باب يازدهم: نمازهاى برآورده شدن حاجت
باب يازدهم: نمازهاى برآورده شدن حاجت
1048. الإمام الصادق عليه السلام: كانَ عَلِيٌّ عليه السلام إذا هالَهُ[1] شَيءٌ فَزِعَ إلَى الصَّلاةِ، ثُمَّ تَلا هذِهِ الآيَةَ: «وَ اسْتَعِينُوا بِالصَّبْرِ وَ الصَّلاةِ»[2].
1048. امام صادق عليه السلام: على عليه السلام هرگاه چيزى او را به وحشت مىانداخت، به نماز پناه مىبرد. سپس اين آيه را تلاوت كرد: «و از صبر و نماز، كمك بجوييد».
1050. الإمام الصادق عليه السلام: يا مِسمَعُ، ما يَمنَعُ أحَدَكُم إذا دَخَلَ عَلَيهِ غَمٌّ مِن غُمومِ الدُّنيا، أن يَتَوَضَّأَ ثُمَّ يَدخُلَ مَسجِدَهُ، و يَركَعَ رَكعَتَينِ فَيَدعُوَ اللّهَ فيهِما؟ أما سَمِعتَ اللّهَ يَقولُ: «وَ اسْتَعِينُوا بِالصَّبْرِ وَ الصَّلاةِ»؟
1050. امام صادق عليه السلام: اى مِسمَع! چرا هرگاه غمى از غمهاى دنيا به يكى از شما مىرسد، وضو نمىگيرد و به مسجد نمىرود و دو ركعت نماز نمىگزارد و در آن خدا را نمىخواند؟ مگر نشنيدهاى كه خداوند مىفرمايد: «از صبر و نماز، كمك بجوييد»؟
1051. عنه عليه السلام: إذا أرَدتَ حاجَةً فَصَلِّ رَكعَتَينِ، و صَلِّ عَلى مُحَمَّدٍ و آلِ مُحَمَّدٍ، و سَل تُعطَهُ.
1051. امام صادق عليه السلام: هرگاه حاجتى داشتى، دو ركعت نماز بگزار و بر محمّد و خاندان محمّد صلوات بفرست و درخواست كن، كه حاجتت داده مىشود.
1068. الكافي عن محمّد بن عليّ الحلبي: شَكى رَجُلٌ إلى أبي عَبدِ اللّهِ عليه السلام الفاقَةَ وَ الحِرفَةَ فِي التِّجارَةِ بَعدَ يَسارٍ قَد كانَ فيهِ، ما يَتَوَجَّهُ في حاجَةٍ إلّا ضاقَت عَلَيهِ المَعيشَةُ، فَأَمَرَهُ أبو عَبدِ اللّهِ عليه السلام أن يَأتِيَ مَقامَ رَسولِ اللّهِ صلى الله عليه و آله بَينَ القَبرِ وَ المِنبَرِ، فَيُصَلِّيَ رَكعَتَينِ، و يَقولَ مائَةَ مَرَّةٍ:
اللّهُمَّ إنّي أسأَلُكَ بِقُوَّتِكَ و قُدرَتِكَ و بِعِزَّتِكَ و ما أحاطَ بِهِ عِلمُكَ، أن تُيَسِّرَ لي مِنَ التِّجارَةِ أوسَعَها رِزقاً، و أعَمَّها فَضلًا، و خَيرَها عاقِبَةً.
قالَ الرَّجُلُ: فَفَعَلتُ ما أمَرَني بِهِ، فَما تَوَجَّهتُ بَعدَ ذلِكَ في وَجهٍ إلّا رَزَقَنِيَ اللّهُ.
1068. الكافى- به نقل از محمّد بن على حلبى-: مردى به امام صادق عليه السلام از تنگدستى و بدشانسى خود در كسب و كار شكايت كرد و گفت كه قبلًا وضع مالىاش خوب بوده و اكنون دست به هر كارى مىزند، گشايشى در معيشتش حاصل نمىشود.
امام صادق عليه السلام به او فرمود كه به مقام رسول خدا در بين قبر و منبر، برود و دو ركعت نماز بخواند و صد مرتبه بگويد: «بار خدايا! به حقّ نيرو و توان و عزّتت و به علمت كه بر همه چيز احاطه دارد، از تو درخواست مىكنم كه در كسب و كارم گشايشى دهى و فراخترين روزى و گستردهترين فضل و بهترين عاقبت را نصيبم فرمايى».
آن مرد گفت: به دستور ايشان عمل كردم و از آن پس، به هر كارى كه دست مىزدم، خداوند به من روزى مىداد.
[اگر امکان حضور در کنار منبر و محرای رسول خدا را نداریم، به قصد رجاء در خانه این عمل را به جای آوریم]
1070. الإمام الصادق عليه السلام: مَن تَطَهَّرَ ثُمَّ أوى إلى فِراشِهِ باتَ و فِراشُهُ كَمَسجِدِهِ، فَإِن قامَ مِنَ اللَّيلِ فَذَكَرَ اللّهَ تَناثَرَت عَنهُ خَطاياهُ، فَإِن قامَ مِن آخِرِ اللَّيلِ فَتَطَهَّرَ و صَلّى رَكعَتَينِ، و حَمِدَ اللّهَ و أثنى عَلَيهِ و صَلّى عَلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه و آله، لَم يَسأَلِ اللّهَ شَيئا إلّا أعطاهُ، إمّا أن يُعطِيَهُ الَّذي يَسأَلُهُ بِعَينِهِ، و إمّا أن يَدَّخِرَ لَهُ ما هُوَ خَيرٌ لَهُ مِنهُ.
1070. امام صادق عليه السلام: هر كس وضو بگيرد و به بسترش برود، آن شب، بسترش به منزله مسجد او خواهد بود و چنانچه شب برخيزد و ذكر خدا بگويد، گناهانش مىريزند، و اگر آخر شب برخيزد و وضو بسازد و دو ركعت نماز بگزارد و حمد و ثناى الهى به جاى آورد و بر پيامبر صلى الله عليه و آله صلوات بفرستد، هر چه از خدا بخواهد، به او عطا مىفرمايد؛ يا همان چيزى را كه از او خواسته است، مىدهد و يا بهتر از آن را برايش اندوخته [ى آخرت] مىكند.
فصل چهارم: دعا كردن براى ديگران
نشانه صداقت در دعا براى ديگران
قالَ أميرُ المُؤمِنينَ عليه السلام: ... أنَّ العَبدَ قَد يَقولُ في دُعائِهِ: اللّهُمَّ اغفِر لِلمُؤمِنينَ وَ المُؤمِناتِ. فَإِذا دَعا لَهُم بِالمَغفِرَةِ فَقَد طَلَبَ لَهُمُ الجَنَّةَ، فَما أنصَفَ مَن فَعَلَ هذا بِالقَولِ، و لَم يُحَقِّقهُ بِالفِعلِ.
آن كه بنده، گاه در دعايش مىگويد: «بار خدايا! مردان و زنانِ مؤمن را بيامرز» و وقتى براى آمرزش آنان دعا مىكند، در واقع، بهشت را برايشان طلبيده است. بنا بر اين، كسى كه به گفتار، چنين كند و با كردار، آن را تحقّق نبخشد، انصاف به خرج نداده است.
[1] الهَوْلُ: هو الخوف و الأمر الشديد، و قد هاله يهوله( النهاية: ج 5 ص 283« هول»).
[2] البقرة: 45.