باب دوم: آنان كه سزاوار دعايند
باب دوم: آنان كه سزاوار دعايند
2/ 1 پدر و مادر
الكتاب
«رَبَّنَا اغْفِرْ لِي وَ لِوالِدَيَّ وَ لِلْمُؤْمِنِينَ يَوْمَ يَقُومُ الْحِسابُ».[1]
«اى پروردگار ما! در آن روزى كه حساب برپا مىشود، مرا و پدر و مادرم و مؤمنان را ببخشاى».
«وَ اخْفِضْ لَهُما جَناحَ الذُّلِّ مِنَ الرَّحْمَةِ وَ قُلْ رَبِّ ارْحَمْهُما كَما رَبَّيانِي صَغِيراً».[2]
«و از سرِ مهربانى، بالِ فروتنى براى آن دو (پدر و مادر) فرود آور و بگو: اى پروردگار من! بر آن دو مِهر آور آن گونه كه مرا در خُردى پروراندند».
1100. رسول اللّه صلى الله عليه و آله: دُعاءُ الوَلَدِ لِلوالِدِ كَالأَخذِ بِاليَدِ.[3]
1100. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: دعاى فرزند براى پدر، مانند گرفتن دست است.[4]
1101. عنه صلى الله عليه و آله: إنَّ اللّهَ تَبارَكَ و تَعالى لَيَرفَعُ العَبدَ الدَّرَجَةَ فَيَقولُ: رَبِّ أنّى لي هذِهِ؟ فَيَقولُ: بِدُعاءِ وَلَدِكَ لَكَ.[5]
1101. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: خداوند تبارك و تعالى بنده را درجهاى بالا مىبَرَد. بنده مىگويد: بار پروردگارا! اين درجه به چه سبب به من داده شد؟
خداوند مىفرمايد: «به سبب دعاى فرزندت در حقّ تو».
1102. عنه صلى الله عليه و آله: إنَّ الرَّجُلَ لَيَموتُ والِداهُ و هُوَ عاقٌّ لَهُما، فَيَدعو لَهُما مِن بَعدِهِما فَيَكتُبُهُ اللّهُ مِنَ البارّينَ.[6]
1102. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: انسان، پدر و مادرش مىميرند، در حالى كه آن دو را نافرمانى كرده است و بعد از مرگشان براى آنها دعا مىكند. پس خداوند، او را از نيكوكاران [نسبت به پدر و مادر] و فرمانبُرداران مىنويسد.
[1] إبراهيم: 41.
[2] الإسراء: 24.
[3] الفردوس: ج 2 ص 213 ح 3038.
[4] يعنى نقد است.
[5] السنن الكبرى: ج 7 ص 126 ح 13459.
[6] الدرّ المنثور: ج 5 ص 267.