكُرُني و لا يَنساني.
ابن عبّاس: موسی عليه السلام از پروردگارش عز و جل پرسيد و گفت: ای پروردگار من! كدام بندهات نزد تو محبوبتر است؟ فرمود: «آن كه به ياد من باشد و فراموشم نكند».
بحار الأنوار: ج 13 ص 281.
رسول اللّه صلی الله عليه و آله: إنَّ الَّذينَ لا تَزالُ ألسِنَتُهُم رَطبَةً مِن ذِكرِ اللّهِ، يَدخُلُ أحَدُهُمُ الجَنَّةَ و هو يَضحَكُ.
پيامبر خدا صلی الله عليه و آله: آنان كه زبانهايشان پيوسته از ياد خدا تَر و تازه باشد، هر يك از ايشان، خندانْ وارد بهشت میشوند.
مستدرك الوسائل: ج 5 ص 295.
الإمام الباقر عليه السلام: إِنَّ أَبناءَ الآخِرَةِ ... لا يَمَلّونَ مِن ذِكرِ اللّهِ.
امام باقر عليه السلام: آخرتگرايان ... از ياد خدا، خسته و بيزار نمیشوند.
بحار الأنوار: ج 78 ص 165.
ياد خدا، در همه حال، نيكوست
الإمام الباقر عليه السلام: مَكتوبٌ فِي التَّوراةِ الَّتي لَم تُغَيَّر أنَّ موسی عليه السلام سَأَلَ رَبَّهُ فَقالَ: إلهي إنَّهُ يَأتي عَلَيَّ مَجالِسُ اَعِزُّكَ و اَجِلُّكَ أن أذكُرَكَ فيها! فَقالَ: يا موسی، إنَّ ذِكري حَسَنٌ عَلی كُلِّ حالٍ.
امام باقر عليه السلام: در توراتِ تحريف نشده، نوشته شده است كه موسی عليه السلام از پروردگارش پرسيد و گفت: معبود من! گاه وضعيتی برايم پيش میآيد كه من، تو را ارجمندتر و گرامیتر از آن میدانم كه در آن وضعيت، تو را ياد كنم! خداوند فرمود: «ای موسی! ياد من، در هر حالی نيكوست».
بحار الأنوار: ج 93 ص 160.
الإمام الباقر عليه السلام: يا مُحَمَّدَ بنَ مُسلِمٍ، لا تَدَعَنَّ ذِكرَ اللّهِ عَلی كُلِّ حالٍ، و لَو سَمِعتَ المُنادِيَ يُنادي بِالأَذانِ و أنتَ عَلَی الخَلاءِ، فَاذكُرِ اللّهَ عز و جل و قُل كَما يَقولُ المُؤَذِّنُ.
امام باقر عليه السلام به محمّد بن مسلم: ای محمّد بن مسلم! ياد خدا را در هيچ حال وا مگذار. اگر در آبريزگاه (دستشویی) بودی و بانگ اذان مؤذّن را شنيدی، خدا را ياد كن و هر چه مؤذّن میگويد، تو نيز بازگو.
بحار الأنوار: ج 84 ص 176.
الإمام الصادق عليه السلام: لا بَأسَ بِذِكرِ اللّهِ و أنتَ تَبولُ؛ فَإِنَّ ذِكرَ اللّهِ عز و جل حَسَنٌ عَلی كُلِّ حالٍ.
امام صادق عليه السلام: در حال ادرار كردن هم ذكر خدا گفتن عيبی ندارد؛ چرا كه ياد خداوند عز و جل در هر حالی خوب است.
بحار الأنوار: ج 80 ص 190.